I SA/Łd 1338/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2006 roku postanawia zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Ł. Urzędu Skarbowego w Ł. określił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością A w P. T. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2006 r. w wysokości 172.334 zł. W powyższej decyzji organ I instancji uznał, że spółka w deklaracji VAT – 7 za miesiąc styczeń 2006 r. zaniżyła kwotę zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego o kwotę 168.817 zł. Mając na uwadze powyższe nieprawidłowości, organ podatkowy I instancji w dniu [...] wydał decyzję nr [...], w której – na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.), zwanej w dalszym tekście ustawą o VAT - ustalił spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2006 r. w kwocie 50.645 zł. stanowiące 30% zaniżenia kwot zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki, decyzją z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie postanowień art. 109 ust. 4 ustawy o VAT oraz postanowień art. 27 VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) – zwanej w dalszym tekście Dyrektywą, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i wniosła o jej uchylenie. W skardze podniosła, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe leży poza unormowaniem podatku od towarów i usług zawartym w VI Dyrektywie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że środki specjalne wymienione w art. 27 ust. 1 Dyrektywy, dotyczą raczej modyfikacji zasad systemu opodatkowania w zakresie odrębnego określenia podstawy naliczania podatku od wartości dodanej, zaś dodatkowe zobowiązanie podatkowe przewidziane w art. 109 ust. 4 ustawy o VAT jest sankcją administracyjną i nie posiada cech środka specjalnego. Natomiast środki specjalne rozumiane jako odstępstwa od przepisów zawartych w VI Dyrektywie Rady, są wbudowane niejako w system tego podatku, stanowią modyfikację tego systemu w danym Państwie Członkowskim. Zdaniem organu odwoławczego sankcja nie wpływa na wspólne zasady podatku od towarów i usług, a zwłaszcza na te dotyczące podstawy opodatkowania, prawa do odliczenia, czy zasady poboru podatku od towarów i usług. Należy ją łączyć tylko i wyłącznie z naruszeniem przepisów w tymże podatku. Organ odwoławczy uznał, że uregulowania dotyczące dodatkowego zobowiązania podatkowego – nie będącego środkiem specjalnym – nie są sprzeczne z VI Dyrektywą. Ujęcie przepisów dotyczących sankcji administracyjnych w ustawie o VAT należy zdaniem organu odwoławczego traktować jako zabieg ustawodawcy mający na celu całościowe uregulowanie zagadnień związanych z podatkiem od towarów i usług w jednej ustawie podatkowej. Jednakże sam przepis art. 109 ust. 4 ustawy o VAT nie wchodzi w zakres stosowania przepisów VI Dyrektywy, reguluje bowiem kwestię nie objętą przepisami tejże Dyrektywy, a zatem stanowi regulację należącą do wyłącznej kompetencji Polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie, w toku postępowania Sąd powziął wiadomość, iż w sprawie o sygn. akt I FSK 1062/06 Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r., na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni następujących przepisów prawa wspólnotowego: 1. Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 10 ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o VAT w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej? 2. Czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady, z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego? 3. Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o VAT? Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga również oceny przepisów prawa krajowego pod kątem ich zgodności z prawem wspólnotowym. Jest to jedyny zarzut skargi. Za celowe uznać zatem należy uzyskanie uprzednio wykładni przepisów wspólnotowych przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Mając zatem na uwadze, iż powyższe pytanie prejudycjalne może mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zawiesił postępowanie sądowadministracyjne. A.B.