I SA/Łd 1299/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2012 na rozprawie sprawy ze skargi P.U.H. "A" H. G., W. S. Spółki jawnej z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec, lipiec, wrzesień, październik i grudzień 2007 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za luty i listopad 2007 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz P.U.H. "A" H. G, W. S Spółki jawnej z siedzibą w Ł. kwotę 5.117 zł (pięć tysięcy sto siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Uzasadnienia W wyniku kontroli przeprowadzonej w spółce jawnej P.U.H. "A" H. G. W. S. stwierdzono, że w lutym, marcu, lipcu, wrześniu, październiku i listopadzie 2007 r. podatnik zawyżył podatek naliczony poprzez obniżenie podatku należnego o podatek wynikający z sześciu faktur VAT wystawionych przez podwykonawcę - J. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "B". W ocenie kontrolujących czynności wymienione na fakturach w rzeczywistości nie zostały dokonane. Odliczając podatek z tych faktur podatnik naruszył art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej w skrócie "ustawa o VAT"). Powyższe ustalenie stanowiło podstawę do wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji z [...] r. określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazane wyżej miesiące oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za luty i listopad 2007 r. Od tej decyzji pełnomocnik podatnika wniósł odwołanie zarzucając naruszenie: 1. art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a) oraz art. 87 ust. 1 ustawy o VAT poprzez odmówienie spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez J. B.; 2. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez jego zastosowanie pomimo, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że zakwestionowane przez organ transakcje miały charakter fikcyjny; 3. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p.") poprzez: a) uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybiórczo wybranej części materiału dowodowego w postaci protokołów, wyjaśnień oraz przesłuchań J. B. przeprowadzonych w toku innego postępowania, z jednoczesnym brakiem powzięcia stosownych czynności zmierzających do przesłuchania J. B. w toku postępowania kontrolnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji; b) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia o fragmentaryczny materiał dowodowy, który nie stwarzał podstaw do wydania zaskarżonej decyzji i rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść podatnika; c) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie za wiarygodne zeznania J. B., mimo braku jego przesłuchania w toku prowadzonego postępowania kontrolnego oraz braku wyjaśnienia oczywistych rozbieżności w jego zeznaniach; d) brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, która ma charakter sprawozdawczy i ograniczony do przytoczenia okoliczności, które w ocenie organu przesądzają o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa podatkowego. Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przedstawił poczynione w toku postępowania ustalenia wskazując, że spółka "A" świadczyła w 2007 r. usługi budowlane prowadząc w tym okresie prace remontowo-budowlane m.in. w Ł.: przy ul. A 46/48 i przy ul. B 1/5 - obie inwestycje na zlecenie Uniwersytetu A ., a także przy ul. C 56 (budynek Cerkwi) na zlecenie Parafii A. Zgodnie z fakturami znajdującymi się w dokumentach księgowych spółki, część prac wykonywana była przez podwykonawcę – J. B.: 1. faktura nr [...] z [...] r. na roboty posadzkarskie i montaż stropów podwieszanych wg umowy z 10 listopada 2005 r. i aneksu z 15 września 2006 r.; 2. faktura nr [...] z [...] r. na roboty wykończeniowe w budynku przy ul. A 46/48 wg umowy z 10 listopada 2005 r. i aneksu z 15 września 2006 r.; 3. faktura nr [...] z [...] r. na wykonanie izolacji pionowej ścian fundamentowych wraz z robotami ziemnymi w Cerkwi A. w Ł.; 4. faktura nr [...] z [...] r. na wykonanie modeli i form portali wejściowych Cerkwi A. ; 5. faktura nr [...] z [...] r. na roboty remontowo-budowlane na budynku wozowni przy ul. B 1/5 wg umowy z 1 października 2007 r., etap I; 6. faktura nr [...] z [...] r. na roboty remontowo-budowlane na budynku wozowni przy ul. B 1/5 wg umowy z 1 października 2007 r., etap II. Faktury te zostały zakwestionowane, gdyż zdaniem organu J. B. nie świadczył na rzecz podatnika usług wymienionych w tych fakturach. Świadczyć miała o tym ostateczna decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. określająca J. B., na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, wysokość zobowiązania z tytułu wystawienia faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych za luty-maj i lipiec-grudzień 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w wyniku czynności sprawdzających w firmie "B" ustalono, że J. B. nie zaewidencjonował w 2007 r. dziewięciu faktur wystawionych na rzecz spółki "A". Podatnik wyjaśnił, że przyczyną braku zadeklarowania faktur była trudna sytuacji finansowa i rodzinna. Organ odwoławczy zaznaczył, że w toku postępowania podatkowego spółka złożyła tylko jedną umowę zawartą z J. B. dotyczącą budynku wozowni przy ul. B, nie przedłożyła natomiast pozostałych umów ani protokołów powykonawczych i nie wyjaśniła, czy były one spisywane, jak i nie dokonała przyporządkowania faktur wystawionych przez podwykonawcę do zleconych robót. Z uwagi na to, iż organowi nie udało się przesłuchać ani J. B. ani wspólników spółki, włączono do akt postępowania: wyciąg z protokołu badania ksiąg podatkowych firmy "B" oraz wyciągi z protokołu przesłuchania J. B. i jego pracowników – S. M., C. P. i J. W. oraz Z. Kanclerza UŁ – K. Z.. Na tej podstawie organ dał wiarę zeznaniom J. B., że faktury nr: [...] , [...] i [...] nie dokumentowały faktycznych robót. Co do faktur: nr [...] i nr [...], dotyczących inwestycji przy ul. A, fakt wykonania usług w nich wskazanych potwierdzały zeznania J. B., jego pracowników i wyjaśnienia Kanclerza UŁ. W kwestii faktury nr [...] organ wskazał, że pracownicy J. B. nie potwierdzili wykonywania w 2007 r. robót posadzkarskich i montażu stropów podwieszanych w budynku frontowym przy ul. A, ponadto z wyjaśnień Kanclerza UŁ wynikało, że prace w budynku frontowym zostały zakończone w styczniu 2005 r., tym samym w opinii organu faktura ta nie mogła stwierdzać faktycznie wykonanych prac. Odnośnie faktury nr [...] dotyczącej prac w Cerkwi A. organ uznał, że dokumentowała ona faktycznie wykonane roboty, na co wskazywały spójne zeznania J. B. i jego pracowników. Nie zostały natomiast uznane za wykonane przez firmę "B" usługi opisane w fakturze nr [...], a mianowicie wykonanie modeli i form portali wejściowych Cerkwi. J. B. zeznał, że prace te wykonał jego pracownik K. Z.. Pracownik jednak nie potwierdził tej okoliczności. Ponadto, w ocenie organu gips zakupiony do dokonywania odlewów został wykorzystany u innego kontrahenta i z tej przyczyny nie mógł być użyty przy pracach wykonywanych na rzecz spółki "A". W zakresie prac wskazanych na fakturze nr [...] i [...] , dotyczących budynku wozowni przy ul. B, z uwagi na to, że pracownicy J. B. nie potwierdzili wykonywania takich robót organ ocenił, że faktury te były fikcyjne. Wobec powyższego organ uznał, że J. B. mógł wykonać na rzecz podatnika roboty wynikające z faktur nr: [...] , [...] i [...] . Odnośnie faktur[...] , [...] i [...] sam J. B. zeznał, że były to faktury fikcyjne. Brak natomiast, poza zeznaniami J. B., dowodów wskazujących na wykonanie robót udokumentowanych fakturami nr: [...] , [...] i [...] . Organ nie uznał w tym zakresie za wiarygodne zeznań J. B. , gdyż nie potwierdzili ich pracownicy wskazani jako wykonawcy tych robót. Reasumując organ stwierdził, że ustalony stan faktyczny uzasadniał zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Argumentował też, że nie można odliczyć podatku, który nie powstał na poprzednim etapie obrotu, a taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, czego dowodzi wydana w stosunku do J. B. ostateczna decyzja w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Podkreślił, że w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości, a zatem organ może korzystać również z dowodów zgromadzonych na potrzeby innych postępowań wymienionych w art. 181 O.p., w tym np. zeznań świadków. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w ramach realizacji uprawnień wynikających z art. 200 § 1 O.p. pełnomocnik spółki przesłał: protokoły powykonawcze dotyczące prac przy ul. B j i ul. A (6 sztuk) oraz umowę z 10 listopada 2005 r. o wykonanie robót budowlanych przy ul. A 46/48. Wniósł też o przesłuchanie w charakterze świadków: P. J. i I. K. – pracowników spółki, W. M. – kierownika budowy, J. W. – inspektora budowlanego podczas robót w Cerkwi, C. B. i B. P. – właścicieli firm będących podwykonawcami spółki, na okoliczność wykonania robót udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Organ stwierdził, że dokumenty te zostały przedstawione dopiero na etapie postępowania odwoławczego, wcześniej zaś spółka nie przedłożyła takich dowodów. Ponadto dowody te są sprzeczne z innymi dowodami, a zatem nie mogą potwierdzić rzeczywistego wykonania usług. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił też przesłuchania wnioskowanych przez stronę świadków wskazując, że okoliczności wykonania robót zostały dostatecznie stwierdzone innymi dowodami. Nadto zeznania wskazanych przez spółkę świadków pozostawałyby bez znaczenia, gdyż nie mogą podważyć zeznań pracowników wskazywanych jako wykonawcy robót. W skardze podatnik podniósł zarzuty takie jak w odwołaniu. Dodatkowo wskazał, iż organ niezasadnie odmówił przesłuchania wnioskowanych przez stronę świadków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 15 grudnia 2011 r. i z 5 stycznia 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej, podtrzymując podniesione w skardze zarzuty, dodatkowo wskazał, że w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w stosunku do wspólników spółki "A" w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., przy tożsamym materiale dowodowym, organ podatkowy zlecił Dyrektorowi UKS w Ł. przeprowadzenie w trybie art. 229 O.p. dodatkowych czynności celem uzupełnienia materiału dowodowego m.in. przesłuchanie świadków i strony oraz pozyskanie nowych dokumentów i wyjaśnień od podmiotów trzecich w zakresie prac wykonywanych w budynku wozowni oraz w Cerkwi. W odpowiedzi organ nadal utrzymywał, że przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów pozostawałoby bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy zasadności zakwestionowania przez organy podatkowe prawa skarżącej spółki do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez J. B.. W ocenie organu podatkowego spośród dziewięciu faktur wystawionych przez podwykonawcę, sześć dokumentowała prace budowlane, które nie zostały wykonane (dwie faktury dotyczące inwestycji przy ul. A 46/48 - nr [...] z [...] r. na roboty posadzkarskie i montaż stropów podwieszanych i nr [...] z [...] r. na roboty wykończeniowe w budynku, dwie faktury dotyczące prac w Cerkwi A - nr [...] z 27 lipca 2007 r. na wykonanie izolacji pionowej ścian fundamentowych wraz z robotami ziemnymi i nr [...] z [...] r. na wykonanie modeli i form portali wejściowych oraz dwie faktury dotyczące budynku wozowni przy ul. B j 1/5 - nr [...] z [...] r. i nr [...] z [...] r.). Strona skarżąca stoi z kolei na stanowisku, że wszystkie roboty opisane w zakwestionowanych fakturach wystawionych przez J. B. zostały wykonane, a odmienne ustalenia organów podatkowych są wynikiem braku zebrania całego materiału dowodowego oraz nieprawidłowej oceny już zgromadzonych dowodów. Obowiązkiem organów podatkowych w toku postępowania jest podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). W związku z powyższym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p). Dyrektor Izby Skarbowej ma rację wskazując, że organ podatkowy poza dowodowymi przeprowadzonymi w ramach konkretnego postępowania podatkowego może również korzystać z dowodów uzyskanych w innych postępowaniach, o których mowa w art. 181 O.p. Tym samym co do zasady nie może być poczytywane za uchybienie włączenie w poczet materiału dowodowego zeznań J. B. oraz jego pracowników – S. M., C. P. i J. W., złożonych w postępowaniu prowadzonym w zakresie rzetelności deklarowanych przez J. B. podstaw opodatkowania i prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za 2007 r. Uchybieniem jest natomiast załączenie zamiast protokołu zeznań świadka, jego wyciągu, w szczególności, gdy nie zawiera on całości zeznań, a jedynie ich fragmenty. Taka sytuacja dotyczy załączonych do akt sprawy wyciągów z protokołu zeznań J. B. (k. 339-350). Wyciągi te zawierają jedynie fragmenty zeznań. Nie można wykluczyć, że ocena tych zeznań dokonana przez organy podatkowe była prawidłowa, niemniej z uwagi fakt, że dowód ten nie jest kompletny, Sąd nie ma możliwości skontrolować, czy faktycznie tak jest. Ponadto strona, może nawet bardziej niż Sąd, również jest zainteresowana przebiegiem postępowania i dowodami, które organ gromadzi, zwłaszcza tymi, których uzyskanie odbywa się bez jej udziału, tym samym załączenie do akt wybranego przez organ wycinka zeznań świadka, niewątpliwie ogranicza uprawnienia procesowe podatnika. W ten sposób ani strona, ani sąd kontrolujący decyzję, której ustalenia oparte są na takim dowodzie, nie są w stanie stwierdzić, czy przeprowadzona przez organ ocena dowodów była prawidłowa i czy organ wybierając określone fragmenty zeznań świadka, nie pominął (w sposób zamierzony bądź niezamierzony) innych jego części, z których strona ewentualnie mogłaby wywodzić korzystne dla siebie skutki. Jak stanowi art. 192 O.p. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W ocenie Sądu przepis ten należy odczytywać w ten sposób, że strona jest uprawniona do zapoznania się i zajęcia stanowisko co do całego materiału dowodowego, nie zaś co do jego części wybranej przez organ. Należy jednocześnie podkreślić, że zeznania J. B. , jako podwykonawcy i wystawcy kwestionowanych faktur, są ważnym dowodem w tej sprawie. Z tej przyczyny nie jest dopuszczalne, aby ustalenia co do spornych kwestii, oparte były na niepełnowartościowym dowodzie. Zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy może stwierdzić, że dana okoliczność została udowodniona, jeżeli dokona oceny całego materiału dowodowego. Dowody w sprawie mogą być gromadzone z inicjatywy organu, takie samo uprawnienie przysługuje również stronie, która może składać wnioski dowodowe na każdym etapie postępowania, aż do czasu jego zakończenia. Przed wydaniem decyzji organ zobligowany jest wyznaczyć stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 O.p.). Otrzymanie postanowienia w tym przedmiocie winno stanowić dla strony informację, że organ zebrał już wszystkie dowodowy i zamierza zakończyć postępowanie w danej instancji. Jest to ostatni moment na ustosunkowanie się do wyników postępowania i ewentualne zgłoszenie wniosków dowodowych. Z tego względu organ nie może, a tak uczynił w niniejszej sprawie, jako argument przemawiający za odmową przeprowadzenia dowodów zawartych w piśmie podatnika powoływać fakt, że wnioski dowodowe i nowe dowody w postaci dokumentów strona przedstawia na etapie postępowania odwoławczego, tuż przed wydaniem decyzji. Jak już wyżej zaznaczono, podatnik może jeszcze żądać uzupełnienia materiału dowodowego w ciągu siedmiu dni od daty otrzymania postanowienia wydanego w trybie art. 200 § 1 O.p. i skorzystanie z tego prawa nie może być z góry traktowane przez organ jako nadużycie uprawnień procesowych strony, czy też chęć jedynie przedłużenia postępowania. W piśmie z dnia 21 lipca 2011 r. pełnomocnik spółki przesłał dodatkowe dokumenty w postaci protokołów odbioru robót dotyczących prac przy ul. B i ul. A (6 sztuk) oraz umowę z [...] r. o wykonanie robót budowlanych przy ul. A 46/48. Wniósł ponadto o przesłuchanie w charakterze świadków: P. J. i I. K. – pracowników spółki "A", W. M. – kierownika budowy, J. W. – inspektora budowlanego podczas robót w Cerkwi, a także C. B. i B. P.– właścicieli firm będących podwykonawcami spółki. Wskazani świadkowie mieli być przesłuchani na okoliczność wykonania robót udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej argumentował, że powyższe dowody są sprzeczne z innymi dowodami, a zatem nie mogą potwierdzić rzeczywistego wykonania usług. Odmówił też przesłuchania wnioskowanych przez stronę świadków podnosząc, że okoliczności wykonania robót zostały dostatecznie stwierdzone innymi dowodami. Uznał nadto, że zeznania wyżej wymienionych osób byłyby bez znaczenia, gdyż nie mogą podważyć zeznań pracowników wskazywanych jako wykonawcy robót. W myśl art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Nie ulega wątpliwości, że przedłożone przez spółkę protokoły powykonawcze i umowa o wykonanie robót budowlanych są dowodami, które mają znaczenie w sprawie, skoro dotyczą zdarzeń bezpośrednio związanych z tymi, wskazanymi w zakwestionowanych fakturach. Organ nie może też antycypować tego co powiedzą powoływaniu przez podatnika świadkowie i z góry zakładać, że zeznania tych osób nie będą miały znaczenia w sprawie. Taka ocena byłaby uprawniona gdyby przedmiotem wnioskowanego przez stronę dowodu miały być okoliczności już udowodnione zgodnie z tym co strona twierdzi, ewentualnie, gdy już zebrane dowody bezsprzecznie wskazywałyby na określony przebieg zdarzeń, a wniosek dowodowy strony dotyczyłby okoliczności nieistotnych dla sprawy. W przedmiotowej sprawie tak jednak nie jest. Organ nie dysponuje pełnym i jednoznacznym materiałem dowodowym, z którego wynikałoby, że firma J. B. nie wykonała prac remontowo-budowlanych opisanych w spornych fakturach. Takie ustalenia organ oparł na zeznaniach podwykonawcy, które z przyczyn, o których była mowa wyżej, nie mogą stanowić dowodu w sprawie oraz na zeznaniach jego pracowników. Pracownicy wskazali, że części prac nie wykonywali i na tej podstawie organ przyjął, że nie jest już możliwe udowodnienie przez stronę skarżącą, że prace te firma J. B. jednak wykonała. Powyższą ocenę uznać należy za arbitralną zwłaszcza, że ze znajdujących się w aktach fragmentów zeznań J. B. wynika, że do wykonywania robót zatrudniał także inne osoby. Zgromadzony przez organ materiał dowodowy nie jest kompletny i wymaga uzupełnienia, ponadto ocena dowodów już zebranych przekraczała ramy oceny swobodnej. W uwagi na naruszenie art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzją na mocy art. 145 § 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). W toku ponowionego postępowania organ winien uzupełnić materiał dowodowy o zeznania J. B. poprzez załączenie do akt protokołów z jego przesłuchań w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. zawierających całość zeznań bądź poprzez jego przesłuchanie w niniejszym postępowaniu. Zasadne jest też przesłuchanie świadków wymienionych przez stronę w piśmie z 21 lipca 2011 r. na okoliczność wykonania robót udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami. Należy również podjąć próbę ustalenia, czy poza S. M., C. P. i J. W. także inne osoby wykonywały prace na rzecz firmy "B", a jeżeli tak to, czy brały udział w pracach remontowo-budowlanych wskazanych na fakturach nieuznanych przez organ. Konieczne jest także dokonanie przyporządkowania złożonych przez spółkę protokołów powykonawczych z poszczególnymi fakturami i ustalenie, czy dotyczą one faktur uwzględnionych przez organ w rozliczeniu podatkowym spółki, czy też nie. Jeżeli protokoły dotyczą faktur zakwestionowanych organ powinien ocenić, czy w świetle pozostałych przeprowadzonych dowodów stanowią one wiarygodny dowód potwierdzający wykonanie prac. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji znajduje podstawę w treści art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 162, poz. 1348). Zasądzone na rzecz strony skarżącej koszty obejmują: wpis sądowy od skargi w kwocie 1.500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 3.600 zł oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. P.Z-C.