I SA/Łd 1356/07

Dnia 4 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2008 roku sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 roku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług: - za marzec 2004 roku – 0 złotych; - za kwiecień 2004 roku – 4.677 złotych; - za maj 2004 roku – 4.806 złotych; - za czerwiec 2004 roku – 3.329 złotych; - za lipiec 2004 roku – 2.276 złotych; - za sierpień 2004 roku – 5.089 złotych; - za wrzesień 2004 roku – 8.486 złotych - za październik 2004 roku – 4.908 złotych; - za listopad 2004 roku – 9.743 złotych - za grudzień 2004 roku – 9.603 złotych. Organ podatkowy ustalił, że L. K. od marca 2004 roku prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Usługi Budowlane L. K. z/s w R. J. [...]. Wykonywane przez podatniczkę usługi mieszczą się w katalogu usług wymienionych w sekcji F "Roboty budowlane" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 roku w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Odbiorcami tych usług w 2004 roku były firmy: "A" Spółka z o.o. z/s w S. oraz "B"Polska Spółka z o.o. z/s w S. W toku kontroli ocenie poddano m.in. prawidłowość ustalenia przez podatniczkę za miesiące od marca do grudnia 2004 roku - obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych usług. Podatniczka nie przedstawiła kontrolującym protokołów odbioru robót budowlanych, udokumentowanych wystawionymi fakturami. W piśmie z dnia 4 lipca 2006 roku L.K. wyjaśniła, że faktury dla firmy "A" w S. były wystawiane na koniec miesiąca, na podstawie przepracowanych godzin na danej budowie; w pismach z dnia 25.07.2006r. oraz z dnia 28.07.2006r. wyjaśniła, że usługi budowlane na rzecz "A" Spółka z o.o., "B" Polska Spółka z o.o., udokumentowane fakturami wystawionymi w 2004 roku zostały wykonane w dniach, w których zostały wystawione faktury. Podatniczka wskazała także, iż do usług wykonywanych na rzecz "A" Spółka z o.o. nic sporządzano żadnych protokołów odbioru robót. Przedstawiciel firmy "A" Spółka z o.o. - w piśmie z dnia 26 lipca 2006 roku wskazał, iż usługi były z reguły kończone w dniu wystawienia faktur przez firmę Usługi Budowlane L. K. Drugim z kontrahentów podatniczki w 2004 roku była "B" Spółka z o.o., której przedstawiciel oświadczył, że usługi budowlane świadczone na rzecz spółki "B" zostały wykonane w dniu wystawienia przez firmę Usługi Budowlane L. K. faktur sprzedaży. Powyższe informacje, przy uwzględnieniu daty zapłaty za usługi, pozwoliły na ustalenie daty powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych przez podatniczkę usług. Z akt sprawy wynika, iż podatniczka, za datę powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych przez siebie usług, w miesiącach od marca do grudnia 2004r, przyjmowała datę wystawienia faktur dla ww. kontrahentów. Natomiast zgodnie z cytowanymi przepisami za miesiące marzec i kwiecień 2004r. oceny dokonywano zgodnie z przepisem art. 6 ust. 8b pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 z późn. zm.), zgodnie z którym obowiązek podatkowy z tytułu usług budowlanych lub budowlano-montażowych powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia od dnia wykonania usług; za miesiące od maja do grudnia 2004 roku oceny dokonywano zgodnie żart. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 11 marca 2004 roku (Dz. U. Nr 54, póz. 535), stosownie do którego obowiązek podatkowy z tytułu usług budowlanych lub budowlano-montażowych powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30 dnia, licząc od dnia wykonania usług. Organ podatkowy ustalił, że podatniczka błędnie ustaliła datę powstania obowiązku podatkowego w sposób niezgodny z przepisami art. 6 ust. 8b pkt 2 lit. d ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy o podatku od towarów i usług. Zmiana powstania obowiązku podatkowego w sposób zgodny z obowiązującym prawem w stosunku do daty powstania obowiązku podatkowego przyjętej przez L. K. ma wpływ na wysokość podatku należnego za poszczególne miesiące. W miesiącach od marca do grudnia 2004 roku L. K. dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupu wystawionych przez firmę "C" S. G. w Ł. na łączną kwotę netto 153.060,66 złotych i podatek VAT łącznie 33.673,35 złotych. Faktury zostały zaewidencjonowane w ewidencji zakupu w miesiącu ich wystawienia, a podatek naliczony wynikający z ewidencji został wykazany w deklaracjach VAT-7 za te miesiące od marca do grudnia 2004 roku jako podatek naliczony obniżający podatek należny. Organ podatkowy wskazał, że badał charakter współpracy między podatniczką a firmą "C". Współpracę między podatniczką a firmą "C" regulowała umowa z dnia 1 marca 2004 roku. Przedmiotem tej umowy jest współpraca w zakresie robót murarskich i ogólnobudowlanych. Umowa ta dotyczyła całego okresu współpracy podatniczki z firmą "C" S. G. Zapłata należności wynikających z faktur wystawionych przez "C" dokonywana była - co do zasady - gotówkowo. Tylko w czterech przypadkach zapłata (części kwoty wynikającej z faktur) nastąpiła przelewem. Organ I instancji prowadził postępowanie w celu ustalenia charakteru współpracy między firmą podatniczki i firmą "C". Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż S. G. (w 2004r.) był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, złożył deklaracje podatkowe za miesiące I - XII 2004r.. Wpłat zobowiązania podatkowego dokonał za miesiące I, V i VI 2004r., natomiast za miesiące II, III, IV, VIII, IX, X i XII 2004r. nie wpłacił zobowiązań podatkowych, wykazanych w deklaracjach VAT-7 za te miesiące. Z zeznań złożonych do protokołu przesłuchania strony z dnia 10.01.2006r. wynika, iż S. G. zapytany o wskazanie głównych kontrahentów firmy "C", wymienił firmy: "D" z W., "E" z W., "F" Polska Spółka z o.o. z Ł.; pozostałych odbiorców S. G. nie pamiętał. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia S. G. z dnia 13.01.2006r.,16.01.2006r., 18.01.2006r., w których podaje, że nie znalazł żądanych dokumentów podatkowych w postaci ksiąg związanych z działalnością firmy "C". Mimo wielokrotnych wezwań, S. G. nie odtworzył i nie doręczył organowi kontroli skarbowej akt podatkowych za 2004 roku. W ocenie organu zebrany w trakcie prowadzonego postępowania materiał dowodowy nie potwierdza składanych przez kontrahenta podatniczki wyjaśnień w zakresie okoliczności związanych z transakcjami udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez "C" S. G., a w szczególności nie potwierdza, aby usługi wynikające z faktur wystawionych przez "C" S. G. wykonywała wskazana przez S. G., jako jego podwykonawca - firma "G" z W. Organ podkreślił, że: podczas z pierwszego przesłuchania, wymieniając kontrahentów nic pamiętał o wielomiesięcznej współpracy z firmą L. K., kategorycznie stwierdził, że nie zlecał wykonania usług innym firmom, jego kosztami w 2004r. były tylko koszty paliwa, natomiast w czasie przesłuchania 17.02.2006r. (tj. już po wszczęciu postępowania w dniu 08.02.2006r. – wobec L. K.) S. G. przypomniał sobie o współpracy z L.K., przy czym wskazał, że faktycznym wykonawcą usług była firma "G" (wbrew wcześniejszemu twierdzeniu że nie zlecał usług innym firmom). S. G. nie dysponuje jakąkolwiek dokumentacją potwierdzającą współpracę z firmą "G", nie przedstawił - pomimo wielokrotnych wezwań - dokumentacji podatkowej stanowiącej podstawę dla potwierdzenia sprzedaży oraz zakupów wykazywanych w składanych deklaracjach VAT-7 za 2004r. (kwoty zakupów w deklaracjach kilkunasto-lub kilkusettysięczne nie mogły być - jak twierdził S. G. - tylko kosztami paliwa), a także brak istnienia - mimo podjętych działań - firmy "G", czyli nie istnienie wskazywanego przez S. G. jego podwykonawcy, a S. G. stwierdził, iż nie korzystał z usług innych firm (niż wskazywana firma "G") celem wykonania robót, prowadzą w sposób jednoznaczny do wniosku, że faktury na rzecz L. K. wystawione przez "C" S. G., dotyczące robót budowlanych - których wykonawcą miała być firma "G" z W. - stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Zgodnie z przepisem § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22.03.2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, póz. 268 z późn. zm.) oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 97, póz. 970) w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Zatem w stosunku do faktur wystawionych przez "C" S. G. -w poszczególnych miesiącach od marca do grudnia 2004r. – L. K. nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych faktur. Dodatkowo wskazać należy, iż - jak wyżej stwierdzono – L. K. nie okazała do kontroli faktury 2/04/04 z dnia 29.04.2004r., która została wykazana w ewidencji zakupu, a podatek naliczony z niej wynikający przeniesiono do deklaracji VAT-7 za kwiecień 2004r. jako obniżający podatek należny za ten miesiąc. Zgodnie z przepisem § 48 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002r., podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących, albo ich duplikaty, o których mowa w § 49. L. K. nie przedstawiła także duplikatu ww. faktury 2/04/04 z dnia 29.04.2004r.. Zatem nie posiada - w myśl ww. przepisu - dokumentu dającego podstawę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony i potwierdzenia faktycznej wielkości tej kwoty. Zauważyć należy, iż wśród faktur wystawionych przez "C" S. G., okazanych do kontroli przez L. K., jest faktura nr 24/06/04 z 29.06.2004r., której przedmiotem są prace murarskie "H" – B. Natomiast z faktur wystawionych w 2004r. przez L. K. na rzecz jej (jedynych) kontrahentów: "A" oraz "B" Sp. z o.o., nie wynika, aby w 2004r. wykonywano usługi na obiekcie "H" – B. Wskazać także należy, iż - z uwagi na fakt, że S. G. nie przedstawił żadnej dokumentacji podatkowej - nie sposób stwierdzić, czy w wartościach sprzedaży, wykazywanych w składanych deklaracjach, zawarte są kwoty sprzedaży oraz podatek należny z faktur wystawionych przez "C" S.G. na rzecz L. K. Organ odwoławczy podkreślił, iż podobnie jak i organ I instancji, nie kwestionuje faktu, że roboty nie zostały wykonane. Natomiast, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzono, że usługi nie zostały wykonane przez S. G. tj. przez jego podwykonawcę firmę "G". Organ odwoławczy uznał ,iż wobec faktu, iż S. G. nie okazał rejestrów sprzedaży za inne miesiące 2004r. niż grudzień 2004r. (nie jest także w stanie ich odtworzyć) - stwierdza, iż niemożliwym jest potwierdzenie zeznań S. G., że kwoty podatku należnego wynikającego z wystawionych przez niego faktur rzecz L. K. zostały wykazane w deklaracjach za poszczególne miesiące od marca do listopada 2004 r. Organ odwoławczy wskazał, iż jednym z podstawowych warunków jakim musi odpowiadać faktura jest to, aby odzwierciedlała ona rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Natomiast wykazano w sposób bezsporny, iż faktury wystawione przez S. G. dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. Jest to kwestią o podstawowym znaczeniu w niniejszej sprawie, w świetle przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji tj. ww. przepisów § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002r. i § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004 r. Ustawodawca nie wskazał możliwości odstąpienia od zastosowania wyżej wymienionych przepisów w przypadku, gdy kontrahent podatnika wykazał podatek należny z danej faktury w swoje deklaracji. Przy czym w niniejszej sprawie fakt ten, z wyjątkiem grudnia 2004r., nie został potwierdzony. Zatem niezależnie od ustaleń dokonanych w toku postępowania uzupełniającego, w świetle przepisów § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002r. i §14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 27.04.2004r., L. K. za miesiące od marca do grudnia 2004 r. nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z faktur wystawionych przez "C" S. G.. W skardze z dnia [...] roku L. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie, którym dowodom Dyrektor Izby Skarbowej daje wiarę, a które odrzuca oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez oparcie decyzji jedynie na zeznaniach, które sam organ podatkowy uznał za niewiarygodne i wewnętrznie sprzeczne, czym naruszono art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wskazano, że usługi dokumentowane fakturami wystawionymi na rzecz firmy Usługi Budowalne L. K. przez firmę "C" S. G. były rzeczywiście wykonywane. Potwierdza to w swych zeznaniach S G. jak i Z. K. oraz podatnik. Zeznania S. G. mimo, iż w wielu miejscach sprzeczne na żadnym etapie postępowania nie pozwalają stwierdzić, iż usługi nie były faktycznie wykonane. W ocenie skarżącej organ podatkowy nie zebrał materiału dowodowego pozwalającego stwierdzić niewykonanie usług, a w istocie jedynymi faktami ustalonymi w toku postępowania jest nieistnienie firmy "G" oraz sprzeczności w zeznaniach S. G. Organ podatkowy nie odpowiadając na pytania istotne z punktu widzenia ustalenia stanu faktycznego nie dążył do ustalenia prawdy obiektywnej , lecz jedynie wybiórczo potraktował uzyskany w postępowaniu materiał. W odpowiedzi na skargę z dnia [...]roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest prawo do obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez "C" S. G. Gwoli przypomnienia należy wskazać, że prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jest podstawowym elementem konstrukcji podatku od towarów i usług. Uprawnienie to było uregulowane w art.19 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U 11, poz.50 z późniejszymi zmianami, w obecnie obowiązującym stanie prawnym jest uregulowane w art.86 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług ( Dz.U 54 poz.535 z późniejszymi zmianami ). Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym utraciła moc obowiązującą z dniem 1 maja 2004 roku . Zgodnie z § 48 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz.U 27 poz.268 poz.268 ) podstawę do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego stanowią wyłącznie oryginały faktur lub faktur korygujących, albo ich duplikaty, o których mowa w § 49. W przypadku jednak, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały wykonane faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego ( § 48 ust.4 pkt.5 lit. a rozporządzenia ). Podobnie jak w przypadku ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym rozporządzenie to utraciło moc obowiązującą z dniem 1 maja 2004 roku. W jego miejsce zaczęło obowiązywać rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ( Dz.U 97, poz.970 ). Ten akt prawny, w § 14 ust.1, ust.2 pkt.4 lit.a zawierał identyczne regulacje do tych jakie zawarte były w § 48 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku. Dokonując wykładni zwrotu "dokumentujące czynności, które nie zostały wykonane" należy mieć na uwadze treść § 35 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku oraz art.106 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług. Przepisy te regulują jakie elementy powinna zawierać każda faktura. Wśród innych elementów powinna zawsze wskazywać podatnika ( podmiot, który dokonał sprzedaży – dokonał odpłatnej dostawy towaru albo odpłatnie świadczył usługę ) oraz podstawę opodatkowania ( ową sprzedaż – odpłatną dostawę towaru albo odpłatne świadczenie usług ). Zatem z faktura, która "dokumentuje czynności, które nie zostały wykonane" mamy do czynienia nie tylko wówczas, gdy nie nastąpiła sprzedaż ( odpłatna dostawa towaru albo odpłatne świadczenie usług ), ale także i wtedy, gdy wystawca faktury w istocie nie dokonał czynności opodatkowanych, tylko dokonał ich innych podmiot. W tym sensie nie ma racji L. K., że przedmiotem sporu pomiędzy Nią, a organami podatkowymi jest to, czy usługi jakie dokumentowały faktury były wykonane, czy też nie ( uzasadnienie skargi k.10 akt sądowych ), bo akurat ta okoliczność – wbrew sugestią skarżącej jest bezsporna. Wystarczy, w tym miejscu odwołać się do uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku [...] ( k.[...]akt administracyjnych ). Dyrektor zakwestionował prawo podatniczki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tego powodu, że usługi budowlane, które miała wykonywać "C" S. G., nie były wykonane przez niego osobiście, przez jego pracowników, ani też przez podwykonawców tego podmiotu. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe w tym zakresie było kompletne ( o tyle, że zebrane zostały wszelkie dowody , na podstawie których wywiedziony został ten wniosek ), a więc zarówno organ pierwszej instancji, jak i Dyrektor Izby respektowali treść przepisu art.187 Ordynacji podatkowej. Skoro z zeznań S. G. wynika, że nie zna się on na budownictwie, z informacji uzyskanych z ZUS wynika, że nie zatrudniał on pracowników, a wskazany przez niego podwykonawca nie istnienie ( firma "G" z W.), to wniosek, że wystawione przez "C" faktury dokumentują czynności, które nie zostały wykonane jest zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc z zasadą swobodnej oceny dowodów zawartą w treści art.191 Ordynacji. Zakres w jakim organy podatkowe winny dokonywać ustaleń faktycznych zakreślony jest normą prawa materialnego, która ma zastosowanie dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym kontekście należy dokonywać wykładni treści art.122 Ordynacji podatkowej oraz art.188 tej ustawy. Zasada prawdy materialnej oraz pozostające z nią w związku art.187 i 188 Ordynacji nie oznaczają, że w toku postępowania organy mają obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności, które pojawiają się w toku rozpoznania sprawy, a tylko tych, które mają znacznie dla jej rozstrzygnięcia, co z kolei determinuje norma prawa materialnego, która ma być zastosowana. Dla rozstrzygnięcie tej sprawy nie miało znaczenia, kto w istocie wykonał roboty budowlane, istotne było to, że owych robót nie wykonał S. G., ani jego pracownicy, ani tez podwykonawca. Z tymi rozważaniami związany jest zarzut skargi odmowy przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę w piśmie z dnia 18 maja 2007 roku ( k.[...] akt administracyjnych ). Zgodnie z art.188 Ordynacji podatkowej wniosek dowodowy należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba, że okoliczności te są stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Po raz kolejny należy podkreślić, że z punktu widzenia przepisów obu powołanych wyżej rozporządzeń, które zakreślają zakres rozpoznania sprawy nie ma znaczenia, to czy roboty budowlane były wykonane w ogóle , a tylko to, że roboty te nie zostały wykonane przez "C". Podobnie nie ma znaczenia, czy faktury były wystawiane przez S. G., czy też nie, czy sprawiał wrażenie, że zna się na budownictwie, w istocie nie znając się na tej dziedzinie działalności. Należy podkreślić, że okoliczność, iż zeznania S. G. zostały zakwestionowane w toku postępowania, nie oznacza, że organy podatkowe nie mogły w oparciu o ich treść dokonywać ustaleń faktycznych, w szczególności w przedmiocie tego, czy zatrudniał on inne osoby. To, że zeznania ( lub inne dowody ) są nieprawdziwe w części nie oznacza, że muszą być całkowicie nieprawdziwe. Ustalenie, że S. G. nikogo nie zatrudniał zostało pozytywnie zweryfikowane informacją z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nie można również zgodzić się z tymi zarzutami, że uzasadnienie decyzji nie czyni zadość wymogom zawartym w art.210 § 1 pkt.6 Ordynacji podatkowej w związku z § 4 tego artykuł. Dyrektor wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których oparł się oraz wyjaśnił dlaczego innym dowodom odmówił wiary. Na koniec należy podnieść, że naruszenie prawa procesowego ( art.210 Ordynacji podatkowej ) może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko wówczas, gdy mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący nie wskazała owego potencjalnego wpływu. Z uwagi na powyższe na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami ) należało skargę oddalić. D.T.