I SA/Łd 1338/13

Dnia 11 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok oraz odmowy określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok oddala skargę. I SA/Łd 1338/13 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. z [...] r., którą umorzono postępowanie prowadzone wobec G. P. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz odmówiono określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok. Organy podatkowe wskazały, iż w złożonym w dniu 24 kwietnia 2009 r. zeznaniu podatkowym PIT-37 G. P. wykazała za rok podatkowy 2008: przychód z wynagrodzenia ze stosunku pracy - 61.210,08 zł, koszty uzyskania przychodów - 1.335,00 zł, dochód ze stosunku pracy - 59.875,08 zł, odliczenia od podatku składek ubezpieczenia zdrowotnego - 4.743,83 zł, podatek należny - 7.738,00 zł. Następnie w piśmie z dnia 25 lutego 2012 r. wniosła o określenie wysokości nadpłaty podatku dochodowego z tytułu zwrotu na rzecz pracodawcy (płatnika) przelewem z dnia 5 marca 2007 r. kwoty 25.243,05 zł stanowiącej odprawę i ekwiwalent za urlop. Do wniosku nie załączono korekty zeznania podatkowego. W dniu 21 marca 2012 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. wezwał skarżącą do sprecyzowania zakresu żądania zawartego w piśmie z dnia 25 lutego 2012 r., wskazując jednocześnie na obowiązek złożenia skorygowanego zeznania podatkowego w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Odpowiadając na to wezwanie strona stwierdziła, że jej zdaniem nadpłata podatku dochodowego z tytułu zwrotu kwoty 25.243,05 zł przelewem z dnia 5 marca 2007 r. powstała w 2007 r. i winna być rozliczona w roku podatkowym 2007, zaś nadwyżka nadpłat podatku (ta która nie znajduje pokrycia w podatku zapłaconym w 2007 r.) winna być rozliczona kolejno w latach 2008-2009. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.- G. pismem z 30 maja 2012 r. zwrócił się z prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - Ś. o przeprowadzenie kontroli podatkowej u pracodawcy skarżącej – w Sądzie Rejonowym dla Ł. – Ś., w celu sprawdzenia, czy ww. podmiot jako płatnik prawidłowo wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w zakresie naliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od świadczeń wypłaconych skarżącej w roku 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010, oraz w zakresie prawidłowości sporządzenia informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wg wzoru PIT-11 za ww. lata. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.- Ś. po przeprowadzonej kontroli poinformował, iż w zakresie roku 2008 nie stwierdzono nieprawidłowości. Według kontrolujących kwoty wykazane w informacji PIT-11 za rok 2008 są zgodne z listami płac i kartą wynagrodzeń jakie otrzymała G. P.. Ponadto poddane kontroli dane porównano z kwotami wykazanymi w informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wystawionej dla skarżącej przez płatnika (Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś.). Wartość przychodu, kosztów, dochodu i wysokość składek na ubezpieczenie zdrowotne wykazane przez podatnika w zeznaniu rocznym 2008 r. są tożsame z wartościami wykazanymi przez płatnika w PIT-11 za 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, iż w roku 2006 została G. P. wypłacona odprawa i ekwiwalent za niewykorzystany urlop w łącznej kwocie netto 25.243,05 zł, która stanowiła dochód podlegający opodatkowaniu w roku jego uzyskania, tj. w roku 2006. Wskutek uchylenia wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r. pierwotnego przeniesienia podatnika przez Krajową Radę Sądownictwa w stan spoczynku, odpadła podstawa do wypłaty przez płatnika odprawy i ekwiwalentu za urlop. Należność w kwocie 25.243,05 zł została przez stronę zwrócona w dniu 5 marca 2007 r. pracodawcy. Z załączonego do wniosku w sprawie nadpłaty pisma Prezesa Sądu Rejonowego dla Ł. -Ś. z dnia 31 marca 2011 r. wynika, że na podstawie pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 31 marca 2009 r. i z dnia 1 kwietnia 2009 r. podjęto wypłacenie pełnego uposażenia sędziego i dokonano wyrównania uposażeń za okres od 12 września 2006 r. do 31 marca 2009 r. Z pisma Prezesa Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. z dnia 10 lutego 2010 r. wynika, iż w 2009 r. została podatnikowi naliczona odprawa w kwocie brutto 50.149,50 zł oraz ekwiwalent za urlop w kwocie 44.804,50 zł, które zostały pomniejszone o ekwiwalent za urlop a wypłacone w 2006 r. W związku z tym organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem podatnika, iż świadczenie z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop, wypłacone w 2006 r., stało się nienależne w 2007 r. z uwagi na fakt, iż podatnik dokonał z własnej woli zwrotu ww. świadczenia płatnikowi. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż osiągane przez sędziego przychody są przychodami ze stosunku służbowego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W konsekwencji, otrzymane przez skarżącą wynagrodzenie stanowi przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu w roku podatkowym w którym go uzyskano, tj. w roku 2006. Zatem bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 pozostaje okoliczność zwrotu przez podatnika w roku 2007 wynagrodzenia które zostało umieszczone w depozycje sądowym. Powyższa zwrócona kwota nie może być uznana jako zwrot nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły podstawę opodatkowania, tj. kwotę o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika. Organ odwoławczy podkreślił, iż kwoty wynikające z informacji PIT-11 wystawionej przez płatnika są prawidłowe, a na ich podstawie skarżąca złożyła zeznanie podatkowe PIT-37 za rok 2008. W roku 2008 nie uzyskała innych dochodów. W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zatem wysokość dochodów uzyskanych w innych latach podatkowych pozostaje bez wpływu na wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2008. Organ odwoławczy podzielił pogląd Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. –G., że jeżeli w wyniku wydania decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2008 zobowiązanie podatkowe zostałoby określone w tej samej wysokości co w złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej, na podstawie art. 208 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa należało umorzyć postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok. Z kolei wobec braku zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zasadnym było odmówienie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odniósł się także do wniosków skarżącej o zawieszenie prowadzonego postępowania podatkowego i wydanych w tym przedmiocie postanowień z dnia [...] r., w których nie podzielono poglądu strony co do zależności prowadzonego postępowania od postępowań w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 i 2007 rok. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. P. wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, a także o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 208 § 1, art. 207 i art. 209 § 1 w zw. z art. 201 § 1 pkt. 2 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie skarżącej nie występują przesłanki do umorzenia postępowania, gdyż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Z treści art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust. 7h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika możność odliczenia od dochodu dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększały dochód podlegający opodatkowaniu w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy (zaliczkowo) oraz możność odliczenia od dochodu w ciągu kolejnych 5 lat nadwyżki zwróconej należności tak, by całość zwrotu kwoty nienależnego świadczenia została zrekompensowana. W konkretnym wypadku odliczenie od dochodu w 2007 r. zwróconej należności w kwocie 25.243,05 wraz z przekazanym zaliczkowo podatkiem nie może doprowadzić do całkowitej rekompensaty nadpłaty, jako że zapłacony za 2007 r. podatek jest zbyt niski. Zaskarżona decyzja (podobnie jak i decyzja organu podatkowego I instancji) nie uwzględnia faktu zwrotu pracodawcy kwoty 25.243,05 zł przelewem z dnia 5 marca 2007 r., jako nienależnego świadczenia i nie zawiera rozważań dotyczących możności zastosowania art. 26 ust. 1 pkt. 5 i ust. 7h powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W sytuacji braku istnienia prawomocnego orzeczenia sądu przesądzającego, że świadczenia pracownicze otrzymane w 2006 r. z tytułu przeniesienia skarżącej w stan spoczynku w 2006 r. były nienależne, należy dokonać ustaleń i odpowiedniej interpretacji w oparciu o istniejące wyroki i postanowienia sądu, by móc stwierdzić możność zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z punktu widzenia skuteczności zwrotu pracodawcy kwoty 25.243,05 zł, bez znaczenia jest także to, że zwrot w/w należności w 2007 r. nie został zaksięgowany w listach płac, podobnie jak i jej wypłata w 2010 r. Dodatkowo skarżąca zarzuciła naruszenie w sprawie art. 470, art 467 § 2 kodeksu cywilnego oraz art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust 7h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 74a i art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej, jako że nadpłata z tytułu zwrotu kwoty 25.243,05 zł przelewem z dnia 5 marca 2007 r. nie została uwzględniona. Brak uwzględnienia zwrotu nienależnie otrzymanej należności w kwocie 25.243,05 zł skutkuje podwójnym opodatkowaniem dochodu i szkodą podatnika, której to straty nie może niwelować zwrot nadpłaty podatku dochodowego za 2010 r., jako że wypłata kwoty 25.243,05 zł w 2010 r. na rzecz skarżącej i brak jej uwzględnienia w przychodzie za 2010 r. prowadzi do nieważności decyzji. Pominięcie tych faktów i przepisów skutkuje tym, że występuje sprzeczność w stanowisku organów podatkowych, bowiem skoro kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z rocznego zeznania podatkowego za 2008 r. (PIT-37) jest prawidłowa, to brak było podstaw do wszczęcia postępowania podatkowego za 2008 r. Dopiero uwzględnienie treści złożonego wniosku o określenie wysokości nadpłaty w skutek zwrotu kwoty 25.243,05 zł przelewem z dnia 5 marca 2007 r. oraz tego, iż nadpłata nie może być w całości rozliczona w 2007 r. (odliczenie od dochodu w 2007 r. zwróconej należności 25.243,05 zł wraz z przekazanym zaliczkowo podatkiem nie może doprowadzić do całkowitej rekompensaty nadpłaty, jako że zapłacony za 2007 r. podatek jest zbyt niski), daje podstawę do zastosowania art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i skutkuje zastosowaniem art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust.7h powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżąca uważa też, że postępowania za lata 2008-2009, w odniesieniu do domagania się określenia nadpłaty podatku dochodowego z tytułu zwrotu pracodawcy przelewem z dnia 5 marca 2007 r. kwoty 25.243,05 zł, są uzależnione od prawomocnego rozstrzygnięcia co do wystąpienia nienależnego świadczenia i nadpłaty podatku dochodowego za 2007 r. (roku podatkowego, w którym nastąpił zwrot w/w należności) oraz co do różnicy stawek wskutek możności odpisania od dochodu zwróconej należności z podatkiem przekazanym zaliczkowo, a podatkiem zapłaconym za 2006 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Organy podatkowe wskazały, że wnioskiem z dnia 25 lutego 2012 r. G. P. zainicjowała postępowanie podatkowe w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, m.in. za rok 2008, co wynikało ze zwrotu płatnikowi w dniu 5 marca 2007 r. kwoty 25.243,05 zł. Skarżąca wniosła o zaliczenie pozostałej nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań z tytułu podatku dochodowego, gdyż podatek zapłacony w 2007 r. przekracza wysokość nadpłaty. W kolejnych pismach procesowych wyjaśniła, iż powstała nadpłata podatku winna być rozliczona w roku podatkowym 2007, zaś nadwyżka tej nadpłaty, która nie znajduje pokrycia w podatku zapłaconym w 2007 r., winna być rozliczona kolejno w latach 2008-2009. Skarżąca sama wyjaśniła, iż zwrócona kwota 25.243,05 zł wiązała się z odprawą i ekwiwalentem za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku z zajmowanym stanowiskiem sędziego w Sądzie Rejonowym dla Ł. Ś. . Zgodnie z art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) za nadpłatę uważa się m.in. kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. W związku z tym, że skarżąca nie złożyła korekty zeznania podatkowego wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty (do czego była zobowiązana na podstawie art. 75 § 3 Ordynacji podatkowej) organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok i oparł swoje ustalenia na danych z kontroli podatkowej przeprowadzonej u płatnika – w Sądzie Rejonowym dla Ł. Ś., który wypłacał sporne wynagrodzenie. Ustalono – czego skarżąca nie kwestionuje – że w roku 2008 w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-37 prawidłowo wykazała i opodatkowała wszystkie dochody uzyskane ze stosunku pracy. Błędne jest stanowisko skarżącej, że w sprawie miały zastosowanie przepisy art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust.7h ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012, poz. 361 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika. Ustęp 7h cytowanego artykułu daje możliwość odliczenia kwot zwrotu nienależnie pobranych świadczeń od dochodu uzyskanego w najbliższych kolejno po sobie następujących 5 latach podatkowych, jeżeli ta kwota zwrotu przekracza kwotę dochodu w roku podatkowym. Powyższe regulacje nie odnoszą się zatem do rozliczania nadpłaconego podatku, czy też jak określiła to skarżąca, rekompensaty nadpłaty. Skarżąca nie przedstawia też żadnych argumentów, że zwrot nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 25.243,05 zł nie mógł być odliczony w całości od dochodów 2007 roku. W przypadku uznania przez organy podatkowe, że zwrócona przez skarżącą w dniu 5 marca 2007 r. kwota 25.243,05 zł ma wpływ na rozliczenie podatkowe (podlega odliczeniu od dochodu ze stosunku pracy w roku podatkowym 2007), to ewentualnie nadpłacony podatek nie podlega rozliczeniu w kolejnych latach 2008-2009, jak wskazuje skarżąca, lecz staje się nadpłatą podatkową w rumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i podlega zwrotowi z urzędu; chyba że podatnik posiada zaległości podatkowe, to wówczas nadpłata wraz z oprocentowaniem podlega zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, ewentualnie na wniosek podatnika nadpłata może być zaliczona w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych (art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej). Podkreślić również należy, iż skarżąca zapłaciła podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. w całości – czego ani organy podatkowe, ani skarżąca nie kwestionują – wobec tego nie ma podstaw do dokonywania jakichkolwiek zaliczeń ewentualnej nadpłaty podatkowej na poczet zapłaconego już podatku. W zaskarżonych decyzjach organy podatkowe umorzyły postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. wszczęte postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r. i jednocześnie odmówiły określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 27 stycznia 2014 r. podjął uchwałę (II FPS 5/13), że "w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy". W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, iż wystąpienie o nadpłatę i rozstrzygnięcie o nadpłacie mogą być uzasadnione określonymi tylko konkretnie jednostkowymi zdarzeniami okresu podatkowego oraz równie indywidualną ich oceną na podstawie obowiązującego prawa, co niewątpliwie nie wymaga zbadania i oceny prawnej wszystkich działań i zaniechań okresu podatkowego, w którego skład wchodzą. W takich przypadkach obligatoryjne wszczynanie i prowadzenie postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego przed rozstrzygnięciem w przedmiocie nadpłaty podatku nie jest potrzebne. Prowadziłoby też do zbędnego zaangażowania zainteresowanego w różne postępowania prawne i powodowało związane z nimi koszty, a przede wszystkim odwlekało czas merytorycznego rozstrzygnięcia o nadpłacie, możliwego bez przeprowadzenia i rozstrzygnięcia w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Postępowanie w przedmiocie nadpłaty nie może natomiast przekształcić się w czasie jego trwania w postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Ocena: czy wnioskujący o nadpłatę koryguje w związku z tym żądaniem całość albo znaczną część samoobliczenia podatku określonego okresu podatkowego winna być dokonywana ad casum – w każdym postępowaniu, w relacji do jego okoliczności. Nie ma przeszkód prawnych, aby w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty organ podatkowy, kiedy jest to uzasadnione, wszczął z urzędu odrębne postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jedyną regulacją prawną dotyczącą łącznie postępowania w sprawie nadpłaty i postępowania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego oraz dopuszczalności równoczesnego prowadzenia tych postępowań jest przepis art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej. Na podstawie art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania – w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W związku z tym skoro w niniejszej sprawie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. wszczął wobec G. P. postępowanie w sprawie określenia podatku dochodowego za 2008 r., a następnie uznał, że podatek wykazany w deklaracji PIT-37 jest podatkiem do zapłaty (zapłaconym należnie), to słusznie uznano postępowanie podatkowe w tym zakresie za bezprzedmiotowe, podlegające umorzeniu. Przyjęcie jako prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego ze złożonego przez skarżącą rocznego zeznania podatkowego za 2008 r. (PIT-37) skutkowało też odmową stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie było uzależnione od zakończenia postępowania podatkowego odnoszącego się do rozliczenia podatku dochodowego G. P. za 2007 rok. Biorąc powyższe po uwagę, Sąd nie stwierdził w tej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać również należy, iż w sprawie nie mogło dojść do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu cywilnego, gdyż przepisy te nie miały zastosowania w sprawie. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.), należało skargę oddalić. P.C.