I SA/Łd 1176/07

Dnia 24 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak Sędziowie Sędzia NSA Bogdan Lubiński (spr.) Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Protokolant asystent sędziego Marek Pilc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2007 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. I SA/Łd 1176/07 UZASADNIENIE Decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania A. S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] r. w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007. W uzasadnieniu podniesiono, iż Wójt Gminy B. dokonał wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2007. Podatkiem rolnym w kwocie 39 zł opodatkowane zostały grunty o powierzchni 0,34 ha fizycznych, a podatkiem od nieruchomości w kwocie 2516 zł budynki: w kategorii mieszkalne – o powierzchni 80 mkw i w kategorii pozostałe – o powierzchni 452 mkw. Od decyzji organu I instancji skarżąca wniosła odwołanie podnosząc, iż kwota podatku jest zawyżona. Wskazała przy tym, na swoją trudną sytuację finansową. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem o charakterze majątkowym związanym z faktem posiadania majątku, którym jest nieruchomość. Natomiast stawki podatku od nieruchomości uchwalane są przez rady gmin w granicach wskazanych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) i dopóki taka uchwała nie zostanie wzruszona przez organ nadzoru lub sąd, korzysta z domniemania zgodności z prawem i stanowi podstawę wymiaru podatków na obszarze, na którym obowiązuje. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu wskazano, iż podnoszone przez podatniczkę okoliczności związane z trudnościami finansowymi towarzyszącymi prowadzonej działalności gospodarczej nie mogą być przedmiotem rozpatrywania przez organy podatkowe w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniesiono zarzut rażącego naruszenia przepisów Ordynacji Podatkowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Wójt Gminy B. nie rozpatrzył wniosku skarżącej o umorzenie pierwszej raty podatku za sporny pustostan. Brak rozpatrzenie powyższego wniosku stanowiło, zdaniem skarżącej, rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącej organ II instancji nie podał kiedy wniosek o umorzenie pierwszej raty podatku zostanie przesłany do właściwego organu I instancji celem rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Sąd rozstrzyga bowiem sprawę, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. \W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zdaniem składu orzekającego w sprawie zaszły wadliwości natury procesowej, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, iż skarżąca udzieliła w dniu 10 kwietnia 2007 r. pełnomocnictwa radcy prawnemu M. P.. Pełnomocnictwo zostało opłacone i złożone w Urzędzie Gminy w B. w dniu 16 kwietnia 2007 r. Podnieść należy, iż zgodnie z art. 133 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Natomiast z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżąca cofnęła udzielone pełnomocnictwo. Zgodnie z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Oznacza to, iż ustawodawca obarczył organy podatkowe obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi (por. także poglądy Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z 9 września 1993 r., sygn. akt III ARN 4/93, niepubl.). Pełnomocnik z chwilą ustanowienia ma decydującą rolę w postępowaniu. Natomiast z akt sprawy wynika, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została doręczona jedynie skarżącej. Warto bowiem zwrócić uwagę, że kontrowersji ani w doktrynie, ani w orzecznictwie sądowym nie budzi pogląd, iż doręczenie pisma tylko stronie, jeśli działała ona przez pełnomocnika, jest bezskuteczne, nie ma znaczenia procesowego (por. np. wyroki NSA z: 3 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA/Wr 2995/98 niepubl., 14 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Gd 1686/95, niepubl.). Nie można przy tym zapomnieć, iż ustanawiając pełnomocnika strona najczęściej chroni się przed skutkami nieznajomości prawa. Nie tylko więc z mocy przepisu, ale i z woli strony, pełnomocnik z chwilą ustanowienia ma decydującą rolę w toczącym się postępowaniu. Pominięcie pełnomocnika w czynnościach postępowania rodzi takie same skutki (podstawa do wznowienia), co pominięcie strony. Tym samym organ, który nie doręczył ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi decyzji, a doręczył je wyłącznie stronie, będzie miał obowiązek ponownie doręczyć decyzję ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, w celu wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b i art. 152 orzekł ja w sentencji. t.n.