I SA/Łd 1353/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. znak: [...] UNP: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. G. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. W skardze zamieszczono między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wydanie III, Warszawa 2009, s. 378). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Takiej cechy w szczególności nie mają decyzje odmowne ponieważ nie nakładają na stronę żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2010 r., II GZ 34/10). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej odmówił skarżącej umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie powoduje przyznania stronie żadnego prawa, ani też nie nakłada na nią żadnego dodatkowego obowiązku. Decyzja taka nie nadaje się zatem do wykonania. W konsekwencji rozpatrywany wniosek jest bezzasadny. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.