I SA/Łd 1169/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości niezaewidencjonowanego przychodu z działalności gospodarczej za 2013 r. i ustalenia ryczałtu od niezaewidencjonowanego przychodu w roku 2013 postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia wysokości niezaewidencjonowanego przychodu z działalności gospodarczej za 2013r. i ustalenia ryczałtu od niezaewidencjonowanego przychodu w roku 2013. W piśmie z dnia 14 października 2015 r. zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i w konsekwencji jej likwidacji. W dniu 10 sierpnia 2015 r. skarżący wznowił działalność gospodarczą, którą był zmuszony zawiesić w dniu 31 maja 2015 r. Musiał też zwolnić z pracy jedynego pracownika. Komornik Sądowy zajął konta bankowe skarżącego oraz większą część majątku. Wnioskodawca nie posiada obecnie żadnych oszczędności, ani możliwości uzyskania kredytu, ze względu na zaległości w ZUS z tytułu opłacania składek oraz powstania innych zaległości. Obecnie przeprowadzenie czynności egzekucyjnych spowoduje niemożność dalszego prowadzenia działalności, a tym samym brak możliwości uzyskiwania dochodów, co w konsekwencji doprowadzi do likwidacji działalności gospodarczej. Kolejne zajęcia komornicze spowodują całkowitą niemożność prowadzenia działalności gospodarczej. W dniu 13 października 2015 r. skarżący uzyskał informację od pracownika działu egzekucji Urzędu Skarbowego w Z., iż w związku z brakiem innego majątku i środków pieniężnych Komornik ten zajmie skarżącemu samochód oraz narzędzia niezbędne do prowadzenia działalności. W konsekwencji cała rodzina skarżącego utraci jedyne źródło utrzymania. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną, posiada on na swoim utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Skarżący oprócz samochodu (niezbędnego do prowadzenia działalności) oraz domu, w którym zamieszkuje wraz z rodziną nie posiada innego majątku. Jedyną możliwością jest więc sprzedaż przez komornika tego majątku, co spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki dla skarżącego. Do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji załączono stosowne dokumenty na poparcie zawartej we wniosku argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Szkoda występuje przy tym wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, nie publ., postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, nie publ.). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest jednakże wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004r., FZ 496/2004, LexPolonica, postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011r., II GZ 294/11). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że wnioskodawca prawidłowo wykazał możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za zasadnością argumentacji strony przedstawianej w wniosku o wstrzymanie wykonają zaskarżonej decyzji przemawiają nadto załączone dokumenty, które stanowią potwierdzenie przedstawionych w uzasadnieniu wniosku okoliczności. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. Ake.