I SA/Łd 1200/08

Dnia 9 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2008 roku wniosku Chłodni A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Chłodni A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za miesiące: luty, sierpień, wrzesień i październik 2005 roku postanawia: oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] określającą Spółce A. z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę zwrotu różnicy w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, sierpień, wrzesień i października 2005 roku. Na powyższą decyzję spółka wniosła w dniu 8 sierpnia 2008 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczne straty finansowe. Istnieje możliwość utraty płynności finansowej spowodowana tym, że organ podatkowy wydał również za 2005 rok decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych oraz decyzję ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. Zapłata wszystkich zobowiązań podatkowych wynikających z powyższych tytułów może stanowić dla skarżącej spółki dotkliwą sankcję finansową. Ponadto strona podała, że decyzja dotknięta jest na tyle istotnymi wadami, że akt ten powinien jak najszybciej zostać wyeliminowany z obrotu prawnego. Występuje zatem ważny interes podatnika w uzyskaniu orzeczenia o wstrzymaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. przyznają sądowi administracyjnemu uprawnienie do wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu. Możliwość ta jednak uzależniona jest od stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania nie następuje z urzędu, konieczny jest stosowny wniosek strony, której zadaniem jest podanie konkretnych okoliczności znajdujących odzwierciedlenie w przesłankach przepisów prawa warunkujących wydanie postanowienia o wstrzymaniu. Wnioskodawca dążący do uzyskania pozytywnego orzeczenia w przedmiocie wstrzymania zobligowany jest tak umotywować wniosek, by wywołać przekonanie, że w istocie wykonanie aktu organu administracji prowadzić może do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W niniejszej sprawie wniosek złożony przez skarżącą spółkę nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie podała takich elementów stanu faktycznego, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p. p. s. a. Skarżąca, zaznaczając, że organy podatkowe wydały w stosunku do spółki kilka decyzji wymiarowych powołała się bowiem jedynie na fakt, że wykonanie zaskarżonego aktu rzutować mogłyby ujemnie na kondycję finansową strony, utratę płynności finansowej. Twierdzenia podniesione w tym zakresie nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane, podatnik nie przybliżył żadnych okoliczności mających świadczyć o realności wskazanego zagrożenia. Zauważyć tutaj trzeba, iż znaczna szkoda związana z wykonaniem zobowiązania podatkowego będzie występowała wówczas, gdy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia nie będzie mógł takiej szkody wynagrodzić. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogłyby wystąpić wtedy, gdyby przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego byłoby co najmniej kłopotliwe, to jest gdyby uiszczona określona decyzją należność nie było możliwa do zwrotu, lub zwrot ten byłby mało realny. Tego rodzaju ocena skutków spełnienia świadczenia mogłaby wystąpić w takim wypadku, gdyby groziła utrata przedmiotu świadczenia, który nie mógłby jednocześnie zostać zastąpiony innym przedmiotem z uwagi na jego cechy charakterystyczne, czy właściwości lub gdyby chodziło o zagrożenie utraty życia lub zdrowia. (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 roku, sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811, postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 roku, sygn. akt II OZ 48/06, niepubl.). W przypadku, gdy przedmiotem sporu jest zobowiązanie pieniężne wymienione wyżej skutki z reguły nie następują, ponieważ spełnione świadczenie na ogół poddaje się zwrotowi, o ile zachodzą ku temu podstawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie podała w swym wniosku takich okoliczności, które mogłyby przemawiać za uznaniem, że jej sytuacja jest na tyle wyjątkowa, że spełnienie świadczenia pieniężnego powodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Nawet jeżeli zobowiązanie podatkowe zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okazałoby się, że zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić. Określone w decyzji zobowiązanie należy do publicznoprawnych i nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Jeżeli zaś chodzi o szkodę, która wiązałaby się ze spełnieniem świadczenia, to w ocenie Sądu bliskość takowej nie zachodzi. Zwrócić należy przy tym uwagę na fakt, że podane przez stronę okoliczności dotyczące istoty samej skargi pozostają bez wpływu na rozpoznanie niniejszego wniosku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi. Jeżeli chodzi o przesłanki postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonalności zaskarżonego do Sądu aktu, to nie są one powiązane z podstawami rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej. Postanowienie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uniezależnione od zasadności skargi i trafności podniesionych w niej argumentów. Podejmowane jest przecież na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Uczynienie zadość żądaniu skarżącej i przeprowadzenie oceny zaskarżonego aktu na obecnym etapie sprawy byłoby zabiegiem niedopuszczalnym w świetle dyspozycji art. 133 § 1 p. p. s. a. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił oddalić wniosek. J. W.