I SA/Łd 121/10

Dnia 15 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 lipca 2006 roku sygnatura akt I SA/Łd 135/06 oddalającym skargę H. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 roku postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2006 r. (I SA/Łd 135/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. Strona skarżąca nie wnosiła o sporządzenie uzasadnienia. Orzeczenie jest prawomocne od dnia 19 sierpnia 2006 r. W dniu 12 stycznia 2009 r. H. G. złożyła do tutejszego Sądu wniosek o wszczęcie postępowania celem usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczyła oddalona skarga. W motywach zacytowała fragmenty uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie I SA/Łd 133/06 (dotyczącej podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r.), z których zdaniem wnioskodawczyni wynikało, że w ocenie Sądu skarżąca nie dokonywała w 2004 r. sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji H. G. uznała, że decyzje organów podatkowych, oparte na stwierdzeniu utraty zwolnienia z VAT na skutek przekroczenia limitu sprzedaży opodatkowanej, były niezgodne z prawem. Po uprzednim wezwaniu do sprecyzowania, w jakim trybie Sąd miałby wszcząć postępowanie i jakie środki winien zastosować w celu usunięcia naruszenia prawa, o którym pisała wnioskodawczyni, w zarządzeniu z dnia 28 kwietnia 2009 r. sędzia sprawozdawca (błędnie nazwany przez pracownika sekretariatu wykonującego zarządzenie Przewodniczącym Wydziału) wyjaśnił, że oddalenie skargi H. G. oznaczało, że Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, a zatem organ nie miał podstaw do jej zmiany. Poinformował przy tym, że strona może domagać się wznowienia postępowania przed organem podatkowym. W dniu 27 stycznia 2010 r. H. G., reprezentowana przez męża A. W. G., wniosła skargę o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wskazanym na wstępie wyrokiem. Jako podstawę żądania strona podała art. 273 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu argumentowała podobnie, jak we wniosku z dnia 12 stycznia 2009 r. Podkreśliła, że Sąd rozpoznając skargę na decyzje podatkowe jednoznacznie stwierdził, że skarżąca nie dokonywała w 2004 r. sprzedaży opodatkowanej. W świetle art. 153 i art. 170 p.p.s.a. organy podatkowe, podobnie jak sąd, były związane taką oceną prawną mimo, że w uzasadnianiu nie zawarto wskazań co do dalszego postępowania. Wobec powyższego twierdzenie w zarządzeniu z dnia 28 kwietnia 2009 r., że wydanie prawomocnego wyroku oddalającego skargę oznaczało, że Sąd uznał zaskarżone decyzje za zgodne z prawem, w opinii skarżącej, było z prawem tym niezgodne. W tej sytuacji, H. G. uważa, że musi istnieć jakieś inne, nieznane jej prawomocne orzeczenie, w którym ocena prawna usprawiedliwia pogląd, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu, czyli że skarżąca dokonywała w 2004 r. sprzedaży opodatkowanej. Ewentualne pojawienie się takiego orzeczenia odpowiadałoby przesłance z art. 273 § 3 p.p.s.a., zaś fakt uzyskania o tym informacji dopiero w grudniu 2009 r. i wpływ takiego orzeczenia na wynik sprawy wypełnia kryteria z art. 273 § 2 p.p.s.a. Zarządzeniem z dnia 12 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do: wskazania ustawowej podstawy wznowienia (art. 273 § 2, czy też art. 273 § 3 p.p.s.a.) i jej uzasadnienia, uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz wskazania żądania skargi (uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia) w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi wyjaśniono, że ustawową podstawę wznowienia stanowi art. 273 § 2 p.p.s.a., a o okolicznościach będących podstawą skargi strona dowiedziała się w dniu 8 grudnia 2009 r. z pisma Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca podała też, że wnosi o zmianę wyroku poprzez zamieszczenie wskazań co do dalszego postępowania, czyli zastosowanie przez Sąd art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. H. G. opiera skargę o wznowienie postępowania sądowego na podstawie, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżąca wywodzi istnienie uzasadniających wznowienie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych z pisma Prezesa tutejszego Sądu odwołującego się do zarządzenia sędziego sprawozdawcy, w którym wyjaśniono stronie co oznaczało oddalenie skargi w jej sprawie. Strona uważa, że wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2006 r. (I SA/Łd 135/06) oddalający jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. był dla niej korzystny, a zatem późniejsze twierdzenie Sądu o zgodności z prawem zaskarżonego aktu sugeruje istnienie innego orzeczenia niż to, które znane jest skarżącej. Dokonując oceny złożonej skargi pod względem formalnym stwierdzić należy, że pismo skarżącej nie zostało oparte na ustawowej podstawie wznowienia, co wyklucza możliwość nadania mu dalszego biegu. Aby Sąd mógł zbadać zasadność żądania wznowienia postępowania, a w konsekwencji rozpoznać sprawę na nowo, strona, powołując się na art. 273 § 2 p.p.s.a, winna wskazać konkretne okoliczności lub środki dowodowe uzasadniające wznowienie, nie wystarczy zaś, tak jak uczyniła to skarżąca, odwołanie się jedynie do przypuszczeń, czy hipotez o ich istnieniu. Przepis ten wymaga dodatkowo, by były to tylko takie okoliczności faktyczne lub dowody, które istniały już w dniu wydania orzeczenia, którego weryfikacji domaga się strona. Z treści skargi i jej uzupełnienia nie wynika, by został spełniony również ten warunek. Warto przy tym odnotować, że przed tutejszym Sądem prowadzonych było pięć prawomocnie zakończonych postępowań zainicjowanych przez H. G. Cztery z nich dotyczyły kontroli legalności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. (I SA/Łd 133/06), za luty 2005 r. (I SA/Łd 134/06), za marzec 2005 r. (I SA/Łd 135/06) i za kwiecień 2005 r. (I SA/Łd 136/06). W każdej z tych spraw skarga została oddalona w dniu 20 lipca 2006 r. Wszystkie cztery wyroki są prawomocne. Przedmiotem piątego z postępowań była bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. polegająca na nie udzieleniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sprawa ta zakończyła się odrzuceniem skargi. Postanowienie w tym zakresie zapadło w dniu 28 marca 2007 r. (I SAB 1/07) i jest prawomocne. Poza wskazanymi rozstrzygnięciami Sąd nie wydawał w wymienionych wyżej sprawach innych orzeczeń kończących postępowanie, w których prezentowałby odmienną ocenę prawną. Z uwagi na powyższe, twierdzenie skarżącej o rzekomym istnieniu orzeczenia, o którym strona nie ma wiedzy, jest bezpodstawne. Ponieważ nie zachodzi podana przez stronę przyczyna wznowienia skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie, podlega odrzuceniu stosowanie do art. 280 § 1 p.p.s.a. J.Z.