I SA/Łd 1234/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r., 2006 r. i 2007 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2008 r. sąd odrzucił skargę M.M. przyjmując, że podatnik nie uiścił w wyznaczonym terminie wpisu od skargi. Na to postanowienie skarżący wniósł samodzielnie sporządzoną skargę kasacyjną, którą sąd odrzucił postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. W zażaleniu na to ostatnie postanowienie, datowanym na 26 stycznia 2009 r., pełnomocnik strony (radca prawny) złożył m.in. wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu podniósł, że przyczyną opóźnienia we wniesieniu opłaty od skargi była nieobecność skarżącego w miejscu zamieszkania. Strona jest osobą samotną, mieszka w lokalu stanowiącym kiedyś sklep. O konieczności wniesienia wpisu dowiedział się dzień po terminie do jego uiszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu uzależnione jest od kumulatywnego wystąpienia przesłanek określonych w art. 87 § 1-4 p.p.s.a. Sąd postanowi o przywróceniu terminu gdy strona: (1) złoży wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, (2) uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, (3) równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu dokona czynności, której nie dokonała w terminie. Ponadto zgodnie z art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku ma druga z wymienionych wyżej przesłanek. Strona zatem nie ponosi winy w uchybieniu terminu wtedy, gdy w sprawie występują niezależne od niej okoliczności, którym, pomimo dołożenia należytej staranności, nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25.5.2004 r., FZ 63/04, system informatyczny LexPolonica). W orzecznictwie podkreśla się, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 28.6.2007 r., II OSK 479/07, LEX nr 344095). W niniejszej sprawie pełnomocnik strony w uzasadnieniu wniosku nie wskazał żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia wpisu od skargi. Z treści wniosku wynika jedynie, że skarżący nie był obecny w miejscu zamieszkania w czasie, gdy skierowano do niego wezwanie do uiszczenia wpisu. Okoliczność ta jednak w żadnym razie nie może usprawiedliwiać niewykonania obowiązku o jakim mowa. Podkreślić należy, że strona wnosząc skargę do sądu i podając w niej adres na jaki należy doręczać jej korespondencję, musi się liczyć ze wszystkimi konsekwencjami dokonywania doręczeń na ten adres. Przepis art. 73 p.p.s.a. przewiduje zatem (w uproszczeniu), że jeżeli doręczenie przesyłki nie może nastąpić bezpośrednio do rąk adresata lub jego domownika, pismo umieszcza się w placówce pocztowej, umieszczając odpowiednią informację (tzw. awizo) w skrzynce na korespondencję, czy też na drzwiach mieszkania adresata. Powyższy przepis wprowadza fikcję prawną, że po upływie terminu pozostawania pisma w placówce pocztowej pismo jest skutecznie doręczone adresatowi. Doręczenie to następuje z upływem siódmego dnia od dnia drugiego awiza. Dla skuteczności doręczenia w tym trybie nie ma żadnego znaczenia sam fakt, że skarżący, w czasie gdy przesyłka była dostępna na poczcie, nie przebywał w miejscu, które wskazał jako swój adres. Na marginesie wspomnieć wypada, że skarżący, chcąc uchronić się od negatywnych skutków takiego doręczenia, powinien poinformować sąd o tym, że pod wskazanym adresem nie będzie w danym czasie przebywał oraz wskazać inny adres, na który można kierować korespondencję lub też –wnieść o wstrzymanie się z doręczaniem pism do czasu jego powrotu pod wskazany adres. Tego jednak strona w niniejszej sprawie nie uczyniła. Reasumując, skoro pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia wpisu od skargi, jego wniosek o przywrócenie terminu do wykonania tej czynności nie zasługuje na uwzględnienie. Z tego też względu sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. P.Pij.