I SA/Łd 1309/13

Dnia 10 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. I SA/Łd 1309/13 Uzasadnienie W dniu 8 października 2013 roku I. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącej podniósł w pierwszej kolejności, iż wniosek jest zasadny z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., wydanego w sprawie SK 18/09, w którym za niezgodny z konstytucją uznany został przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2007 r. Pełnomocnik zwrócił uwagę, iż w przypadku art. 20 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. zasadnym byłoby zwrócenie się do trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zbadanie zgodności ww. przepisu z art. 2 w zw. art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto wskazał, że organ podatkowy wszczął już wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne, a nie bez znaczenia pozostaje również, że na majątek skarżącej składają się bezcenne pamiątki rodzinne, które mają nie tylko wartość materialną, ale stanowią też dobro narodowe, jako przedmioty objęte nadzorem konserwatora zabytków, który musi również wyrazić zgodę na ich ewentualną sprzedaż. Pełnomocnik wskazał, iż w jego ocenie można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że istnieje duże prawdopodobieństwo braku zgodności kwestionowanego przepisu z Konstytucją, co uzasadnia przypuszczenie, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). W ocenie Sądu strona skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji ustalającej wysokość podatku mogłoby spowodować istotne negatywne następstwa. Za uwzględnieniem wniosku przemawiać może dodatkowo fakt, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest m.in. art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw i obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r., o którego zbadanie zgodności z art. 2 w związku z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego Naczelny Sąd Administracyjny (sprawa została zarejestrowana w Trybunale pod sygn. P 57/13) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (sprawa została zarejestrowana w Trybunale pod sygn. P 49/13. W swoich pytaniach prawnych sądy podnosiły, że Trybunał badał już zgodność z Konstytucją art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyroku z 18 lipca 2013 r., SK 18/09 w punkcie 2 Trybunał orzekł, że przepis ten, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia. ak