I SA/Łd 1274/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] r. nr [...], określającą B. P. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. w kwocie 95 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w decyzji z [...] r. Wójt Gminy B. obliczył stronie łączne zobowiązanie pieniężne uwzględniając: (1) podatek rolny od użytków rolnych o powierzchni 0,8170 ha (pow. przeliczeniowa 0,5768 ha) za okres od stycznia do grudnia 2013 r. w kwocie 79 zł według stawki 137,50 zł za hektar oraz (2) podatek leśny od lasu o powierzchni 0,3970 ha za okres od stycznia do grudnia 2013 r. w kwocie 16 zł według stawki 41,0124 zł za hektar. Podatnik odwołał się od tej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.; dalej: u.p.r.). Skarżący podniósł, że od 10 lat informuje urząd gminy, że nie posiada użytków ornych, a wymienione w decyzji grunty są zakrzewione i zadrzewione. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na treść wypisu z rejestru gruntów z 25 czerwca 2013 r., sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w S., z którego wynikało, że podatnik jest właścicielem użytków gruntowych o łącznej powierzchni 1,2140 ha, w tym: grunty orne klasy RIVb – 0,7690 ha, grunty orne klasy RV – 0,0480 ha i las LsIV – 0,3970 ha. Organ odwoławczy wskazał dalej, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają charakter urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.). Opodatkowanie gruntów jest zależne od klasyfikacji nadanej im w ewidencji gruntów, która jest w tym zakresie dokumentem rozstrzygającym. Powoływanie się przez stronę w postępowaniu podatkowym na inne przeznaczenie gruntu, niż to wynika z ewidencji, nie ma zatem wpływu na decyzję w przedmiocie zobowiązania podatkowego. Znaczenie dla sprawy ma jedynie klasyfikacja wynikająca z ewidencji. Organ podkreślił, że w sytuacji, gdy podatnik kwestionuje dane z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Sam organ podatkowy nie może weryfikować poprawności dokonanej klasyfikacji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. B. P. stwierdził, że kwestionowana decyzja naruszała prawo, a skarżący został zmuszony do wykonania tego, czego prawo mu nie nakazuje. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest oczywiście bezzasadna. Rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dla wymiaru podatków rozstrzygające znaczenie mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Chodzi tu w szczególności o wymiar podatków: rolnego i leśnego. Wniosek ten płynie wprost z treści powołanego przez organy podatkowe art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej u.p.g.k.). Zgodnie z tym przepisem podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O tym zatem, czy w danej sprawie określony grunt jest gruntem ornym, jakiej jest klasy, czy jest lasem, czy nieużytkiem, czy też ma inne przeznaczenie, decyduje zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy podatkowe, poprzez klasyfikowanie danego gruntu (np. jako nieużytku) z pominięciem zapisu w ewidencji (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2006 r., II FSK 842/05, LEX nr 242985). Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji nie należy do postępowania podatkowego. Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do kompetencji starostów. W sprawach podatkowych nie można kwestionować aktów lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów. Dlatego też ewidencja ta nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w kontekście i obszarze kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w postępowaniach uregulowanych w Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie jednolicie się zatem przyjmuje, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (tak w tezie wyroku NSA z 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09; wyrok dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zauważyć w tym miejscu należy, że organy podatkowe, związane zasadą legalności wypływającą z art. 120 O.p., zobowiązane są do podejmowania działań na podstawie przepisów prawa. Nie mogą zatem pomijać powyższego uregulowania, ale przeciwnie – zobowiązane są do jego ścisłego zastosowania w każdej sytuacji, która tego wymaga. Dlatego w każdej sprawie zobowiązane są dokonać wymiaru podatku przyjmując dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie poza sporem jest treść ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla gruntów należących do podatnika. Wynika z niej, że podatnik jest właścicielem użytków gruntowych o łącznej powierzchni 1,2140 ha (grunty orne klasy RIVb – 0,7690 ha, grunty orne klasy RV – 0,0480 ha i las LsIV – 0,3970 ha), oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działka o numerze [...], położona w obrębie [...], jednostka ewidencyjna B.. Słusznie zatem organy podatkowe wymierzyły stronie: (1) podatek rolny w kwocie 79 zł od użytków rolnych przyjmując, że ich powierzchnia przeliczeniowa wynosi 0,5768 ha (powierzchnia rzeczywista 0,8170 ha), a stawka podatku – 137,50 zł/ha; (2) podatek leśny w kwocie 16 zł od lasu o powierzchni 0,3970 ha, według stawki 41,0124 zł/ha. Działania organów podatkowych okazały się zatem – wbrew temu co wynika ze skargi – w całości zgodne z prawem. Na marginesie zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że jeżeli rzeczywisty stan gruntu nie pokrywa się z zapisami zawartymi w ewidencji gruntów, należy doprowadzić do uaktualnienia danych zawartych w ewidencji. Inicjatywa wprowadzenia takich zmian należy jednak do podatnika, który może złożyć stosowny wniosek do organu prowadzącego ewidencję (w tym przypadku – do Starosty Powiatu [...]). Dopiero wprowadzenie odpowiednich zmian w ewidencji gruntów i budynków może mieć wpływ na wymiar podatków skarżącego. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270), oddalił skargę. J.B.