I SA/Łd 1149/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: sędzia WSA Bożena Kasprzak sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. B. i D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 września 2012 r. do 31 października 2012 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. I SA/Łd 1149/13 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] określającą E. B. i D. B. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 września 2012 r. od 31 października 2012 r. w łącznej kwocie 3.212,50 zł. Z dokonanych przez organ podatkowy oględzin wynika, że zasadnicza część stanowiska handlowego skarżących składa się z dwu kiosków stanowiących ich własność, usytuowanych na wynajętej nieruchomości gruntowej (na której zlokalizowane jest targowisko miejskie), stanowiącej własność Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w S. Kioski te nie posiadają fundamentów, a posadowione są na betonowych wylewkach. Taką też konstrukcję budowlaną posiada zadaszenie chroniące towar przed wpływem warunków atmosferycznych oraz stoły, na których jest wystawiony towar przeznaczony do sprzedaży. W ocenie organów, kioski handlowe skarżących (także zadaszenie i stoły) nie stanowią budynków ani budowli, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Są to natomiast tymczasowe obiekty budowlane, które nie podlegają podatkowi od nieruchomości, co powoduje, że zwolnienie od opłaty targowej przewidziane w art. 16 u.p.o.l. dla podatników podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach – nie ma tu zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W wypadku, o którym mowa w tym przepisie, sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym także przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej) lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte (por. M. Niezgódka-Medek Komentarz do art. 125 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2011 r.). Dla rozstrzygnięcia omawianej sprawy istotne jest ustalenie czy skarżący mogą być podatnikami podatku od nieruchomości, gdyż na podstawie art. 16 u.p.o.l. zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Krąg podatników podatku od nieruchomości określa art. 3 ust. 1 u.p.o.l., zaliczając do nich: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m. in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (pkt 1). Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Obiekt budowlany podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (budynek albo budowla) może być częścią składową nieruchomości gruntowej albo rzeczą stanowiącą odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie z art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego, za część składową rzeczy, uważane jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości, lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Częścią składową gruntu (art. 48 K.c.) są, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków, w szczególności budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Opodatkowaniu podlegają zarówno budynki lub budowle będące częścią składową gruntu, jak i nią niebędące. Zasadą jest, że podatek od obiektu stanowiącego część składową gruntu płaci właściciel gruntu, na którym znajduje się obiekt. Zatem budowla trwale związana z gruntem, dzieli los prawny gruntu. Oznacza to, że z tytułu własności takiej budowli obowiązek w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu nieruchomości (por. podobnie wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2012 r., III SA/Wa 782/11, LEX nr 1139477). W omawianej sprawie natomiast organ podczas oględzin stwierdził, że kioski handlowe skarżących nie są trwale połączone z gruntem. Można zatem przyjąć, że nie stanowią one części składowej gruntu. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest ustalenie charakteru obiektu budowlanego jakim jest kiosk, w rozumieniu u.p.o.l. Kioski zlokalizowane na targowiskach podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wówczas, gdy są budynkami lub budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. oraz gdy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spełnienie tej ostatniej przesłanki nie budzi wątpliwości. Przedmiot niniejszej sprawy dotyczy kwestii objętej pytaniem prejudycjalnym znak: PG IV Pa 125/13, które w dniu 9 października 2013 r. skierował Prokurator Generalny do poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pytanie to było następującej treści: Czy tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 2 u.p.o.l., a tym samym podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Przyjęcie, że kiosk jako tymczasowy obiekt budowlany, który nie stanowi części składowej gruntu, należy zaliczyć do budowli, daje możliwość opodatkowania właściciela takiego obiektu podatnikiem od nieruchomości, co wyłącza opodatkowanie opłatą targową. Rozpoznanie pytania przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zatem istotne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. DC.