I SA/Łd 1233/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad i grudzień 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania P. K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono przebieg postępowania. Wskazano, że w wyniku postępowania kontrolnego w zakresie prawidłowości wywiązywania się z obowiązków wynikających z ustawy o podatku od towarów i usług za okres od września do grudnia 2007 r. oraz prowadzonego postępowania podatkowego wobec P. K. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. –B. wydał w dniu [...] r. decyzję określającą m.in. - w trybie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej: " VAT" , obowiązek zapłaty podatku w wysokości: - 2.413 zł wynikającego z faktur wystawionych w okresie od 18.09.2007 r. do 25.09.2007 r., - 3.714 zł wynikającego z faktur wystawionych w okresie od 11.10.2007 r. do 22.10.2007 r., - 5.137 zł wynikającego z faktur wystawionych w okresie od 23.11.2007 r. do 30.11.2007 r., -1.299 zł wynikającego z faktury wystawionej w dniu [...] r. przez firmę "A", ul. A 1/3, [...] Ł., NIP:[...] . W ocenie organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że firma "A" faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej, ponieważ transakcje udokumentowane wystawionymi przez nią fakturami nie miały miejsca w rzeczywistości. Firma "A" nie wykonywała w ww. miesiącach żadnych czynności na rzecz Federacji A, gdyż faktycznie były one wykonane przez samą Federację. Powyższe ustalenia dotyczą również czynności "wykonanych" na rzecz M. M. i E. M. W konsekwencji organ pierwszej instancji przyjął, że P. K. nie wykonując czynności opodatkowanych nie miał obowiązku rozliczania podatku VAT wykazanego w wystawianych przez firmę "A" fakturach w składanych deklaracjach VAT-7. Nie przysługiwało mu również prawo do odliczenia podatku z faktur dokumentujących zakupy. Organ pierwszej instancji uznał jednak, że P. K. jest zobligowany do zapłaty podatku wykazanego w wystawionych przez firmę "A" fakturach wprowadzonych do obrotu gospodarczego. Pełnomocnik podatnika wniósł odwołanie od ww. decyzji. Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie prowadzonego postępowania Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B., w związku z zaleceniami Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., uzupełnił materiał dowodowy o akt oskarżenia Prokuratury Rejonowej Ł. –W. w sprawie [...] z dnia [...] r. przeciwko P. K. oraz M. M., o prawomocne wyroki dotyczące P.K. z dnia [...] r., sygn. akt [...] oraz M. M. z dnia [...] r., sygn. akt [...] , a także o informację od Federacji A dotyczącą płatności za faktury wystawione przez firmę "A" P. K.. Jednocześnie organ pierwszej instancji uznał, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy bez znaczenia pozostaje przeprowadzenie postępowania dowodowego w pozostałych wskazanych w decyzji organu odwoławczego kwestiach, tj. przesłuchania w charakterze świadka M. M. oraz M. W., oraz wskazanym w piśmie pełnomocnika strony z dnia 20 lipca 2010 r. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – B. określił P. K. zobowiązanie podatkowe za wrzesień, październik 2007 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny miesiąc za listopad 2007 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu za grudzień 2007 r. w wysokościach 0 zł oraz orzekł, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT , o obowiązku zapłaty podatku za ww. miesiące z faktur wystawionych w tych miesiącach dla Federacji A , dla firmy "B" M. M. oraz dla Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej dr E. M.. Pismem z dnia 28 października 2010 r. pełnomocnik podatnika odwołał się od ww. decyzji organu pierwszej instancji Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał m.in., że z akt sprawy wynika, iż P. K. za namową M. M. założył na swoje imię i nazwisko działalność gospodarczą pod nazwą "A" wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta Ł. pod numerem [...]. Jako datę rozpoczęcia działalności wskazano dzień [..] r. W dniu [...] r. P. K. złożył w Pierwszym Urzędzie Skarbowym Ł.-B. druk NIP-1 oraz VAT-R, w którym wskazał, że rezygnuje ze zwolnienia podmiotowego z dniem 1 września 2007 r., oraz że miesiącem, za który podatnik złoży pierwszą deklarację będzie wrzesień 2007 r. Wraz z ww. dokumentami zostało złożone zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON [...], z którego wynika, że rodzajem przeważającej działalności według PKD jest doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. W dniu 18 grudnia 2007 r. w Pierwszym Urzędzie Skarbowym Ł. – B. zostały złożone druki NIP-3 oraz VAT-Z, z których wynika, że z dniem 31 grudnia 2007 r. podatnik zaprzestał wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z powodu likwidacji działalności gospodarczej. W trakcie przesłuchania w charakterze strony w dniu 23 lutego 2008 r. skarżący - po okazaniu mu faktur zakupów z prośbą o wyjaśnienie jak przebiegały transakcje i w jaki sposób wszedł w ich posiadanie - odwołał swoje wcześniejsze zeznania i stwierdził, że działalność gospodarczą rozpoczął na prośbę M. M., który zgłosił się do niego w sierpniu 2007 r. Za użyczenie swoich danych otrzymał kwotę 5.000 zł. Poza użyczeniem danych podatnik nie miał nic wspólnego z ww. działalnością gospodarczą. W trakcie powtórnego przesłuchania w charakterze strony w dniu 2 marca 2008 r. P. K. zeznał, że: - M. M. poznał na spotkaniu rodzinnym w 2007 r. (M. M. był narzeczonym, a obecnie jest mężem jego kuzynki – M. K.), - osobiście wypełniał i składał dokumenty związane z rozpoczęciem oraz zaprzestaniem działalności gospodarczej, - z własnych środków poniósł koszty opłat za wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz opłaty skarbowej, - osobiście otworzył rachunek bankowy. P. K. nie prowadził natomiast księgi przychodów i rozchodów, nie wystawiał faktur sprzedaży od nr [...] do nr [...] , podpisy złożone na ww. fakturach nie są jego podpisami, nie wie kto dostarczał ww. faktury nabywcom, nie pobierał należności za ww. faktury, nie wie, czy usługi udokumentowane ww. fakturami zostały wykonane, nie zawierał umowy z J. O. (umowa najmu domu mieszkalnego położonego w S. przy ul. B 47), podpis na ww. umowie nie jest jego podpisem, nie zawierał umowy o pracę z M.M., ani umowy zlecenia z M. W., nie wypłacał im wynagrodzenia, nie wystawiał ani nie podpisywał poleceń wyjazdów służbowych, nie wypełniał, nie podpisywał, nie składał deklaracji VAT-7, PIT-4R, PIT-11. Podatnik przyznał, że z tytułu umowy o pracę z własnych środków zapłacił składki na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy, FGŚP, ubezpieczenia zdrowotne za październik 2007 r. M. M. zwrócił mu jednak pieniądze w łącznej wysokości 280 zł na rachunek bankowy. Podatnik przyznał również, że zakupione na firmę laptop i paliwo do samochodu osobowego zostały nabyte przez Niego dla własnych potrzeb. Faktury zakupu przekazał M. M.. Z tego tytułu nie otrzymał jednak żadnych pieniędzy. P. K. zeznał również, że otrzymaną nadpłatę podatku dochodowego, w związku ze złożonym zeznaniem za 2007r., zwrócił M. M., po pomniejszeniu tej kwoty o wysokość mandatu nałożonego przez Urząd Skarbowy za nieterminowe złożenie jakiejś deklaracji. K. zwrócił także M. M. otrzymany zwrot podatku VAT za grudzień 2007 r. Postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji wykazało, że szkolenia organizowane przez Federację Niezależnych Samorządnych Związków Zawodowych P. L. odbywały się w Ośrodku Wypoczynkowo - Hotelowym "C" przy ul. C 20/24 w Ł. – A., stanowiącym własność Gminy Ł., który został oddany we władanie Federacji, a nie w domu wynajętym przez K. w S., zgodnie z umową najmu z dnia 10 września 2007 r. W ośrodku tym uczestnicy szkoleń na koszt organizatora korzystali z zakwaterowania oraz z wyżywienia w hotelowej stołówce, zaś szkolenia prowadzili trenerzy Federacji - M. M. i i M. K.. Wystawienie faktur sygnowanych firmą "A" P. K. miało zatem na celu rozliczenie zorganizowanych szkoleń, zgodnie z zawartym przez firmę "A" a Federacją A w Ł. porozumieniem w ramach umowy "Modelowy system przystosowania kadr przedsiębiorstw do zmian strukturalnych w gospodarce". Za rzetelne organ nie uznał również faktur wystawionych przez firmę "A" dla firmy "B" M. M. i dla Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej dr E. M.. P. K. sam bowiem stwierdził, że nie wykonywał żadnych czynności w ramach zarejestrowanej na swoje imię i nazwisko działalności gospodarczej. Organ wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż firma "A" nie mogła świadczyć usług gastronomicznych potwierdzonych fakturami o numerach [...] i [...] ponieważ faktury dokumentujące zakup tych usług nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie zostały potwierdzone przez ich wystawcę - firmę "D". Dotyczy to także faktur o numerach [...] , [...] oraz [...] . Wykonanie czynności polegających na konsultacji komputerowej oraz na wynajęciu sali w domu mieszkalnym w S. na czas 2 godziny przez M. M. celem przeprowadzenia rozmów z kontrahentem wydaje się mało prawdopodobne, szczególnie, że M. M. dysponował zapleczem dla prowadzenia rozmów biznesowych jako dyrektor Ośrodka Wypoczynkowo - Hotelowego "C Ł. –A.. Podobnie wynajęcie przez Poradnię Specjalistyczną dr E. M. na czas 6 godzin tej samej sali jako pomieszczenia dla złożenia mebli podczas przeprowadzki Poradni z ul. D na ul. E w Ł. wydaje się mało prawdopodobne. Organ wskazał ponadto na akt oskarżenia, który w dniu [...] r. Prokuratura Rejonowa Ł – W. skierowała przeciwko: - P. K., oskarżonemu o to, że w okresie od 1 września 2007 r. do 11 grudnia 2007 r. w Ł., działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez M. M., udzielił M. M. pomocy do doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przekazanym do rozporządzania Federacji A w Ł. w kwocie 118.048,89 zł w ten sposób, że w tym celu za namową M. M. w dniu 1 września 2007r. w Ł. zarejestrował na własne nazwisko działalność gospodarczą pod nazwą "A" P. K. , ul. A 1/3 - nie mając zamiaru prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej, oraz że w dniach od 19 stycznia 2009 r. do 9 marca 2009 r. w Ł. w związku z prowadzoną kontrolą przez Urząd Skarbowy Ł – B. w przedsiębiorstwie pod nazwą "A" P. K., w celu użycia za autentyczne posłużył się uprzednio sfałszowanymi fakturami VAT w ten sposób, że przedłożył je do kontroli wyżej wspomnianemu organowi podatkowemu, - M. M., oskarżonemu o to, że w okresie od 1 września 2007 r. do 11 grudnia 2007 r. w Ł., działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przekazanym do rozporządzania Federacji A w kwocie 118.048,89 zł w ten sposób, że w celu rozliczenia zorganizowanych szkoleń zgodnie z zawartą umową pomiędzy przedsiębiorstwem "A" a Federacją A w Ł. w ramach umowy "Modelowy system przystosowania kadr przedsiębiorstw do zmian strukturalnych w gospodarce" przedłożył nierzetelne faktury VAT nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, których koszty zostały w kwocie 41.840,83 zł poświadczone przez sfałszowane uprzednio faktury VAT, działając tym samym na szkodę Federacji A w Ł.. Wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł. W. uznał P. K. za winnego zarzucanych mu czynów i wymierzył mu karę łączną jednego roku pozbawienia wolności. Warunkowo wykonanie ww. kary zostało zawieszone na okres dwóch lat próby. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 21 kwietnia 2010 r. Z kolei wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] ten sam Sąd uznał M. M. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył mu karę jednego roku i czterech miesięcy pozbawienia wolności (kara ta została warunkowo zawieszona na okres 3 lat próby) oraz zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w całości w terminie 3 lat od uprawomocnienia się wyroku poprzez zapłatę na rzecz Federacji A w Ł. kwoty 118.048,89 zł. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 8 lipca 2010 r. W ocenie organu drugiej instancji, akt oskarżenia i wyroki wydane dla P. K. i M. M. potwierdzają ustalenia dokonane w postępowaniu podatkowym, że P. K. zarejestrował na własne imię i nazwisko działalność gospodarczą pod nazwą "A" nie mając zamiaru jej prowadzenia, przy czym jej założenie miało na celu osiągnięcie korzyści majątkowej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego bezspornie wynika, że P. K.: - osobiście wypełniał i składał wszystkie dokumenty związane z rozpoczęciem działalności gospodarczej oraz jej zaprzestaniem, - osobiście otworzył na swoje imię i nazwisko rachunek bankowy, z którego regulowane były zobowiązania podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług, zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i dokonywane zwroty nadpłat, - brał udział w czynnościach kontrolnych i sprawdzających, - w dniu 18.03.2008r. w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r., w związku z wykazaniem w deklaracji VAT-7 za ww. miesiąc nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu na rachunek bankowy, - w dniu 1 kwietnia 2008 r. w związku z czynnościami sprawdzającymi dotyczącymi zeznania podatkowego PIT-36L za 2007r., do których to czynności przedłożył prowadzone księgi podatkowe oraz dokumenty zakupu i sprzedaży, na których widniały jego podpisy; udzielając wyjaśnień podatnik nie podnosił, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie wykonywał żadnych czynności, okazane faktury nie dokumentują wykonanych przez Niego usług oraz ponoszonych wydatków, figurujące na fakturach podpisy nie są Jego podpisami, a także, że złożone deklaracje nie dotyczą Jego rozliczeń, - w czerwcu 2008r. złożył deklarację PIT-4R, którą składają płatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych zatrudniający pracowników oraz przyjął i uiścił mandat z tytułu niezłożenia tej deklaracji w ustawowym terminie, - w marcu 2008 r. podczas czynności kontrolnych w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2007r. złożył spis z natury, który jest składany przez podatników zaprzestających prowadzenie działalności gospodarczej, - faktury dotyczące zakupu laptopa i paliwa do samochodu (nabycia te zostały dokonane przez a P. K. na jego prywatne potrzeby) wystawione są na firmę "A" i zostały ujęte w rozliczeniach podatkowych (faktury te P. K. przekazał M. M.). Wobec powyższego, P. K. użyczając swoich danych M. M. musiał mieć świadomość, że jest to równoznaczne z wyrażeniem zgody na wystawianie faktur dokumentujących zawierane transakcje pod logo firmy "A" i otrzymywanie faktur potwierdzających nabycia towarów. Udzielając takiej zgody zaakceptował z kolei wszystkie czynności podejmowane przez M. M. w ramach zarejestrowanej na jego imię i nazwisko działalności gospodarczej. Powyższe powoduje, że zobowiązanym do zapłaty podatku wynikającego z faktur wystawionych przez firmę "A" jest jej właściciel, czyli P. K.. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie odmówił wiarygodności twierdzeniom, że podatnik użyczających swoich danych oraz danych firmy "A" mógł nie wiedzieć o celach, dla których M. M. będzie wykorzystywał firmę A". Powyższa okoliczność pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie dokonane w przedmiotowej sprawie. P. K. godząc się na zarejestrowanie firmy, której nie zamierzał samodzielnie prowadzić, był świadomy, że dopuszcza się czynu niezgodnego z prawem. Wiedział, że są składane na jego imię i nazwisko deklaracje, oraz że jego imieniem i nazwiskiem są podpisywane faktury wystawiane przez firmę "A", bowiem dokumenty te przedkładał w urzędzie uczestnicząc w czynnościach prowadzonych przez urząd skarbowy. Pomimo tego nie podjął żadnych działań w celu zapobieżeniu oszustwu i wyłudzeniu nienależnych zwrotów podatku. Podsumowując , Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że ze zgromadzonego materiału wynika w sposób jednoznaczny, że firma "A" została założona przez a P. K. za namową M. M., nie z zamiarem jej prowadzenia, lecz w celu użyczenia jej danych innemu podmiotowi. Faktury wystawiane przez tę firmę były zatem wystawiane za zgodą i aprobatą P. K.. Zatem on, jako jej właściciel, ponosi odpowiedzialność w związku z wystawieniem przedmiotowych faktur, na podstawie ww. art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 229 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy zauważył, że w rozpoznawanej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W decyzji z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał co prawda, że zasadne są wnioski o przesłuchanie w charakterze świadka M. W. na okoliczność wskazania osoby prowadzącej rozmowy z przedstawicielami Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych (czy był to P. K.) oraz M. M. na okoliczność ewentualnego sporządzenia przez niego faktur oznaczonych jako firma "A". W odwołaniu z dnia 28 października 2010r. wniesiono ponadto o przesłuchanie M. M. na okoliczność rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą "A", podrabiania w okresie wrzesień - grudzień 2007r. podpisów P. K. na dokumentacji związanej z działalnością prowadzoną przez firmę "A", w tym na fakturach VAT, na okoliczność braku jakiejkolwiek wiedzy a P. K. o działaniach M. M. w ramach firmy "A", na okoliczność zapłaty u P. K. 5.000 złotych za użyczenie swoich danych potrzebnych do rozpoczęcia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zauważył jednak, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy o akt oskarżenia przeciwko P. K. oraz M. M. oraz o prawomocne wyroki Sądu Rejonowego dla Ł. W. z dnia [...] r., sygn. akt [...] i z dnia [...] r., sygn. akt[...], uznające P. K. i M. M. winnych zarzucanych im czynów. W skardze na powyższą decyzję podatnik wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego zastosowanie oraz błędną interpretację, a w konsekwencji przyjęcie, że: - obowiązek zapłaty podatku VAT z tytułu faktur wystawionych w miesiącach wrzesień - grudzień 2007 r. obciąża P. K., pomimo bezspornego ustalenia, że: - nie wykonywał on żadnych czynności we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nie prowadził działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, - nigdy nie wystawiał faktur VAT w związku z działalnością prowadzoną przez firmę "A", - nie wykonywał czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku VAT, a zatem nie dokonywał odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju, - nie spełniał statusu podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, - wystawiane przez firmę "A" faktury VAT nie powodowały powstania obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 19 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, - nie nabył uprawnień przysługujących podatnikowi podatku od towarów i usług wynikających z treści przepisów ww. ustawy, - obowiązek zapłaty podatku VAT z tytułu faktur wystawionych w miesiącach wrzesień-grudzień 2007r. obciąża P. K. a nie M. M., tj. osobę, która rzeczywiście wystawiała sporne faktury VAT, bowiem K. osobiście uczestniczył w czynnościach kontrolnych i sprawdzających w 2008r, a także przyjął mandat karny za uchybienie terminu do złożenia deklaracji PIT-4R za 2007 r., dotyczącej zaliczek na wynagrodzenie pracowników, podczas gdy z treści art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podmiotem obowiązanym do zapłaty kwoty podatku wynikającego z faktury jest osoba fizyczna, która rzeczywiście wystawia fakturę, a nie podmiot wskazany w fakturze jako jej wystawca, - P. K. uczestnicząc w czynnościach kontrolnych i przedkładając żądane dokumenty musiał mieć świadomość, że posiadane przez Niego dokumenty (faktury zakupu i sprzedaży) nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, podczas gdy w istocie P. K. po raz pierwszy o tym, że przedkładane przez niego faktury VAT zakupu i sprzedaży nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i są tzw. pustymi fakturami, dowiedział się po okazaniu Mu w trakcie zeznań składanych w lutym 2009r. faktur VAT nie potwierdzonych przez ich wystawców, co oznacza, że nie miał On żadnej wiedzy o działalności gospodarczej zarejestrowanej na jego osobę, która w rzeczywistości była prowadzona przez M. M., 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez sprzeczność istotnych ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i w konkluzji przyjęcie, że obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług ciąży na P. K., pomimo że z materiału dowodowego wynika w szczególności, że: - działalność gospodarczą pod nazwą "A" rzeczywiście prowadził M. M., - P. K. za zarejestrowanie działalności na własne imię i nazwisko otrzymał od M. M. środki pieniężne w łącznej wysokości 5.000 zł, które były płacone w ratach na rachunek bankowy otwarty dla celów działalności gospodarczej; oprócz tej kwoty nie otrzymał żadnych innych pieniędzy ani środków rzeczowych, - poza użyczeniem swoich danych osobowych K. nie miał nic wspólnego z działalnością firmy "A", - P. K. nie pobierał należności wynikających z faktur VAT sprzedaży od nr [...] do nr [...]; nie wystawiał i nie podpisał tych faktur a podpisy złożone na tych fakturach nie są jego podpisem; w związku z czynnościami sprawdzającymi przeprowadzonymi przez Pierwszy Urząd Skarbowy Ł. – B. od M. M. otrzymał wszystkie dokumenty dotyczące firmy "A" i wówczas po raz pierwszy zobaczył te faktury; nie wie kto wystawiał te faktury i kto przekazywał je nabywcom, - P. K. nie zawierał i nie podpisywał umowy najmu domu mieszkalnego położonego w S.; nie zna J. O.; nie ponosił kosztów z tytułu zawarcia tej umowy i nie wie kto te koszty ponosił, - P. K. nie zawierał i nie podpisywał umowy o pracę z M. M. oraz umowy o dzieło z M. W.; nie wypłacał tym osobom jakichkolwiek wynagrodzeń, - P. K. nie wystawił i nie podpisał poleceń wyjazdów służbowych od nr [...] z dnia [...] r. do nr [...] z dnia [...] r. dla M. M.; nie wypłacał kosztów podróży a podpisy widniejące na str. 2 ww. poleceń nie są jego podpisami, - P. K. zapłacił z własnych środków pieniężnych składki ZUS w łącznej wysokości 279,84 zł, ale M. M. zwrócił mu te pieniądze dokonując przelewu na rachunek bankowy nr [...] ; innych składek nie opłacał, - P. K. nie prowadził ewidencji przebiegu pojazdu i nie używał dla celów działalności gospodarczej pod nazwą "A" samochodu osobowego marki Fiat Marea nr rej. EL 6190X; samochód ten używał dla własnych potrzeb osobistych i nikomu tego samochodu nie użyczał, - P. K. nie wypełniał, nie podpisywał i nie składał deklaracji VAT-7 i nie wie, kto je fizycznie wypełniał, - art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ewentualnie zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał zaskarżoną decyzję, poprzez przesłuchanie świadków: - M. W. na okoliczność wskazania osoby prowadzącej rozmowy z przedstawicielami Europejskiej Konfederacji Związków Zawodowych, a w szczególności wskazania, czy był to P. K., - M. M. na okoliczność rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą "A", podrabiania w okresie wrzesień - grudzień 2007r. podpisów a P. K. na dokumentacji związanej z działalnością prowadzoną przez firmę "A", w tym na fakturach VAT, na okoliczność braku jakiejkolwiek wiedzy a P. K. o działaniach M. M. w ramach firmy "A", na okoliczność zapłaty P. K. 5.000 złotych za użyczenie swoich danych potrzebnych do rozpoczęcia działalności gospodarczej. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na rzecz twierdzeń sformułowanych w ramach żądania skargi, powtarzając w przeważającej większości zawartą w odwołaniu z [...] r. . W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) , zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez stronę decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. ( t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. dalej w skrócie "VAT") w brzmieniu obowiązującym w roku kontrolowanym, jak i mogącego mieć wpływ na ten wynik naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm., dalej w skrócie "Op".). W ocenie sądu nie ma sporu co do okoliczności faktycznych , które legły u podstaw tego rozstrzygnięcia. Strony różni jedynie ich ocena. Tym samym tak naprawdę z zarzutów skargi oraz przedstawionego na ich usprawiedliwienie uzasadnienia wynika ,że odmienność stanowisk między stronami sprowadza się do wykładni przepisów prawa materialnego. Wobec jednak zgłoszonych zarzutów naruszenia prawa formalnego w pierwszej kolejności wymagają one rozważenia albowiem dopiero uznanie ,że stan faktyczny jest ustalony prawidłowo można mówić o dokonanej właściwej bądź nieprawidłowej jego subsumcji pod właściwą normę prawa materialnego. Zdaniem sądu organy prawidłowo przyjęły ,czego jak się wydaje nie kwestionuje strona skarżąca, że doszło do porozumienia pomiędzy skarżącym a P. M. M. powołania do życia podmiotu gospodarczego pod firmą A , które to czynności zrealizował P. P. K.. Ich podstawą było spotkanie obu panów w sierpniu 2007 r. , podczas którego M. M. przedstawił stronie propozycję zgłoszenia na jego imię i nazwisko rozpoczęcia działalności gospodarczej , przedmiotem której miało być prowadzenie szkoleń. Ogół czynności związanych z zarejestrowaniem podmiotu przeprowadziła strona ona też założyła konto bankowe. Za użyczenie danych dotyczących osoby skarżącego , otrzymał on 5.000,- zł od M. M. ( vide: protokoły przesłuchania strony z 23.02.2008 r. i z 2.03.2008 r. – z błędnie oznaczonym rokiem, winien być 2009, co wynika m.in. z postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13.03.2009 r. o zaliczeniu tychże protokołów do materiału dowodowego, k-367 akt adm. t.1). Nie bez znaczenia jest w tym miejscu zauważenie ,że przesłuchania strony wskazują na to ,że zmieniała ona swoje wyjaśnienia , w ten sposób ,że wycofała się z początkowych twierdzeń co do samodzielnego prowadzenia działalności w ramach A, konstatując, że działalność tą rzeczywiście prowadził M. M.. Podobnie zasadnie uznano , iż wystawione faktury VAT dokumentujące dostawy towarów i usług przez A o numerach od [...] do [...] , na których widniał podpis K. , nie pochodzący od strony, opisywały transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Organ dysponując materiałem dowodowym w postaci m. innymi informacji pisemnej z Federacji A przyjął , że szkolenia prowadzone przez A nie odbywały się w wynajętym domu w S. lecz w ośrodku Hotelowym A , którym dysponowała rzeczona Federacja. Nie uznano także za rzetelne faktur wystawionych dla M. M. firma B oraz NZOZ dr E. M.. Sąd ustalenia te podziela. Nadto, co niezwykle istotne skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia [...]r. Sądu Rejonowego dla Ł. Ś. dla Ł. W. w Ł. za to, że działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił M. M. pomocy do doprowadzenia niekorzystnego rozporządzenia mieniem dysponowanym przez Federację A w określonej kwocie w ten sposób ,że w tym celu za namową M. M. 1 września 2007 r. zarejestrował na własne nazwisko działalność gospodarczą pod nazwą A P. K., Ł. , ul. A 1/3 nie mając zamiaru jej prowadzenia a także, iż w trakcie postępowania prowadzonego przez organ podatkowy w celu użycia za autentyczne posłużył się uprzednio sfałszowanymi fakturami wskazanymi w opisie czynu , w ten sposób ,że przedłożył je do kontroli wspomnianemu organowi podatkowemu. Zdaniem sądu powyższe ustalenia zasadnie przywiodły organy do stwierdzenia ,że o ile skarżący mógł nie wiedzieć jakim celom ma służyć umożliwienie M.M. prowadzenia założonej przez niego firmy, we wstępnym etapie jej działalności , to niewątpliwie , działanie jego naruszało obowiązujące prawo wówczas kiedy godził się zarejestrować tą firmę , której nie zamierzał prowadzić . W ocenie sądu jest oczywistym ,że nikt rozsądnie myślący nie pozostawia bez nadzoru założonej firmy , oddając jej prowadzenie w ręce przypadkowej osoby poznanej na spotkaniu rodzinnym w tym samym roku co powołanie jej do życia , obdarzając tę osobę nieograniczonym zaufaniem, nie licząc się z tym i nie przewidując ,że może dojść do nieprawidłowości w trakcie jej funkcjonowania. Ponadto organy słusznie zauważyły, że działania podejmowane w postępowaniu przed organami podatkowymi z udziałem strony w związku z czynnościami sprawdzającymi w marcu 2008 r. w zakresie prawidłowości rozliczenia VAT za 12.2007 r. ( k- 368 do 398 akt adm. tom 1) oraz dotyczącymi zeznania podatkowego za 2007 rok PIT 36L objęte protokołem z 1.04.2008 r. ( k- 460-472 cyt. akt adm. ) , a wiec znacznie wcześniej niż doszło do przesłuchania strony w przedmiotowej sprawie ( w lutym i marcu 2009 r.) , podczas których to czynności przedkładał księgi podatkowe oraz dokumenty źródłowe ( faktury zakupu i sprzedaży w tym także FV nr [...] z [...] r. wystawioną dla Federacji wraz z dowodem KW ), na których widniały jego podpisy , i których wówczas nie kwestionował oraz nie twierdził , że nie pochodzą od niego a także nie zaprzeczał ,że nie podejmował żadnych czynności w ramach działalności firmy A , jak również tego ,że składane deklaracje nie dotyczą jego rozliczeń - zdaniem Sądu wszystkie te okoliczności wskazują ,że strona była świadoma podejmowanych działań , składanych oświadczeń oraz treści okazywanych dokumentów . Te elementy stanu faktycznego słusznie zostały potraktowane jak przyjęły organy ,że skarżący był świadom podejmowanych działań. Natomiast w trakcie prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie dopiero wówczas kiedy przedstawiono mu wynik prowadzonych czynności sprawdzających u dostawców towarów i usług, powiadamiając o tym ,że dokumenty te są nierzetelne , zmienił swoje uprzednie zeznania wskazując ,że całością działalności firmy A zajmował się M.M.. Konfrontacja tych zdarzeń z roku 2008 i z roku 2009 , w ocenie sądy musi prowadzić do postawienia uprawnionej tezy ,że podatnik dysponował przynajmniej szczątkową wiedzą w odniesieniu do zdarzeń zachodzących w działalności gospodarczych firmy pod nazwą A P. K. . W tych okolicznościach nieprzekonywująco brzmi stanowisko skargi wywodzone z przesłuchania strony , iż dopiero w trakcie czynności podejmowanych w sprawie przez organ I instancji otrzymał od M.M. wszystkie dokumenty i wówczas po raz pierwszy zobaczył okazane mu faktury. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze dysponując takimi dowodami organy podatkowe miały pełne podstawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznać ,że prowadzenie firmy przez M. nie odbywało się z całkowitym pominięciem osoby właściciela. Ocena ta podjęta w ramach art. 191 OP nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów , jest logiczna , oparta na doświadczeniu życiowym oraz przy uwzględnieniu zgromadzonych dowodów we wzajemnym ich powiązaniu . W tych okolicznościach za bezpodstawne należy uznać stanowisko skargi ,że strona nie miała wiedzy na temat podejmowanych działań przez osobę , której de facto użyczyła firmy do prowadzenia działalności gospodarczej , tj. M. M. oraz ,że ten ostatni wystawiał puste faktury , które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Twierdzeniom tym przeczy także wydany wobec strony wyrok w sprawie karnej , którego ustaleniami jest związany Sąd rozpoznający sprawę na mocy art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U nr 153 poz.1270 ze zm.) dalej w skrócie "p.p.s.a.". W tej kwestii nie można podzielić stanowiska autora skargi ,iż strona w trakcie postępowania karnego nie będąc reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie zdawała sobie sprawy z instytucji pomocnictwa , za które została skazana, a rozumiała stawiany mu zarzut pomocnictwa jako nieumyślną z jego strony pomoc M. M. w popełnieniu przestępstwa . Notabene ten ostatni także został skazany wyrokiem tego samego sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. wobec popełnienia czynów opisanych w art. 286 § 1 i 270 § 1 kodeksu karnego. Zważyć bowiem należy ,że pomocnictwo jako postać popełnienia przestępstwa, za które skazano stronę jak wynika z § 3 art. 18 Kodeksu karnego poprzez użycie zwrotu "w zamiarze" może być popełnione tylko umyślnie, w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym. Stąd próba wywiedzenia ,że popełniono je nieumyślnie musi być skazana na odrzucenie . Wskazać zatem należy ,że na mocy cytowanego wcześniej art. 11 p.p.s.a. sąd nie może przyjąć za uprawnioną wersji strony skarżącej, gdyż przeczy temu wskazany wyrok. Ustalenie tego wyroku jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji są istotnym elementem ustaleń i ocen organu co do świadomości strony o działaniach M.M. w firmie A nawet wówczas kiedy przyjąć, że sama jej nie prowadziła, dając swego rodzaju na nie przyzwolenie. Sąd podziela te oceny. Można przyjąć za organami ,że wyrażając zgodę na prowadzenie firmy przez M.M. strona w sposób dorozumiany akceptowała mogące zaistnieć w przyszłości zdarzenia gospodarcze, a wśród nich także te pozostające w kolizji z obowiązującym prawem. Brak sprawowania nadzoru nad podejmowanymi działaniami przez M.M. w ocenie sądu nie usprawiedliwia strony , która musi ponieść konsekwencje braku swojej przezorności. Nikt rozsądnie myślący nie pozostawia założonej firmy bez właściwego nadzoru . Tym samym w świetle niezakwestionowanych skutecznie ustaleń przyjętych przez administrację podatkową zarzut skargi odnoszący się do naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać także za nieuzasadniony. Prawidłowo przyjęto ,że nieudokumentowanie przez sporne faktury rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w nich stronami uzasadniało zastosowanie art. 108 ust 1 ustawy o VAT. Pogląd odmienny w tym zakresie zaprezentowała strona dowodząc ,że to nie skarżący winien być adresatem tej normy prawnej lecz M. M. , a w końcowej części uzasadnienia skargi "fałszerz" albowiem jak ustalono podpisy na fakturach nie pochodziły od obu tych osób . Przepis art. 108 ust 1 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Przywołane uregulowanie prawne przewiduje szczególny przypadek samoistnego powstania obowiązku podatkowego w efekcie samego wystawienia faktury wykazującej kwotę podatku od towarów i usług, przy czym obowiązek ten przyjmuje postać swoistej sankcji. Polega ona na tym, że niezależnie od tego, czy w sprawie zaistniał obrót będący podstawą opodatkowania podatkiem VAT, jak również niezależnie od rozmiarów i konsekwencji podatkowych tego obrotu - każdy wystawca tzw. pustej faktury liczyć się winien z koniecznością zapłaty wykazanego w niej podatku (W. Maruchin, VAT. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005, wyd. II, komentarz do art. 108 ustawy o VAT z 2004 r.). Również wykładnia prowspólnotowa wskazuje, że art. 108 ust. 1 ustawy o VAT powinien być zastosowany w rozpatrywanej sprawie. W wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1149/08 NSA uznał, że przepis art. 108 ust. 1 ustawy o VAT odpowiada treści art. 21 pkt 1 ppkt (d) VI Dyrektywy VAT Rady Unii Europejskiej, który stanowi, iż osobą zobowiązaną do zapłaty podatku jest jakakolwiek osoba, która wykaże na fakturze podatek od wartości dodanej, bez względu na przyczynę takiego zachowania. Analogiczne rozwiązanie zawiera art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE. Z brzmienia tego przepisu (art. 203) wynika, że "wystawca faktury ma obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze również wtedy, gdy jego kwota jest wyższa od rzeczywistej kwoty podatku należnego z tytułu danej transakcji (normę tę wyraża art. 108 ust. 2 ustawy o VAT), gdy dana czynność nie jest objęta zakresem opodatkowania VAT lub podlega zwolnieniu z VAT, a także wówczas, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji" . Taka regulacja wynika, ze szczególnej roli faktury we wspólnym systemie VAT, a mianowicie z faktu, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawą do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego, czy wręcz do żądania zwrotu podatku. Innymi słowy, ponieważ w przypadku wystawienia faktury zawierającej wykazaną kwotę podatku, nawet jeżeli faktura taka nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, istnieje istotne ryzyko, że adresat takiej faktury potraktuje wykazany w niej podatek jako podatek naliczony podlegający odliczeniu, a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości, zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi swego rodzaju ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku" (J. Fornalik, [w:] Dyrektywa VAT, pod red. K. Sachsa, s. 519). Podkreśla się przy tym w piśmiennictwie ,że z punktu widzenia stosowania przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT nieistotna jest przyczyna takiego zachowania podatnika, którą może być zarówno nieświadomy błąd czy niepewność co do zaistnienia obowiązku podatkowego, jak i świadome działanie (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Lex, 2010, wyd. IV, komentarz do art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Zważyć przy tym należy , że redakcja tego przepisu nie prowadzi do uprawnionego stanowiska ,że obowiązek zapłaty podatku obciąża jedynie osobę , która fizycznie fakturę wystawiła. Należy podkreślić ,że przepis ten nie odwołuje się do pojęcia podatnika ale operuje szerszym pojęciem " osoby prawnej , jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej wreszcie osoby fizycznej" wystawiającej fakturę. Zatem odnosi się do każdego wystawcy faktury , niezależnie od tego czy posiada on status podatnika podatku od towarów i usług . Tym samym sąd niepodzielna wywodów skargi zawierających odmienne w tym względzie stanowisko, zawartych na str. 10 w pkt ad.1 jej uzasadnienia. Trudno bowiem zaakceptować pogląd , wedle którego w każdej ze wskazanych w tym przepisie form aktywności gospodarczej należałoby dążyć do obciążenia kwotą podatku jedynie wystawcę faktury ; pracownika , pełnomocnika ..etc. W takich sytuacjach jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych trafnie przywołanych na poparcie tej tezy przez organ odwoławczy - odpowiedzialność ponosi podatnik , co nie wyklucza odpowiedzialności karnej takiej osoby a także odpowiedzialności cywilnej. Tym samym skarżący nie może uwolnić się od poniesienia ciężaru zapłaty podatku wywodząc ,że nie miał wiedzy na temat działalności własnej firmy oraz , że to nie on lecz M. M. ją prowadził, zatem on winien odpowiedzialność tą przejąć. W okolicznościach przedmiotowej sprawy jak wykazały organy i pogląd ten podziela sąd podatnik dysponował wystarczającymi informacjami o procesach gospodarczych zachodzących w firmie A. Jeszcze raz podkreślić należy ,że zgromadzone dowody a w szczególności wyrok skazujący stronę dowodzą ,że jest on właściwie wskazanym adresatem normy art. 108 ust 1 ustawy o VAT w poddanej sądowej kontroli sprawie. Nie zmienia tego stanowiska to , iż jak twierdzi strona istotnego znaczenia dla braku podstaw do zastosowania tego przepisu wobec strony nabiera fakt wskazania przez niego na osobę M. M. jako podejrzanego sfałszowania przedmiotowych faktur lub przez inną nieznaną mu osobę działającą za zgoda tego ostatniego. Warto w tym miejscu wskazać na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-454/98 ((Schmeink & Cofreth AG & Co. KG v. Finanzamt Borken i Manfred Strobel v. Finanzamt Esslingen), w którym zajął stanowisko ,że jeśli wystawca wadliwej faktury w wystarczającym czasie całkowicie wyeliminuje ryzyko jakichkolwiek strat we wpływach podatkowych , to zasada neutralności podatku od wartości dodanej wymaga , aby podatek , który został nieprawidłowo zafakturowany , mógł być skorygowany , bez uzależnienia tej korekty od warunku działania wystawcy w dobrej wierze. Argument taki mógłby być przedmiotem analizy jedynie wówczas gdyby strona dysponując wiedzą o fakcie fałszerstwa ( a że taką miała znacznie wcześniej niż uzewnętrzniła w trakcie przesłuchania w lutym i marcu 2009 w związku z okazanymi jej przypadkami nierzetelnych zakupów – co wynika wprost ze zgromadzonych dowodów ) niezwłocznie powiadomiła o tym organy ścigania i organ podatkowy. Tym samym przyjąć należy , iż nie doszło do naruszenia przepisu art. 108 ust 1 ustawy o VAT na skutek błędnej jego wykładni. W ocenie sądu nie doszło także do naruszenia art. 229 OP poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych wniosków dowodowych z przesłuchania świadków albowiem jak zasadnie zauważył organ odwoławczy organ I instancji zobowiązany decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. uzupełnił materiał dowodowy o akt oskarżenia skierowany przeciwko stronie oraz M. M. oraz prawomocne wyroki skazujące wyżej wymienionych , które w sposób wystarczający potwierdziły poczynione ustalenia dotyczące okoliczności założenia firmy A oraz nieprawidłowości jakie miały miejsce w trakcie jej prowadzenia. W ocenie Sądu decyzja jest merytorycznie poprawna i staranna. Nie sposób dopatrzeć się uchybień stawianych pod jej adresem w zakresie naruszeń przywołanych przepisów postępowania podatkowego ( Ordynacji podatkowej ), o czym także już wcześniej . Rozstrzygniecie jest bezstronne i charakteryzuje się dbałością o wyjaśnienie wszelkich aspektów sprawy. Sąd nie dopatrzył się w zachowaniu organu działania na niekorzyść skarżącego w szczególności poprzez selekcje środków dowodowych - ograniczenie katalogu dowodów i brak uwzględnienia ich równej mocy dowodowej. Zdaniem sądu organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego a następnie jego pełne rozpatrzenie (art. 122 i 187 §1 Op. ). Zgromadzone dowody poddano gruntownej analizie dochodząc do usprawiedliwionych wniosków ,że strona działała w porozumieniu z M. M. faktycznie prowadzącym firmę A. W ocenie sądu organy w sposób jednoznaczny , nie nasuwający żadnych wątpliwości w oparciu o zgromadzony w sposób kompleksowy materiał dowodowy wywiodły , po uprzedniej jego ocenie na podstawie zasad logiki , wiedzy oraz doświadczenia życiowego , realizując tym samym obowiązek wynikający z art. 191 OP. , iż zasadnym było objęcie zaistniałych transakcji regulacją art. 108 ust 1 ustawy o VAT. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność , która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 4 Op. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , należało orzec jak w sentencji. P.Z-C.