I SA/Łd 1276/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi G. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty za styczeń 2003 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 3617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1276/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r. w sprawie określenia G. O. za miesiąc styczeń 2003 r. nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty w kwocie 142.643 zł. Z uzasadnienia tej decyzji wynika co następuje. W firmie A. należącej do G. O. przeprowadzono postępowanie kontrolne, w toku którego stwierdzono nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003r. Polegały one na uwzględnieniu po stronie podatku naliczonego faktur wystawionych przez firmę B. I. A. na kwotę netto 737.894,50 zł i podatek VAT 162.336,79 zł, w sytuacji, gdy transakcje udokumentowane tymi fakturami nie zostały dokonane. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wydał decyzję w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r., która następnie została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] r., w której określił zobowiązanie podatkowe za analizowany okres rozliczeniowy w wysokości innej niż wynikała z deklaracji VAT-7 złożonej przez podatnika za ten miesiąc. Rozpoznając sprawę w wyniku odwołania podatnika, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił w zaskarżonej w tej sprawie decyzji, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. nie przedawniło się. Powołując się na art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy -Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) oraz art. 70 § 1 i 70 § 4 Ordynacji podatkowej podniesiono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. w dniu [...] r. wydał decyzje obejmujące należność z tytułu podatku od towarów i usług za okres: styczeń -październik 2003 r. Na podstawie tych decyzji wystawiono w dniu 29 grudnia 2008 r. tytuły wykonawcze, na podstawie których zawiadomieniem z dnia 29 grudnia 2008 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego w A. S.A. W.. Wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego doręczono podatnikowi odpisy tytułów wykonawczych w dniu 30 grudnia 2008 r. Bank pismem z dnia 6 stycznia 2009 r. poinformował organ egzekucyjny, że podatnik nie posiada rachunku w A. S.A. we W.. Wnioskiem z dnia 29 grudnia 2008 r. organ I instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w P. o wpis hipoteki przymusowej zwykłej w dziale czwartym księgi wieczystej nr [...] urządzonej dla nieruchomości gruntowej położonej w G., stanowiącej własność podatnika. Wniosek ten wpłynął do Sądu w dniu 30 grudnia 2008 r. Sąd dokonał wpisu hipoteki przymusowej w dniu 28 maja 2009 r. Organy stwierdziły, że zgodnie z art. 29 i art. 67 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.) oraz art. 35 § 1 i art.70 § 8 Ordynacji podatkowej, złożenie wniosku o ustanowienie hipoteki przed upływem terminu przedawnienia na podstawie decyzji określającej, wobec skuteczności wpisu od daty złożenia wniosku, spowodowało, że zabezpieczone zobowiązania nie uległy przedawnieniu. Co do meritum sprawy organ odwoławczy uznał, że wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane pomiędzy ich wystawcą – firmą B. I. A., a ich odbiorcą- podatnikiem. W związku z tym uzasadnione jest pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Uzasadniając powyższe stanowisko organ odwoławczy przedstawił obszerny materiał dowodowy. Organ ten wskazał na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w P., sygn. akt [...] z dnia 20 marca 2007 r., w którym I. A. uznano za winnego m.in. udziału w grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw w szczególności polegających na dokonywaniu oszustw na szkodę Skarbu Państwa i doprowadzeniu do uszczuplenia należności publicznoprawnej wielkiej wartości poprzez wprowadzenie właściwego organu podatkowego w błąd co do zaistnienia transakcji obrotu paliwem oraz poprzez posługiwanie się nierzetelnymi fakturami VAT wystawianymi w imieniu firmy B. jak również podaniu nieprawdy w deklaracjach podatkowych, czym doprowadził Skarb Państwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie nie mniejszej niż 12.682.808 zł, w szczególności wystawił on dowody wpłaty w łącznej ilości 1.782 sztuk na kwotę 19.191.820,96 zł. Wśród faktur wymienionych w ww. wyroku znalazły się faktury wystawione dla G.O. w styczniu 2003 r. Z powyższego wyroku wynika również, że I. A. uznano za winnego poświadczania nieprawdy w fakturach VAT wystawianych przez firmę B. . Organ wskazał również na akt oskarżenia z dnia 20 lutego 2007 r. sporządzony przez Prokuraturę Okręgową w P. w sprawie o sygn. akt [...] przeciwko – między innymi – G. O.. W trakcie prowadzonego postępowania prokuratorskiego przedmiotem zainteresowania była także firma B.. W postępowaniu tym ustalono, że rola firmy B. sprowadzała się do "użyczenia" innym osobom swoich danych po to, aby zalegalizować obrót paliwem pochodzącym z innych źródeł. Podniesiono, że zakwestionowane faktury VAT, na których jako sprzedawca figuruje firma B. nie odzwierciedlają faktycznych transakcji, firma ta nie dokonywała bowiem sprzedaży paliwa. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie dowodowe nie potwierdziło zawarcia pomiędzy G. O. i I. A. transakcji udokumentowanych przedmiotowymi fakturami, a podatnik nie spełnił warunków określonych w art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym i § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. Podkreślił, że prawidłowość ustaleń poczynionych przez organy podatkowe odnośnie kwestionowanych transakcji w pełni potwierdzają wyroki sądów powszechnych z dnia [...] 2008 r., sygn. akt [...] oraz z dnia [...] 2009 r., sygn. akt [...], uznające m.in. G. O. za winnego zarzucanych mu czynów, tj. użycia faktur poświadczających nieprawdę co do zaistnienia operacji handlowych polegających na zakupie paliwa. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu strona złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego. W skardze podatnik zarzucił naruszenie art. 208 § 1, art. 70 § 1, art. 70 § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez wydanie decyzji po upływie terminu przedawnienia; art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 123 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i 2 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez błędy w postępowaniu dowodowym; art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzucono również naruszenie prawa materialnego zastosowanego w sprawie - art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Z uwagi na zakres i charakter naruszeń strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 22.01.2013 r. wydanym w sprawie I SA/Łd 810/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Sąd stwierdził, że zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się, bowiem przed upływem terminu przedawnienia dokonano bowiem skutecznie wpisu hipoteki przymusowej kaucyjnej w księdze wieczystej założonej dla nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Zgodnie zaś z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Nie ma przy tym znaczenia czy dokonano tego w oparciu o decyzję ostateczną czy nieostateczną. Zdaniem Sądu organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania - art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy został bowiem zgromadzony i rozpoznany w sposób wszechstronny i kompletny, a zakres postępowania dowodowego jest prawidłowy. Organy dopuściły dowody z innych postępowań prowadzonych przez organy ścigania i organy podatkowe zgodnie z art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej. Sąd podkreślił, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje w procedurze podatkowej zasady bezpośredniości przeprowadzania dowodów. Nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu. Wykorzystanie dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu nie narusza też zawartej w art. 123 § 1 powołanej ustawy - zasady zapewnienia stronie postępowania czynnego w nim udziału. Istotne jest, aby strona miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a organ poddał je ocenie w myśl obowiązujących w tym zakresie reguł, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Podatnik był każdorazowo informowany o terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, miał też możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, w tym również tym z innych postępowań i wypowiedzenia się w tym przedmiocie. Nie były więc zdaniem Sądu zasadne zarzuty uchybienia art. 123 § 1, art. 190 i art. 192 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu ocena okoliczności sprawy została dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, jest prawidłowa, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe, co wyklucza także uznanie zasadności zarzutu naruszenia art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd nie zgodził się też z zarzutem naruszenia zasady pogłębiania zaufania od organów państwa (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 237 Ordynacji podatkowej również jest nieuzasadniony, nieprzesłuchanie bowiem w charakterze świadków wymienionych przez skarżącego osób nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie, biorąc pod uwagę, że okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. WSA stwierdził, że organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy stosownie do możliwości, jaką daje mu art. 229 Ordynacji podatkowej, a także odniósł się do zarzutów odwołania. Postępowanie dowodowe uzupełniające nie stanowiło przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części, a zatem nie było konieczności zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu słusznie odmówiono stronie prawa z art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Prawo to nie ma zresztą charakteru bezwzględnego. W § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia uregulowano, że prawo to nie będzie przysługiwało, gdy faktury będą stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. Zeznania świadków potwierdziły nielegalny proceder wystawiania fikcyjnych faktur na obrót paliwem. Brak dokonania czynności wskazanych w fakturach wynika zwłaszcza z wydanego wobec skarżącego skazującego wyroku Sądu Okręgowego w P. w sprawie [...]. Sąd Apelacyjny w Ł. wyrokiem z [...] 2009 r., sygn. akt [...] zmienił wyrok Sądu Okręgowego w zakresie wysokości kary pozbawienia wolności, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Wyrok ten uprawomocnił się 24 marca 2009 r. Skarżący miał przy tym pełną świadomość uczestnictwa w procederze oszustwa podatkowego. W kwestii pełnomocnictwa, które zdaniem strony nie zostało w tej sprawie udzielone, Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że podatnik udzielił pełnomocnictwa doradcy podatkowemu 4 maja 2005 r. i zostało ono przedłożone w Urzędzie Skarbowym w R., a następnie włączone do akt postępowania podatkowego (karta 2038, tom IV). Naruszenie to nie miało jednakże istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie skutkowałoby uwzględnieniem skargi. Pełnomocnictwo nie było na żadnym jego etapie kwestionowane ani odwołane czy cofnięte, a pełnomocnik czynnie reprezentował stronę. Strona nie była więc pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu. W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez podatnika Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18.07.2014 r. sygn.. akt I FSK 1042/13 uchylił wyrok WSA w całości i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA stwierdził, że skarga kasacyjna jest zasadna, chociaż nie wszystkie jej zarzuty można podzielić. Na wstępie NSA wskazał, iż podczas całego postępowania podatkowego pełnomocnik G. O. czynnie uczestniczył. Nigdy nie powiadomił organu, że tym pełnomocnikiem nie jest. W toku szeregu rozpraw toczących się przed WSA w Łodzi kilkakrotnie oświadczał, iż uważał się za pełnomocnika podatnika podczas postępowania prowadzonego przez organy podatkowe. Sąd podniósł, że w opisanej sytuacji, gdy organ z własnej inicjatywy włączył do akt oryginał lub poświadczony odpis pełnomocnictwa o szerokim zakresie, a nie czekał, aż pełnomocnik dołączy do akt oryginał czy poświadczony odpis tego dokumentu, nie może spowodować uznania, że strona występowała w sprawie samodzielnie, bez udziału pełnomocnika. Zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z wymienionymi przepisami, w ocenie sądu odwoławczego, nie zasługiwał na uwzględnienie. NSA uznał skargę kasacyjną za zasadną z uwagi na wskazaną w piśmie procesowym skarżącego z 18 grudnia 2013 r. konieczność uwzględnienia konsekwencji ustanowienia hipoteki przymusowej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., SK 40/12. Wskazano tu na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., I OPS 9/09, zgodnie z tezą której w sytuacji, w której po wniesieniu skargi kasacyjnej przez stronę Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane zaskarżone orzeczenie, jeżeli niekonstytucyjny przepis nie został wskazany w podstawach kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny powinien zastosować bezpośrednio art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP i uwzględnić wyrok Trybunału, nie będąc związanym treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze NSA stwierdził, że dla oceny zasadności przedmiotowej skargi kasacyjnej istotne jest to, czy skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., SK 40/12, dotyczące niezgodności art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP można rozciągnąć na treść przepisu w brzmieniu, który nie był przedmiotem oceny Trybunału. Pytanie przedstawione Trybunałowi Konstytucyjnemu przez sąd pytający dotyczyło bowiem art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym we wskazanym przedziale czasu. W ocenie NSA nie ulega wątpliwości, że wskazane wyżej orzeczenie rozstrzyga w przedmiocie stanu prawnego obowiązującego od 1998 do 2002 r. Porównując jednak treść tej normy w stanie prawnym w zakresie objętym zapytaniem oraz po nowelizacji tego przepisu z dniem 1 stycznia 2003 r. stwierdzić należy, że w zakresie, w jakim była ona przedmiotem badania, treść tej normy nie uległa zmianie, gdyż, choć badany przez Trybunał przepis od 1 stycznia 2003 r. nie miał już zastosowania do nowych zabezpieczeń należności podatkowych z uwagi na utratę mocy obowiązującej, to zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona (o zastaw skarbowy) w art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ten ostatni przepis nie był wprawdzie formalnie przedmiotem orzekania (nie stanowił bowiem podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej), lecz w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w tym wyroku. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego NSA uznał, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. Można więc w tej sytuacji mówić o oczywistej niezgodności z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP w zakresie, o którym mowa w omawianym orzeczeniu Trybunału. W związku z powyższym NSA stanął na stanowisku, że WSA ma podstawy do dokonania prokonstytucyjnej wykładni istotnego w tej sprawie przepisu i uznania, że także na gruncie stanu prawnego obowiązującego od 1 stycznia 2003 r. należy przepisowi art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej postawić zarzut niekonstytucyjności. W konkluzji NSA zobowiązał Sąd pierwszej instancji do przeanalizowania kwestii biegu terminu przedawnienia w okolicznościach sprawy, przy uwzględnieniu również innych przesłanek jego przerwania bądź zawieszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny, ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W rozpatrywanej sprawie istotne jest to, że była już ona wcześniej przedmiotem oceny zarówno tutejszego sądu, jaki i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną podatnika uchylił wyrok tutejszego sądu i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Przez pojęcie wykładni prawa rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 1998 r., w sprawie o sygn. akt I PKN 474/98, OSNAP 2000, nr 5, poz.177 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (zob. wyrok Sąd Najwyższego z dnia 9 lipca 1998 r., w sprawie o sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486 ). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił opisany wyżej wyrok WSA w Łodzi na skutek uwzględnienia faktu, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 8 października 2013 roku uznał za niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przepis art. 70 § 6 o.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 roku do dnia 31 grudnia 2002 roku. W ocenie Sądu drugiej instancji, cecha niezgodności z art. 64 ust. 2 Konstytucji odnosi się także do przepisu art. 70 § 8 o.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 roku. Tym stanowiskiem jest związany sąd pierwszej instancji, co wywołuje ten skutek dla rozstrzygnięcia sprawy, że wpis hipoteki przymusowej na podstawie wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 21 grudnia 2007 r. (Sąd Rejonowy w P. dokonał wpisu w dniu 22 stycznia 2008 r.) nie wywołuje zawieszenia biegu terminu przedawnienia nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty za czerwiec 2002 roku, które to rozliczenie w podatku od towarów i usług co do zasady uległo przedawnieniu zgodnie z art. 70 § 1 o.p. z dniem 31 grudnia 2007 r. Istnienie innych okoliczności powodujących przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie wynika ani z zaskarżonej decyzji, ani z dokumentów zebranych w aktach sprawy. Także w toku postępowania przed sądem, pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie wskazał na istnienie innych, niż powołane w zaskarżonej decyzji, okoliczności zakłócających bieg terminu przedawnienia. Podnieść tu należy, że co prawda na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29.12.2009 r. organy dokonały zajęcia rachunku bankowego podatnika, zawiadamiając A. S.A. we W. o zajęciu. Jednakże podatnik nie posiadał rachunku w tym Banku. W ocenie Sądu zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego, skierowane do niewłaściwego banku (z którym podatnik nie zawarł umowy o prowadzenie rachunku bankowego) nie wywołuje skutków prawnych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy rozważy, czy w oparciu o art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a, w związku z art. 208 § 1 i art. 59 § 1 pkt. 9 o.p. postępowanie należy umorzyć. Takie rozstrzygnięcie będzie zasadne, o ile nie nastąpiły inne zdarzenia zakłócające bieg terminu przedawnienia. Te okoliczności winny być przeanalizowane przez organ w toku ponownego postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b w związku z lit. a ww. przepisu p.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 tej ustawy określono, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. AKE.