I SA/Łd 1310/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. W dniu 2 kwietnia 2013 r. A Spółka Akcyjna wniosła o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług. Spółka wyjaśniła, że powstała w 2010 r. z połączenia kilkunastu spółek. Z dniem połączenia Spółka wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółek przejmowanych. Spółka jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka jako następca prawny realizuje projekt wychwytywania i składowania C02 w głębokich strukturach geologicznych, rozpoczęty przed połączeniem przez jedną z łączonych spółek. W latach 2009-2010, realizując cel rozpoznania wybranych struktur geologicznych pod kątem składowania dwutlenku węgla, zlecono B spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. odwiercenie jednego otworu badawczego – P. wraz z wykonaniem testów otworowych oraz standardowych profilowań geofizyki wiertniczej z ich przetwarzaniem i interpretacją, na potrzeby rozpoznania struktury geologicznej L.-T. pod kątem jej przydatności do zatłaczania dwutlenku węgla w struktury podziemne celem składowania. Celem prac było uzyskanie niezbędnej wiedzy służącej prowadzeniu dalszych etapów projektu. Prace były realizowane w oparciu o "Projekt prac geologicznych dla rozpoznania struktury L.-T. pod kątem jej przydatności do składowania dwutlenku węgla", który został zatwierdzony przez Ministra Środowiska. Prace geologiczne były prowadzone na dwóch działkach położonych w obrębie gminy P. Działki te zostały wydzierżawione przez wykonawcę prac geologicznych na okres 10 lat. Wykonawca zawarł z właścicielami nieruchomości umowy dzierżawy w formie aktów notarialnych. W umowach tych ustalono, że czynsz dzierżawy będzie płatny w czterech ratach. Pierwszą ratę zapłacił wykonawca bezpośrednio po zawarciu umów dzierżawy. Po zakończeniu prac geologicznych, na podstawie umowy w formie aktu notarialnego, Spółka wstąpiła w prawa dzierżawcy i przejęła obowiązek zapłaty kolejnych rat czynszu dzierżawy. W marcu 2011 r. Spółka zapłaciła drugą ratę czynszu dzierżawy. Dwie kolejne raty winny być zapłacone przez wydzierżawiającego w latach 2014 i 2017. Po wygaśnięciu umów dzierżawy Spółka jest zobowiązana zwrócić działki właścicielom w stanie niepogorszonym. Realizując postanowienia umowy, wykonawca robót, oświadczeniem z 25 listopada 2011 r., przekazał Spółce "Dokumentację końcową otworu wiertniczego P.-l" w formie papierowej i elektronicznej. Następnie Spółka przekazała Ministrowi Środowiska komplet dokumentacji geologicznej powstałej w wyniku prac geologicznych. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2005 r. Nr 228 poz. 1947 ze zm.) Spółka ma wyłączne prawo do nieodpłatnego wykorzystywania uzyskanych informacji geologicznych do 31 grudnia 2015 r., chyba że wcześniej uzyska decyzję na wykonywanie innej działalności regulowanej ustawą albo przepisami odrębnymi. W okresie przysługiwania Spółce prawa do wykorzystywania informacji może ona udostępniać te informacje innym podmiotom. Spółka podjęła, w oparciu o uzyskane informacje geologiczne, decyzję o wykluczeniu struktury L.-T., jako nieprzydatnej do składowania dwutlenku węgla, a tym samym o konieczności likwidacji odwiertu. Efekty prac w postaci informacji geologicznej będą jednak wykorzystywane na potrzeby Projektu. Spółka poniosła wydatki na dzierżawę gruntów, wydatki na uzyskanie informacji geologicznej oraz na zakup urządzeń zainstalowanych na odwiercie. Gmina P. poinformowała, że jest zainteresowana przejęciem od Spółki otworu badawczego w celu zagospodarowania go, jako otwór geotermalny. Gmina oczekuje, że nastąpi to na zasadzie nieodpłatnego przekazania, przy czym Gmina ma zamiar nabyć przedmiotowe nieruchomości. Jednocześnie Gmina skierowała wniosek do Ministerstwa Środowiska o udostępnienie informacji geologicznej pozyskanej w wyniku prac geologicznych. Spółka wyraziła zgodę na takie udostępnienie. Odstąpienie od wykorzystania otworu górniczego spowoduje, że Spółka nie będzie zmuszona do jego likwidacji, a tym samym do poniesienia wydatków związanych z jego likwidacją. W związku z powyższym Spółka zapytała: Czy nieodpłatna cesja umowy dzierżawy nieruchomości z umiejscowionym odwiertem, w ramach której Spółka ceduje prawa i obowiązki wynikające z umowy dzierżawy, ograniczając wydatki wynikające z umowy dzierżawy, stanowi przychód Spółki z tytułu nieodpłatnych świadczeń? Czy w związku z nieodpłatną cesją dzierżawy Spółka jest zobowiązana do wyłączenia z inwestycji wydatków poniesionych na wykonanie odwiertu? Czy nieodpłatna cesja dzierżawy nieruchomości, na której znajduje się otwór badawczy spowoduje obowiązek opodatkowania tej transakcji VAT, jako niezwiązanej z prowadzonym przedsiębiorstwem? Czy Spółka ma obowiązek wyłączyć z wartości początkowej inwestycji w toku wydatki poniesione na zakup towarów stanowiących przedmiot darowizny? Czy Spółka ma obowiązek opodatkować VAT darowiznę towarów stanowiących przedmiot dostawy a podstawą opodatkowania darowanych urządzeń jest cena ich zakupu? Czy Spółka ma obowiązek wyłączyć z wartości inwestycji wydatki poniesione na uzyskanie informacji geologicznych uzyskanych w trakcie wykonywania prac geologicznych w sytuacji, w której informacje te będą wykorzystywane w Projekcie, a Spółka jedynie wyraża zgodę na ich udostępnienie? Czy wyrażenie zgody na nieodpłatne udostępnienie informacji geologicznej podlega opodatkowaniu VAT w sytuacji, gdy informacje te są wykorzystywane w celu prowadzeniu działalności gospodarczej, a Spółka zachowuje uprawnienia do wykorzystywania tych danych na potrzeby prowadzonej działalności? Z uwagi na braki wniosku, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej "O.p.") wezwał Wnioskodawcę do jego uzupełnienia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W zakresie spornych pytań ( pyt.2, 4 i 6 ) Minister Finansów wezwał Spółkę do ich przeformułowania do przedstawionego zdarzenia przyszłego we wniosku, tak by wniosek dotyczył zapytania o wykładnię przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ich zastosowania w opisanym zdarzeniu przyszłym i aby w konsekwencji możliwe było wydanie w trybie art.14b Ordynacji podatkowej – pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Spółka została także zobowiązana do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej odrębnie do przedstawionego zdarzenia przyszłego po uzupełnieniu wniosku, z uwzględnieniem mających zastosowanie w tym zakresie przepisów prawa, tj. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W odpowiedzi na ww. wezwanie Spółka w piśmie z 10 lipca 2013 r. złożyła dodatkowe wyjaśnienia. W zakresie wezwania do przeformułowania pytań 2, 4 i 6 Spółka wskazała, iż przedstawione przez nią we wniosku interpretacyjnym pytania dotyczyły skutków podatkowych przedstawionego zdarzenia przyszłego, a tym samym wezwanie organu w tym zakresie jest bezpodstawne. Wezwanie jest ponadto niejasne, a Spółka telefonicznie nie otrzymała od organu jednoznacznego stanowiska, co do zakresu przeformułowania pytań. Po przeanalizowaniu treści wniosku oraz powyższego pisma Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] , działając na podstawie art.14g § 1 i §3 oraz art.14 h O.p pozostawił wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji w części dotyczącej pytania nr 2, 4, 6 bez rozpatrzenia. W zakresie podatku od towarów i usług zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia. W zażaleniu pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie: art. 14b § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie objawiające się niewydaniem pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdy nie wystąpiły przesłanki uzasadniające jej niewydanie; art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z niewydaniem interpretacji indywidualnej; art. 120 oraz 121 w związku z art. 14h O.p. poprzez ich niezastosowanie w postępowaniu w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazywał, że uchylenie się organu interpretacyjnego nastąpiło bez uzasadnionych przyczyn. Argumentował, że organ podatkowy może pozostawić wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, tylko wówczas, gdy nie spełnia on wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 O.p. W ocenie Spółki, przedstawiony przez nią we wniosku opis zdarzenia przyszłego jest na tyle wyczerpujący i kompletny, że pozwala na udzielenie odpowiedzi w zakresie prawidłowości przedstawionego w nim stanowiska na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2011 r. Nr 74 poz. 397 ze zm.; dalej "u.p.d.o.p."). Spółka podniosła, że niejasności co do stanu faktycznego jakie mogły zaistnieć, zostały w odpowiedzi na wezwanie wyjaśnione wyczerpująco, tak aby przystawały do zadanych pytań. Wniosek zawierał też podstawy prawne, na których Spółka oparła swoje pytania. Wnioskodawczyni podniosła, że wbrew stanowisku organu przedstawione przez nią pytania dotyczyły skutków podatkowych zdarzenia przyszłego. Zaznaczyła, że we wniosku przedstawiła szerokie uzasadnienie własnego stanowiska na gruncie przepisów prawa podatkowego, wraz z podaniem stosownych przepisów, jakie determinują zachowanie Spółki. Z uwagi na powyższe działanie organu podatkowego, nieznajdujące uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, jak i brak ustosunkowania się organu do argumentów Spółki przedstawionych w odpowiedzi na wezwanie, naruszało art. 120 oraz art. 121 § 1 O.p. Postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając z upoważnienia Ministra Finansów, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu interpretacyjnego sposób skonstruowania problemowego zagadnienia we wniosku nie dawał możliwości wydania interpretacji indywidualnej. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że przez "interpretację prawa podatkowego" należy rozumieć interpretację przepisów ustaw podatkowych, zdefiniowanych w art. 3 pkt 1 O.p. oraz przepisów wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych. Podkreślił, że ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. W ocenie organu podatkowego, żądanie Wnioskodawcy przedstawione we wniosku, wykraczało poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ podatkowy w trybie art. 14b § 1 w związku z art. 14k § 1 O.p. mogą być jedynie przepisy materialnego prawa podatkowego, gdyż wydana interpretacja indywidualna winna spełnić funkcje informacyjną i ochronną (gwarancyjną) dla podmiotu, który wystąpił o interpretację. Dyrektor Izby Skarbowej podał, że Wnioskodawca, mimo wezwania, nie przeformułował wszystkich pytań oraz nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego adekwatnego do tych pytań, z uwzględnieniem mających zastosowanie w tym zakresie przepisów prawa. Organ podatkowy podkreślił, że postawione przez Wnioskodawcę kwestie do rozstrzygnięcia w trybie postępowania interpretacyjnego dotyczą wydatków związanych z inwestycją oraz inwestycją w toku, a nie skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych. Wobec nieusunięcia wszystkich braków Dyrektor Izby Skarbowej nie miał możliwości dokonania analizy i oceny stanowiska Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej w zakresie pytań nr 2, 4 i 6, postawionych w przedmiotowym wniosku. Zaznaczył, że pytania Wnioskodawcy dotyczyły czynności związanych z inwestycjami oraz inwestycjami w toku, które to pojęcia nie są uregulowane w u.p.d.o.p., lecz właściwe są prawu bilansowemu, zgodnie bowiem z art. 4a pkt 1 u.p.d.o.p., ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach - oznacza to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r. poz. 303 ze zm.; dalej "ustawo o rachunkowości"). Z uwagi na to, że interpretacja indywidualna dotyczy przepisów prawa podatkowego, przez które rozumie się przepisy ustaw podatkowych, a nie ustawy o rachunkowości (art. 3 pkt 2 i art. 14b § 1 O.p.), w związku z tym organ podatkowy uznał, że nie jest upoważniony do interpretowania tej ustawy i innych przepisów z zakresu prawa bilansowego. Po uprzednim, bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenie prawa, pełnomocnik Spółki wniósł skargę, w której podnosząc zarzuty i argumenty, jak w zażaleniu, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Dodatkowo zaznaczył, że organ podatkowy jest w błędzie twierdząc, że inwestycje oraz inwestycje w toku nie zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego. Mimo, że art. 4a pkt 1 u.p.d.o.p. odsyła do przepisów ustawy o rachunkowości nie oznacza to, że ustawa podatkowa nie zawiera ich definicji. W art. 4a pkt 1 u.p.d.o.p. określono, że na potrzeby niniejszej ustawy inwestycja oznacza środek trwały w budowie w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości przez środki trwałe w budowie rozumie się zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego. Przy czym należy zaznaczyć, że o zaliczeniu do środków trwałych będą decydować przepisy podatkowe, a nie regulacje ustawy o rachunkowości. Zakres pojęcia inwestycji na potrzeby rachunkowości jest zatem znacznie szerszy niż dla celów podatku dochodowego. Na potrzeby podatku dochodowego w pojęciu inwestycji nie mieszczą się zatem wartości niematerialne i prawne. Podsumowując pełnomocnika stwierdził, że teza organu, iż pytania skarżącej nie dotyczą prawa podatkowego a prawa bilansowego jest nieprawidłowa. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art.14b § 1OP Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego ( interpretację indywidualną ).Wynika z tego, że przedmiotem interpretacji indywidualnej mogą być wyłącznie przepisy prawa podatkowego. Są nimi, jaki wynika z art.3 pkt.2 przepisy ustaw podatkowych (...) przez które rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Z uregulowania tego wynika, że ustawa z dnia 29 września 1994 roku o rachunkowości ( tekst jednolity Dz.U z 2002 roku., nr.76, poz.694 z późniejszymi zmianami ) Przedmiotem kontrowersji w niniejszej sprawie jest zasadność pozostawienia bez rozpatrzenia przez Ministra Finansów trzech pytań, z szeregu zadanych przez skarżącą Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie. Sporne pytania dotyczyły kwestii wydatków w kontekście pojęcia inwestycji oraz inwestycji w toku (pytanie nr 2 "Czy w związku z nieodpłatną cesją dzierżawy Spółka jest zobowiązana do wyłączenia z inwestycji wydatków poniesionych na wykonanie odwiertu?", pytanie nr 4 "Czy Spółka ma obowiązek wyłączyć z wartości początkowej inwestycji w toku wydatki poniesione na zakup towarów stanowiących przedmiot darowizny?" i pytanie nr 6 "Czy Spółka ma obowiązek wyłączyć z wartości inwestycji wydatki poniesione na uzyskanie informacji geologicznych uzyskanych w trakcie wykonywania prac geologicznych w sytuacji, w której informacje te będą wykorzystywane w Projekcie, a Spółka jedynie wyraża zgodę na ich udostępnienie?" W związku z tak postawionymi pytaniami Dyrektor Izby Skarbowej wezwał pełnomocnika Spółki do ich przeformułowania, tak by wniosek dotyczył wykładni przepisów u.p.d.o.p. oraz ich zastosowania w opisanym zdarzeniu przyszłym, a nadto do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej odrębnie do przedstawionego zdarzenia przyszłego po uzupełnieniu wniosku, z uwzględnieniem mających zastosowanie w tym zakresie przepisów u.p.d.o.p. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W oparciu o przepis art.14b § 7 O.p Minister Finansów został upoważniony do wydania rozporządzenia określającego wzór wniosku interpretacyjnego. Takie rozporządzenie zostało wydane ( Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 roku w sprawie wzoru wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego – Dz.U 112 poz.771 ze zmianami ). Z jego przepisów wynika, że składający wniosek o udzielenie interpretacji jest zobowiązany między innymi do wskazania przepisów prawa podatkowego, będących przedmiotem interpretacji, wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, pytania oraz własnego stanowiska wnioskodawcy. Oczywistym jest, że pomiędzy wszystkimi tymi elementami wniosku musi istnieć związek sprowadzający się do tego, że własne stanowisko wnioskodawcy winno stanowić odpowiedź na pytanie interpretacyjne na gruncie stanu faktycznego ( lub zdarzenia przyszłego ) i przepisów prawa podatkowego. W niniejszej sprawie Spółka wskazała, że przedmiotem wniosku interpretacyjnego są przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych ( w szczególności art.12 ust.1 pkt.2, art.16 ust.1 pkt.1, art.16 ust.1 pkt.14, art.16g ust.1 pkt.2 ). Na wezwanie organu interpretującego podjęła także próbę doprecyzowania własnego stanowiska do okoliczności przedstawionych w zdarzeniu przyszłym. W zakresie pytania 2 wskazała, że nie jest zasadne wyłączenie wydatków poniesionych w związku z wykonaniem odwiertu z wartości początkowej inwestycji w przypadku nieodpłatnej cesji dzierżawy nieruchomości, w zakresie pytanie 4 – "...zakupy, które zostały poczynione na inwestycję, jeżeli w konsekwencji stały się przedmiotem darowizny nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu i nie mogą stanowić kosztowego składnika inwestycji...", w zakresie pytanie 6 wywiodła, że Spółka w dalszym etapie prac nad inwestycją będzie wykorzystywała pozyskaną w związku z wykonaniem odwiertu wiedzę. Zatem poniesione wydatki będą miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a także będą wchodziły do podstawy ustalenia wartości początkowej środka trwałego. W związku z tym należy podnieść, że analizując zadane pytania interpretacyjne oraz stanowisko wnioskodawcy ( i to mimo tego, że we wniosku wskazane są przepisy, których wykładnia będzie przedmiotem oceny organu Interpretującego ), to można było mieć istotne wątpliwości, czy zamiarem skarżącego było uzyskanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wracając do pytań interpretacyjnych, to wynika z nich że Spółka była zainteresowana uzyskaniem stanowiska Ministra Finansów w zakresie "wyłączenia z inwestycji" ( pyt.2 ), "wyłączenia z wartości początkowej inwestycji w toku" ( pyt.4 ) oraz " wyłączenia z wartości inwestycji" pewnych wydatków. Jak słusznie wskazał Minister Finansów pojęcie "inwestycji" jest właściwe dla prawa bilansowego, gdyż w przepisach tego prawa określony jest desygnat tego pojęcia. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w art. 4a pkt 1 jedynie wskazuje, że na jej potrzeby inwestycja oznacza środek trwały w budowie w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Z kolei zgodnie z art.3 ust.1 pkt. 16 ustawy o rachunkowości przez środek trwały w budowie rozumie się zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia istniejącego środka. Należy przy tym wskazać, że definicja środka trwałego zawarta w ustawie o rachunkowości ( art.3 ust.1 pkt.15 ) jest odmienna od definicji środka trwałego zawartej w u.p.d.o.p ( art.16a ust.1 ).Podnieść także należy, że wątpliwości organu interpretującego, co do zakresu interpretacji wynikające z pytań interpretacyjnych jawią się tym bardziej uzasadnione, że pojęciem "inwestycji" wnioskodawca posługuje się także w swym własnym stanowisku. Stwierdzić także należy, że o ile opis stanu faktycznego, czy zdarzenia przyszłego może być dokonany w dowolny sposób, byle tylko jego treść była zrozumiała ( i wyczerpująca ), o tyle – zwłaszcza wówczas, gdy autorem wniosku jest profesjonalny pełnomocnik – pytanie ( pytania ) i stanowisko własne powinno być sformułowane w sposób, który nie wywołuje wątpliwości, co do tego jakich przepisów ( podatkowych, czy innych ) wniosek dotyczy oraz z użyciem pojęć, które mają ścisłe znaczenie podatkowe ( a nie wieloznacznych, albo takich, których znaczenia należy poszukiwać w innych obszarach prawa ). Celem interpretacji indywidualnej jest przecież udzielenie wnioskodawcy ochrony przewidzianej w art.14k – 14 n O.p. Skoro tak, to interpretacja oparta na wadliwym ( budzącym wątpliwości co do zakresu interpretacji ) wniosku będzie bezużyteczna w ramach ewentualnego postępowania podatkowego ( czy karno-skarbowego ) Podnieść również wypada, że niezależnie od użycia przez wnioskującego pojęcia właściwego dla prawa bilansowego, to zadanego przez niego pytania interpretacyjne budzą inne wątpliwości semantyczne. Dotyczą one zwrotów "wyłączenie wydatku z inwestycji" ( pyt.2 ), "inwestycja w toku" ( pyt.4 ), czy "wartość inwestycji" Zgodnie z art. 169 § 1 O.p , jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Przepis ten wprost odnosi się do braków formalnych, i ma on odpowiednie zastosowanie do interpretacji indywidualnej niespełniającej wymogów określonych w art. 14b § 3 Op. Przepisy art. 14b § 3 w zw. z art. 169 § 1 i 14g § 1 O.p. należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy upoważniony jest do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia w takiej sytuacji, gdy wnioskodawca pomimo wezwania do uzupełnienia braku nie uzupełnił stanu faktycznego ( zdarzenia przyszłego) lub własnego stanowiska w zakresie niezbędnym do oceny prawnej przedstawionego we wniosku o interpretację pytania. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. We wniosku Spółka przedstawiła zdarzenie przyszłe dotyczące rozważanej przez nią nieodpłatnej cesji na rzecz gminy umowy dzierżawy nieruchomości, na której znajduje się odwiert. W związku z tymi planami Spółka pyta o możliwość wyłączenia z inwestycji wydatków poniesionych na wykonanie odwiertu, na zakup towarów stanowiących przedmiot darowizny oraz na uzyskanie informacji geologicznych. Wniosek budzi istotne wątpliwości, bowiem z pytań interpretacyjnych i stanowiska Spółki nie wynika jednoznacznie, czy zamiarem skarżącej było uzyskanie wykładni przepisów prawa podatkowego, czy też przepisu nie będącego przepisem prawa podatkowego, a mianowicie art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości. Organ interpretacyjny zasadnie stwierdził, że norma prawna nie zaliczana do przepisów ustaw podatkowych nie może być przedmiotem instytucji uregulowanej w art. 14b i następnych O.p. Wobec powyższego za usprawiedliwione uznać należało działanie Ministra Finansów polegające na wezwaniu Zainteresowanej do takiego zredagowania pytań oraz takiego zmodyfikowania własnego stanowiska, by przedmiotem interpretacji były przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a nie unormowania prawa bilansowego. Do wezwania tego strona skarżąca się nie zastosowała uważając, że wyczerpująco przedstawiła zdarzenia przyszłe, a przepisy ustawy o rachunkowości w zakresie w jakim definiują pojęcie inwestycji, należą do przepisów prawa podatkowego. Reasumując niniejsze rozważania Sąd uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Mając na uwadze powyższe stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. d.j.