I SA/Łd 1225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr[...] w przedmiocie określenia obowiązku zapłaty podatku za marzec 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podatnik, reprezentowany przez radcę prawnego złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie określenia obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) za marzec 2010 r. w kwocie 110.495 zł. Do skargi załączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony podniósł, że organy podatkowe prowadzą wobec podatnika postępowania podatkowe w zakresie zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009–2011. Powyższe postępowania są w toku i nie wiadomo jakie ustalenia zostaną ostatecznie przyjęte przez organy podatkowe w poszczególnych latach podatkowych. Organy podatkowe przenoszą przychody z lat 2010 i 2011 do roku 2009, co ma istotny wpływ na wysokość zobowiązań podatkowych za poszczególne lata. Nie jest wiadome jaką wysokość kosztów uzyskania przychodu organy podatkowe przyjmą w poszczególnych latach. W ocenie pełnomocnika, to że organy podatkowe zanegowały wysokość wydatków stanowiących koszty podatkowe roku 2009, nie oznacza, że wydatki te nie mogą być kosztami uzyskania przychodów w innych latach podatkowych. Tym samym, w ocenie pełnomocnika w obecnej sytuacji nie można uznać rozstrzygnięcia organu podatkowego za mające walor ostateczności, w związku z czym wykonanie decyzji organu podatkowego skutkowałoby powstaniem niepowetowanej szkody w majątku skarżącego. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik podatnika nie wskazał takich okoliczności. W złożonym wniosku wskazał jedynie, że organy podatkowe prowadzą postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009–2011. Uzasadnienie wniosku koncentruje się wokół dotychczasowych i przypuszczalnych ustaleń organów podatkowych co wysokości przychodu i kosztów podatkowych w poszczególnych latach. Brak ostatecznych ustaleń w tym zakresie prowadzi, zdaniem pełnomocnika skarżącego do wniosku, że zaskarżona decyzja nie jest ostateczna, a jej wykonanie skutkowałoby powstaniem niepowetowanej szkody w majątku skarżącego. W ocenie sądu zaprezentowana argumentacja jest enigmatyczna i w istocie nie odnosi się do przesłanek przyznania ochrony tymczasowej. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, czy zdaniem pełnomocnika, za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji przemawiać ma to, że wobec podatnika prowadzone są inne postępowania podatkowe, których wynik jest nieznany. Jeśli tak, to pełnomocnik nie wyjaśnił dlaczego ta okoliczność miałaby wypełnić przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest: dlaczego te niezakończone postępowania podatkowe stwarzają niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezrozumiałe jest również twierdzenie pełnomocnika, że zaskarżona decyzja nie ma waloru ostateczności. Z art. 128 Ordynacji podatkowej wynika, że ostateczne są te decyzje, od których w postępowaniu podatkowym nie służy odwołanie. Zaskarżona decyzja jest zatem decyzją ostateczną. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.