I SA/Łd 1235/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant Asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za poszczególne miesiące 2007 r. oraz uchylenia decyzji w części dotyczącej określenia kwoty do zwrotu oddala skargę. W wyniku kontroli przeprowadzonej w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. stwierdzono, że Podatnik dokonał odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 11.807,40 zł z faktur VAT, wystawionych przez firmę A Sp. z o.o. dotyczących zakupu oleju napędowego. Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( dalej ustawy VAT ) organ I instancji uznał, że Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez A Sp. z o.o. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dokumenty te stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. Powyższe nieprawidłowości stały się podstawą decyzji z dnia [...]. Nr [...] określającej : - zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres: maj - grudzień 2007 r.; - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okres: styczeń - kwiecień 2007 r.; - kwotę do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez Podatnika za styczeń 2007 r. Pismem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego : art.86 ust.1 i 2, art.88 ust.3a pkt.4 lit.a ustawy VAT poprzez bezpodstawne przyjęcie, że kwestionowane faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, art.167, art.168 lit.a, art.178 lit.a, art.220 pkt.1 i art.226 dyrektywy 2006/112/WE poprzez odmowę prawa do odliczenia, bez udowodnienia przez organ podatkowy, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje mające stanowić prawo do odliczenia wiązały się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktur, art.167, art.168 lit.a, art.178 lit.a, art.273 wyżej wskazanej dyrektywy poprzez odmowę prawa do odliczenia, ż tego powodu, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, dysponuje towarami i był w stanie je dostarczyć, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających transakcję, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia, a podatnik nie miał prawa podejrzewać, że wystawca faktur dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa oraz prawa procesowego: art.120, art.121 § 1 i art.122 OP, art.188 OP, art.187 w związku z art.191 OP poprzez dokonanie błędnych i niepełnych ustaleń faktycznych oraz art.210 § 1 pkt.6 i § 4 OP poprzez brak pełnego i należytego uzasadnienia decyzji. Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w części dotyczącej określenia kwoty zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności stwierdził, że wyjaśnienia wymaga kwestia przedawnienia zobowiązań podatkowych będących przedmiotem odwołania w świetle uregulowań zawartych w art. 70 Ordynacji podatkowej. Wskazał przy tym, że jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]. Nr [...], termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące 2007 r. uległ zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo skarbowe, tj. w dniu 11 grudnia 2012 r. Ponadto w dniu 11 grudnia 2012 r. Urząd Skarbowy w S. wydał postanowienie Nr [...] o przedstawieniu zarzutów. Z treści tego pisma wynika, że P. K. postanowiono zarzut przestępstwa skarbowego popełnionego, w okresie od dnia 25 lutego 2007 r. do 25 października 2009 r., z art. 56 § 2 w związku z art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765) związanego z niewykonanie zobowiązania w podatku VAT. Postanowienie o treści zarzutu ogłoszone zostało Podatnikowi w dniu 12 grudnia 2012 r. W świetle tych okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że wobec skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe za wskazany powyżej okres nie przedawniło się. W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że podstawą dowodową pozbawienia P. K. podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez A, której prezesem i jedynym właścicielem jest Pan J. D. są jego zeznania w charakterze strony oraz w charakterze świadka, a przede wszystkim wyrok Sądu Rejonowego dla W. w W., z dnia [...]. sygn. akt [...]. J. D. został przesłuchany w charakterze strony w dniach 29 września 2011 r. i 5 października 2011 r. W trakcie tych przesłuchań szczegółowo opisał na jakiej zasadzie funkcjonowała jego firma. Z zeznań tych wynika przede wszystkim, że Spółka A została utworzona dla potrzeb wystawiania pustych faktur VAT z tytułu sprzedaży i nigdy nie prowadziła faktycznie żadnej działalności gospodarczej, a z tytułu ich wystawienia Pan J. D. otrzymywał prowizję w wysokości 3-6% wartości netto faktury. Organ odwoławczy wskazał także, że w aktach sprawy znajduje się decyzja z dnia [...]. Nr [...] [...][, którą Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., określił Spółce A podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za okres: styczeń -grudzień 2007 r., m.in. z tytułu faktur VAT wystawionych na rzecz firmy B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ kontroli skarbowej stwierdził m.in., że wszystkie faktury wystawione przez A Spółka z o.o. w 2007 r. na rzecz 122 podmiotów nie są rzetelnymi dokumentami odzwierciedlającymi rzeczywisty przebieg transakcji i nie dokumentują wykonania usług oraz dostaw towarów przez tę Spółkę. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że J. D. został oskarżony o to, że w okresie od 2 stycznia 2005 r. do 31 grudnia 2010 r., prowadząc działalność gospodarczą pod firmą A Sp. z o.o., będąc jej jedynym wspólnikiem i prezesem zarządu, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przy wykorzystaniu tej samej sposobności, wspólnie i w porozumieniu z innymi bliżej nieokreślonymi osobami, doprowadził do wystawienia i wprowadzenia do obrotu prawnego nierzetelnych faktur dot. sprzedaży towarów i usług na rzecz m.in. firmy PPHU B, a wystawione faktury nie dokumentują rzeczywiście wykonanych transakcji, przez co naruszono przepisy art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tj. popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art. 62 § 2 kks w związku z art. 6 kks; w okresie od 1 października 2009 r. do 30 czerwca 2011 r. wykonując działalność gospodarczą pod firmą C, będąc jej jedynym wspólnikiem i prezesem zarządu, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przy wykorzystaniu tej samej sposobności, wspólnie i w porozumieniu z innymi bliżej nieokreślonymi osobami, doprowadził do wystawienia i wprowadzenia do obrotu prawnego nierzetelnych faktur dot. sprzedaży towarów i usług na rzecz m.in. firmy PPHU B, a wystawione i wprowadzone do obrotu prawnego faktury wymienione w prawomocnych decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...]. Nr [...] są fakturami niedokumentującymi rzeczywiście wykonanych transakcji, przez co naruszono przepisy art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tj. popełnienie przestępstwa skarbowego określonego w art. 62 § 2 kks w związku z art. 6 kks. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...]. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. w W., [...] Wydział Karny uznał Pana J. D. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności organy odwoławczy stwierdził, że zasadnie zakwestionowano prawo do odliczenia przez Podatnika podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez firmę A. Z akt sprawy wynika, że firma ta faktycznie nie dokonała dostaw paliwa na rzecz firmy Podatnika. Dlatego też, w sprawie będącej przedmiotem skargi nie zostały naruszone przepisy art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także, że organy nie kwestionowały możliwości nabycia paliwa przez Podatnika lecz, na podstawie zgromadzonych dowodów, stwierdziły, że podmiot, który widnieje na dokumentach sprzedaży nie jest rzeczywistym sprzedawcą tego towaru. W ocenie organu włączone do akt sprawy będącej przedmiotem skargi materiały przesądziły, że zakwestionowane faktury VAT nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Powyższe jednoznacznie zatem świadczy, że firma A nie dokonywała żadnych dostaw paliwa na rzecz firmy B. Organ odwoławczy przypomniał, że na etapie postępowania odwoławczego Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchań świadków na okoliczność potwierdzenia, że kwestionowane dostawy paliwa faktycznie miały miejsce. Postanowieniem z dnia [...]. organ odmówił przeprowadzenia tych. dowodów, uznając że wnioski Podatnika nie zasługują na uwzględnienie, bowiem przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie nie była kwestia dotycząca dostaw paliwa, a prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez firmę A. Jak już wyżej wskazano, w sprawie będącej przedmiotem skargi, organy podatkowe nie kwestionowały nabycia paliwa przez Podatnika lecz, na podstawie materiału dowodowego, ustaliły, że podmiot, który widnieje na dokumentach sprzedaży nie jest rzeczywistym sprzedawcą tego towaru. W zaskarżonej decyzji, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że Podatnik świadomie uczestniczył w nadużyciu, doskonale orientując się, iż sporne faktury są nierzetelne. Wskazał, że Podatnik podejmując na szeroką skalę współpracę z nieznaną sobie firmą oferującą olej napędowy w nieograniczonych ilościach, nie pytał z jakiego źródła paliwo pochodzi, jakiego rodzaju jest to paliwo, z jakiego tytułu paliwo ma niższą cenę, tj. nie pojawiły się zastrzeżenia co do źródła pochodzenia oferowanego towaru, jego jakości i legalności a przede wszystkim wątpliwości w zakresie funkcjonowania prawno-podatkowego zbywcy. Przypuszczać jedynie można, że wobec konkurencyjności na rynku firm spedycyjno-transportowych, w tym kosztów prowadzenia tego rodzaju działalności, cena odgrywała kluczową rolę przy podjęciu decyzji o nawiązaniu współpracy. Te argumenty bez wątpienia uprawniają do stwierdzenia, że Podatnik winien i mógł przypuszczać, że wystawca faktur nie dokonuje faktycznej sprzedaży paliwa, a wystawione przez niego faktury VAT nie dokumentują transakcji, które rzekomo były przez niego przeprowadzone. W opinii organu odwoławczego zeznania samego Skarżącego wskazały, że nie dołożył należytej staranności przy weryfikacji Spółki A, oraz że nie podjął on żadnych działań zmierzających do sprawdzenia rzetelności źródła dostaw paliwa. Reasumując, zasady doświadczenia życiowego pokazują, że nabywając w 2007 r. 18.000 litrów paliwa po "atrakcyjnej" cenie, należałoby przynajmniej zbadać i sprawdzić firmę proponującą korzystną ofertę oraz pochodzenie, jakość i koncesję na obrót oferowanym towarem, czego Strona Skarżąca nie uczyniła. Zaznaczyć również trzeba, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że Strona nie podjęła żadnych działań jakich można by od niej racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że uczestniczy w legalnym obrocie paliwem - w szczególności nie posiadała, ani nie starała się pozyskać wiedzy o swoim kontrahencie, nie znała również źródła pochodzenia paliwa. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Pełnomocnik Strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W powołanym wyżej środku prawnym Pełnomocnik zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 70 § 1 w związku z art 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, iż doszło do przerwania biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych decyzją organu podatkowego I instancji za miesiące maj - grudzień 2007 wobec uznania, iż w sprawie znajduje zastosowanie art 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe wobec skarżącego, podczas gdy przepis ten nie znajduje w sprawie zastosowania, ponieważ Podatnik został powiadomiony o konsekwencjach podatkowych postawienia zarzutu dopiero w kwietniu 2014 r.; - art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów w postaci zeznań świadków mających wykazać, iż w rzeczywistości zakup paliwa w wielkościach wykazanych w zakwestionowanych fakturach miał miejsce przy uznaniu za wiarygodne zeznania świadka w innym postępowaniu mimo istotnych okoliczności podważających rzetelność złożonych przez niego zeznań; - art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie za wiarygodne dowodów w postaci zeznań świadka J. D. i wydanych jedynie na ich podstawie decyzjach Urzędu Kontroli Skarbowej w W., jak i wyroku Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia [...]. sygn. akt [...], podczas gdy są one sprzeczne ze sobą w poszczególnych fragmentach i pozostają w kolizji z doświadczeniem życiowym. Wobec wątpliwości co do rzetelności zeznań złożonych przez J. D., Pełnomocnik wniósł o załączenie akt Sądu dla W. w W. [...] Wydział Karny sprawy [...] oraz o zażądanie od Spółek D i E z S. informacji, czy dokonywały przelewów z tytułu zakupionego paliwa od Spółki A oraz czy dostawały zwrot wpłaconych kwot pomniejszonych o 3-6 % prowizję. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację wnosząc o oddalenie skargi. Podczas rozprawy w dniu 19 maja 2015 roku pełnomocnik skarżącego cofnął wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art.70 § 1 OP zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem podatku. Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące maj-listopad 2007 roku przedawniło się z dniem 31 grudnia 2012 roku, zaś za miesiąc grudzień 2007 roku z dniem 31 grudnia 2013 roku. Nie ma wątpliwości, co do tego, że art.70 § 1 OP ma zastosowanie także do innych rozliczeń w podatku od towarów i usług niż zobowiązanie podatkowe ( nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu lub przeniesienia na następny okres rozliczeniowy ) od czasu, uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 roku ( I FPS 9/08 ). W związku z tym nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres styczeń-kwiecień 2007 roku przedawniły się z końcem 2012 roku. Decyzja organu odwoławczego w tej sprawie wydana została w dniu [...] sierpnia 2014 roku, a więc już po upływie terminu przedawnienia za okres rozliczeniowy styczeń-grudzień 2007 roku. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. doszło jednak do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia ( art.70 § 6 pkt.1 OP ), bowiem przed jego upływem, w dniu 12 grudnia 2012 roku skarżącemu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art.56 § 2 kks w zw. z art.6 § 2 kks pozostającego w związku z niewykonaniem zobowiązania podatkowego w podatku VAT, między innymi za okres styczeń-grudzień 2007 roku, będącego przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. W ocenie pełnomocnika skarżącego taki skutek nie nastąpił, bowiem podatnik o skutkach podatkowych wszczęcia postępowania karno-skarbowego został zawiadomiony dopiero w 2014 roku. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 roku, w sprawie P 30/11 uznał, że art.70 § 6 pkt.1 OP, w brzmieniu nadanym przez art.1 pkt.58 ustawy z dnia 12 września 2002 roku o zmianie ustawy – Ordynacja Podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U 169 poz.1387 oraz z 2007 roku, Nr.221, poz.1650 ), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art.70 § 1 OP jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art.2 konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał jednocześnie wskazał, że mimo, iż objęty wyrokiem stan prawny w zakresie art.70 § 1 pkt.6 OP obowiązywał w okresie od dnia 1 stycznia 2003 roku do dnia 31 sierpnia 2005 roku, to przepis ten w obecnie obowiązującym brzmieniu zawiera normę niekonstytucyjną. Reakcja ustawodawcy na opisany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego była nowelizacja Ordynacji Podatkowej ( ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 roku – Dz.U 2013 poz.1149 ), która weszła w życie z dniem 15 października 2013 roku. W tym zakresie ustawodawca zmienił treść art.70 § 6 pkt. 1 OP oraz dodał przepis art.70c OP. Od 15 października 2013 roku przepis art.70 § 6 pkt.1 OP uzyskał brzmienie – Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z kolei zgodnie z art.70c OP organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przypadku, o którym mowa w art.70 § 6 pkt.1 najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art.70 § 1 OP, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Porównując chronologie zdarzeń ( wszczęcie postępowania karnego w stosunku do skarżącego – 11 grudnia 2012 roku, przedstawienie mu zarzutów – 12 grudnia 2012 roku, wejście w życie przepisów noweli OP – 15 października 2013 roku ) nie ma wątpliwości, co do tego, że w chwili, gdy wszczęto postępowanie karne i przedstawiono zarzuty skarżącemu nie obowiązywał jeszcze przepis art.70c OP. Przepis ten obowiązywał jednak po 15 października 2013 roku i winien być przez organy podatkowe zastosowany zgodnie z jego dyspozycją ( co ma znaczenie w tej sprawie tylko i wyłącznie dla rozliczenia podatkowego za grudzień 2007 roku ). Doszło zatem w tej sprawie do jego naruszenia, niemniej nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu bowiem ogłoszenie podatnikowi postanowienia o przedstawieniu zarzutu w dniu 12 grudnia 2012 roku, a więc przed upływem terminu przedawnienia skutkowało zawieszeniem jego biegu. Po pierwsze: nie można mieć żadnych wątpliwości, co tego, że ogłoszenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów nie może nastąpić poza postępowaniem karnym, innymi słowy przedstawienie zarzutu jest równoznaczne z tym, że zostało wszczęte postępowanie karne, po drugie: postanowienie o przedstawieniu zarzutu zawiera dokładny opis czynu zarzuconego podatnikowi, co oznacza, że nie powinien mieć żadnych wątpliwości, które z jego zobowiązań podatkowych na skutek wszczęcia postępowania karnego nie ulegnie przedawnieniu z uwagi na zawieszenie jego biegu, po trzecie wreszcie: wykładnia systemowa wewnętrzna wskazuje na to, że skutek w postaci zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia, z wyjątkiem okoliczności z art.70 § 6 pkt.1 OP następuje z mocy samego prawa jeśli tylko nastąpi zdarzenie taki skutek wywołujące. Oznacza to, że zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia następuje bez względu na to, czy podatnik o takim skutku zostanie powiadomiony. Na przykład, jeśli tylko skutecznie zastosowano środek egzekucyjny i zastosowaniu tego środka podatnik został zawiadomiony przed upływem terminu przedawnienia, następuje skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia bez zawiadamiania podatnika o podatkowym skutku egzekucji ( art.70 § 4 OP ). Dodanie art.70c OP stanowiło próbę ( w ocenie Sądu zresztą nieudolną ) "pogodzenia" zawieszenia biegu terminu przedawnienia z powodu wszczęcia postępowania karnego z niekwestionowaną zasadą niejawności fazy "in rem" tego postępowania. W świetle art.70c OP organ podatkowy ma obowiązek zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z powodu przesłanki z art.70 § 6 pkt.1, co jest przecież równoznaczne z zawiadomieniem podatnika o wszczęciu, co do niego postępowania karnego. Należy także zwrócić uwagę na to, że Rzecznik Praw Obywatelskich wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niekonstytucyjności art.70 § 6 pkt.1 OP w zakresie, w jakim przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie, a nie przeciwko osobie ( wniosek z dnia 22 października 2014 roku w sprawie K 31/14 ). Reasumując te rozważania należy wskazać, że Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że na skutek przedstawienia zarzutu skarżącemu przed upływem terminu przedawnienia doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia w stosunku do skarżącego w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń-grudzień 2007 roku, zaś naruszenie przepisu art.70c OP nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wyżej podniesiono organy podatkowe zakwestionowały prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez wyżej wskazanego kontrahenta wskazując jako podstawę prawną art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy faktury te stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Zdaniem Sądu organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, na podstawie którego szczegółowo wyjaśniły dlaczego w ich ocenie zakwestionowane faktury obrazują czynności, które faktycznie nie zostały dokonane, z tego punktu widzenia nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 188 i art.191 OP. Wniosek ten został oparty na zeznaniach J. D., z których wynikało, że spółka A została założona w celu wystawiania pustych faktur z tytułu sprzedaży i nigdy nie prowadziła faktycznie żadnej działalności gospodarczej, a z tytułu wystawiania "pustych faktur" J. D. otrzymywał "prowizję" w wysokości 3-6% wartości netto faktury, pod drugie: ostateczną decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W., nałożył na A obowiązek zapłaty podatku VAT z tytułu wystawienia "pustych faktur" między innymi dla skarżącego, na podstawie art.108 ust.1 ustawy VAT, po trzecie: prawomocnym wyrokiem skazującym Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...], w sprawie [...] ( wydanym w trybie nakazowym ) J. D. został uznany za winnego dwóch przestępstw karno-skarbowych, opisanych w art.62 § 2 kks w związku z art.6 kks polegających na wystawieniu i wprowadzeniu do obrotu nierzetelnych faktur dotyczących sprzedaży towarów i usług na rzecz między innymi PPHU B. Ma to o tyle szczególne znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, że z mocy art.11 ppsa sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku skazującego. Zarzut naruszenia art.188 OP poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę ( zeznania świadków K. T., J. K., M. K. i T. S. ) jest nieuzasadniony. Teza dowodowa sformułowana przez pełnomocnika zmierzała do wykazania, że dostawy paliwa udokumentowane spornymi fakturami miały miejsce w rzeczywistości. W sytuacji, gdy organy podatkowe nie kwestionowały tego, że skarżący w istocie paliwo nabył przeprowadzenie dowodów na te okoliczność było zbędne. Na koniec należy stwierdzić, że sąd akceptuje rozważania zawarte w skarżonej decyzji związane z niezachowaniem przez skarżącego należytej staranności w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej ( k.14-17 decyzji ). Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art.151 ppsa należało skargę oddalić. dc.