I SA/Łd 1318/11

Dnia 12 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2011 roku w sprawie ze skargi J. Ch.– Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 postanawia: 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi; 2) zwrócić skarżącej kwotę 822 (osiemset dwadzieścia dwa) złote uiszczoną tytułem wpisu od skargi w dniu [...], zaksięgowaną z dniu [...] pod pozycją [...]. W dniu 20 marca 2009 r. podatniczka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W dniu 8 września 2009 r. podczas rozprawy skarżąca zgłosiła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 341/09 wskazując, że jest to sprawa o tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Pełnomocnik organu podatkowego przyłączył się do powyższego wniosku. Wobec zgodnych wniosków stron sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."). Po powzięciu wiadomości o prawomocnym zakończeniu postępowania we wskazanej powyżej sprawie, zarządzeniem z dnia 19 lipca 2011 r. zwrócono się do stron z pytaniem, czy wnoszą o podjęcie postępowania. W odpowiedzi z dnia 4 sierpnia 2011 r., uzupełnionej pismem z 23 września 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł natomiast o podjęcie zawieszonego postępowania (pismo z dnia 6 września 2011 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z treści cytowanego przepisu wynika, że sąd jest związany cofnięciem skargi, a odmowa uwzględnienia żądania strony ma miejsce jedynie w razie zaistnienia opisanych w tym przepisie przesłanek. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność cofnięcia skargi, o których stanowi art. 60 p.p.s.a. Cofnięcie skargi nie prowadzi bowiem do obejścia prawa, jak również nie skutkuje utrzymaniem w mocy aktu obarczonego wadą nieważności. W tym stanie sprawy cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne i wiążące Sąd. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, sąd postanowił w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. M.Ko.