I SA/Łd 1346/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń - grudzień 2005 roku oraz styczeń 2006 roku postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2005 roku i styczeń 2006 roku. W skardze tej podatnik, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego skutkujące wydaniem wadliwej decyzji, a w szczególności: - art. 6, art. 7, art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 121 § 1, art. 122 art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku oparcia rozstrzygnięcia o wybiórczo zebrane dowody, w tym zeznania świadków, zgromadzone w innych postępowaniach, które to dowody powinny być w postępowaniu podatkowym ponowione, przez co pozbawiono go prawa do czynnego udziału w postępowaniu, - art. 6, art. 7, art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku przyjęcia, na podstawie zeznań A. K., K. K., K. C., J. S., M. B., G. M., K. K., K. K., że transakcje nabycia paliwa nie miały miejsca, w sytuacji gdy zeznania te są niewiarygodne, albowiem wynikają z nich sprzeczności, ich treść podlegała zmianom, a osoby te składały zeznania dogodne z pozycji podejrzanego (oskarżonego) w ramach realizacji prawa do obrony, - art. 6, art. 7, art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku pominięcia przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy zeznań podatnika oraz świadków – S. D. i P. R., bez wskazania, w jakim zakresie owe twierdzenia odwołującego oraz ww. świadków nie polegają na prawdzie oraz w jakim zakresie nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, - art. 6, art. 7, art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w wyniku odmowy przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez podatnika w postępowaniu kontrolnym oraz postępowaniu podatkowym, które mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, pozbawiając tym samym podatnika możliwości udowodnienia jego twierdzeń, w sytuacji gdy organ może odmówić przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez stronę na okoliczności istotne dla sprawy tylko wtedy, gdy stwierdzi, że okoliczność, której chce dowodzić strona, jest już stwierdzona wystarczająco innym dowodem, czyli że okoliczność ta stwierdzona jest już zgodnie z tezą wniosku dowodowego strony, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, - art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wobec stwierdzenia poprzez organ podatkowy, że materiał dowodowy zebrany w toku prowadzonego postępowania nie pozwala jednoznacznie potwierdzić, że transakcje nabycia oleju napędowego w rozstrzyganej sprawie w ogóle nie miały miejsca; w świetle zaś tego przepisu organ był zobowiązany wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tych transakcji; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.) poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten nie znajdował zastosowania, albowiem skarżący nie miał świadomości uczestnictwa w łańcuchu nielegalnych transakcji, gdyż przez wiele lat współpracował z osobami związanymi z "A" sp. o.o., "B" sp. z o.o. i miał do nich zaufanie, a kontrola skarbowa również nie zakwestionowała we właściwym czasie tych transakcji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w kwestii bezzasadności zarzutów naruszenia powołanych w skardze przepisów. Podkreślił przy tym, że postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]wszczęto dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2005 r. do stycznia 2006 r. Zatem bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za ww. miesiące został zawieszony z dniem 22 listopada 2010 roku. W związku z tym, w ocenie organu, zobowiązania podatkowe za okres: styczeń - październik 2005 roku oraz kwota nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2005 roku nie uległy przedawnieniu. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie z uwagi na pytanie prawne skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 525/10, które z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia podjął w drodze postanowienia z dnia 29 października 2012 roku. Sprawę wpisano pod nowy numer w repertorium (I SA/Łd 1346/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju zależność ma miejsce, bowiem postanowieniem z dnia 12 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1140/12, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. U.E. C 115 z 9 maja 2008 r.), skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa wspólnotowego o następującej treści: a) czy art. 4 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L.1977.145.1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uznaniu za dostawę towarów sprzedaży dokonanej przez podmiot, który za zgodą innej osoby, w celu zatajenia własnej działalności gospodarczej, posłużył się firmą tej osoby? b) czy art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on odliczeniu podatku z faktury wystawionej przez osobę, która jedynie firmowała sprzedaż towaru dokonaną przez inny podmiot, bez wykazania, że nabywca wiedział lub na podstawie obiektywnych okoliczności mógł przewidzieć, że transakcja, w której uczestniczy, wiąże się z przestępstwem lub innymi nieprawidłowościami, jakich dopuścił się wystawca faktury lub podmiot z nim współdziałający? W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na przedstawione powyżej pytania w świetle zarzutów poniesionych w skardze oraz ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi Wieńczysława Jonczyka na wskazaną powyżej decyzję. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. mko