I SA/Łd 1343/15

Dnia 15 grudnia 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Postanowieniem z 5 kwietnia 2016 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek D. A. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] roku ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. W uzasadnieniu wskazano, że aktualnie źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest świadczenie emerytalne, oraz prowadzona działalność gospodarcza, z której według twierdzeń skarżącej ponosi ona straty, jednak wysokości przychodów oraz strat z tych źródeł przychodów w żaden sposób nie udokumentowała. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości o powierzchni 828 m2 z budynkiem w budowie w postaci pawilonu handlowo-usługowego, na który uzyskała zgodę na użytkowanie pierwszego piętra. Wnioskodawczyni nie udzielili żadnych informacji dotyczących aktualnych dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej ani ponoszonych kosztów utrzymania mimo wystosowanego w tym zakresie wezwania w tej sytuacji brak jest praktycznie możliwości przeprowadzenia oceny sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącej w celu ustalenia czy rzeczywiście obiektywnie odpowiada ona przesłankom uzasadniającym przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w przedmiotowej sprawie (161 zł) stosownie do treści art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że D. A. nie wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Wyrokiem z 16 września 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] roku ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. W dniu 21 października 2016 roku, w związku z wezwaniem do uiszczenia opłaty za odpis wyroku z uzasadnieniem skarżąca ponownie złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularz PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podała ponownie, że źródłem jej utrzymania jest emerytura z której dochód określiła na kwotę 11.344 zł netto za okres 9 miesięcy oraz działalności gospodarcza, z której za dziesięć miesięcy b.r. odnotowała stratę w wysokości 28.352 zł. Skarżąca nie przedstawiła jednak dokumentów okoliczność tę potwierdzających. Oświadczył, że zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości oraz koszty ubezpieczenia majątku dotyczą wyłącznie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, są ujęte w kosztach uzyskania przychodu i ponoszone przez siostrę skarżącej, ponieważ ona sama nie posiada środków nawet na leczenie i przeprowadzenie niezbędnych badań. Zarządzeniem z 29 października 2016 roku skarżąca została wezwana do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy poprzez nadesłanie odpisu zeznania podatkowego skarżącej za 2014 rok i ewentualnie rok 2015 jeśli zostało złożone, odpisów deklaracji VAT-7 za trzy ostatnie okresy rozliczeniowe z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, wskazanie wysokości dochodów uzyskiwanych z tytułu najmu lub dzierżawy pomieszczeń zlokalizowanych w będącym własnością skarżącej budynku handlowo-usługowym przy ul. A. 4 w Ł., udokumentowanie wysokości przychodów i kosztów związanych z prowadzoną przez wnioskodawczynię działalnością gospodarczą za 2016 rok (np.: kopia książki przychodów i rozchodów, bilans, rachunek zysków i strat itp.), udokumentowanie wysokości świadczenia emerytalnego skarżącej; wskazanie czy skarżąca w dalszym ciągu zamieszkuje w domu należącym do siostry oraz udokumentowanie miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem ponoszonych przez skarżącą, a także nadesłanie wyciągów z posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych, w tym rachunku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą za ostatnie 2 miesiące, w terminie 10 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Powyższe wezwanie zostało skarżącej doręczone w dniu 17 listopada br. Mimo upływu wyznaczonego terminu a i osobistej obecności oraz przeglądanie akt sprawy w Wydzielę Informacji Sądowej w dniu 13 grudnia 2016 roku strona nie udzieliła żadnej z żądanych informacji. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Aktualnie rozpoznawany wniosek jest ponownym wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazać należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2016 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec powyższego rozpoznanie kolejnego wniosku skarżącej winno nastąpić w kontekście art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm. ), dającego prawo uchylenia lub zmiany prawomocnego postanowienia wskutek zmiany okoliczności sprawy, z uwzględnieniem materialnych przepisów stanowiących podstawę przyznania prawa pomocy zawartych w art. 243 i następnych powołanej ustawy. W tym miejscu wskazać należy, że jakkolwiek strona, po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, może złożyć kolejny wniosek o jego przyznanie, to jednak rozpoznanie tego kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętych wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże nie tylko strony, ale także sąd (art. 170 p.p.s.a.). Ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy jest dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2008 roku sygn. akt II OZ 654/08). W obecnie rozpoznawanym, wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wnioskodawczyni wskazała na stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz brak środków na poniesienie kosztów leczenia. Powyższe oświadczenia nie zostały jednak przez skarżąca w żaden sposób udowodnione, mimo, że to w jej interesie leżeć powinno prawidłowe oraz pełne wyjaśnienie jej rzeczywistej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych. Mało tego dane zawarte w formularzu PPF dotyczące wysokości świadczenia emerytalnego skarżącej nie pokrywają się z danymi wynikającym z załączonego zeznania podatkowego za rok 2015. Świadczenie emerytalne w bieżącym roku jest według oświadczenia skarżącej bez mała 900 zł niższe niż uzyskiwane przez nią w roku 2015. Okoliczność ta nie wydaje się wiarygodna zwłaszcza, że strona nie wskazała na objęcie jej świadczenia emerytalnego zajęciem komorniczym. Niezależnie do zasygnalizowanych wątpliwością wynikających z braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających dane wskazane w formularzu PPF wskazać należy, że w dalszym ciągu podstawowym źródłem utrzymania skarżącej pozostaje jej świadczenie emerytalne w zadeklarowanej przez stronę kwocie 1.260 zł netto, które w zestawieniu z wysokością obciążających ją w chwili obecnej kosztów sądowych w wysokości 100 zł opłaty za odpis wyroku z uzasadnieniem nie pozwala na przyjęcie tezy o utracie przez nią możliwości sfinansowania kosztów procesu zwłaszcza w sytuacji, w której większość koszty utrzymania wnioskodawczyni, ubezpieczenia jej majątku oraz opłat związanych z podatkiem od nieruchomości są pokrywane przez jej siostrę. Twierdzenia skarżącej wskazujące na pogorszenie jej sytuacji materialnej nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Do wniosku o prawo pomocy skarżąca załączyła jedynie zaświadczenie dotyczące jej dochodów w okresie od 1999 roku do 2013 roku oraz zeznanie podatkowe za rok 2015 które nie obrazują poziomu dochodów z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w bieżącym roku. Uwzględniając powyższe, wysokość bieżących kosztów sądowych ( 100 zł) art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że wnioskodawczyni nie wykazała, że jej sytuacja materialna uległa pogorszeniu w stosunku do tej, która była przedmiotem oceny w prawomocnym postanowieniu z 5 kwietnia 2016 roku w stopniu uzasadniającym przyznanie prawa pomocy. W tych okolicznościach brak jest podstaw do uwzględnienia jej ponownego wniosku w zakresie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 165 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 170 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Ake.