I SA/Łd 1137/07

Dnia 20 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2002 roku postanawia: sprostować z urzędu w wyroku z dnia 27 lutego 2008 roku oczywisty błąd rachunkowy w ten sposób, że w punkcie trzecim orzeczenia w miejsce kwoty "838 (osiemset trzydzieści osiem) złotych" wpisać kwotę "719 (siedemset dziewiętnaście) złotych". Zarządzeniem z dnia 26 września 2007 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał pełnomocnika skarżącego I. F. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 119 zł. Strona skarżąca wpłaciła wskazaną kwotę łącznie z tożsamą kwotą wpisu sądowego określonego w sprawie I SA/Łd 1136/07, czyli w sumie uiściła 238 zł (kserokopia potwierdzenia przelewu k. 13). Wyrokiem z dnia 27 lutego 2008 r. Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 838 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Rektyfikacja orzeczenia sądowego stanowi instytucję procesową, której celem jest usunięcie pomyłek zaistniałych z winy sądu lub strony, nieprowadzące zarazem do zmiany treści rozstrzygnięcia. Powołany art. 156 § 1 p.p.s.a. dopuszcza możliwość poprawienia jedynie tych ujawnionych w orzeczeniu usterek, które zostały enumeratywnie wskazane w przepisie, a mianowicie: niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych albo innych oczywistych omyłek. Oczywistość omyłki pisarskiej, rachunkowej lub innej wynika z natury samej omyłki, bądź z porównania orzeczenia z uzasadnieniem, z treścią skargi lub innymi okolicznościami. Omyłka rachunkowa to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, w szczególności z błędnego zsumowania lub odjęcia poszczególnych pozycji (tak SN w postanowieniu z dnia 21 czerwca 1967, II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). W przedmiotowej sprawie Sąd w sentencji wyroku z dnia 27 lutego 2007 r. błędnie obliczył wysokość należnych stronie skarżącej kosztów postępowania podając kwotę 838 zł zamiast 719 zł. Pomyłka ta była rezultatem uwzględnienia w wysokości zasądzonych kosztów podwójnej kwoty wpisu, która wynikała z załączonego do akt sprawy potwierdzenia przelewu kwoty 238 zł i obejmowała wpis sądowy do niniejszej sprawy oraz do sprawy I SA/Łd 1136/07. W rozpoznanej sprawie do niezbędnych kosztów postępowania przysługujących skarżącemu od organu należało zaliczyć wpis sądowy w kwocie 119 zł, zapłacony zgodnie z zarządzeniem wydanym w tym przedmiocie oraz kwotę 600 zł obejmującą koszty zastępstwa adwokackiego, określoną na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zsumowanie obu tych kwot daje wynik 719 zł, co oznacza, iż podanie w sentencji wyroku kwoty 838 zł stanowiło oczywistą omyłką rachunkową. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. JZ