I SA/Łd 1388/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: określenia należności z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przypadającej do zwrotu wraz z odsetkami postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 4 listopada 2015 roku A. z siedzibą w Ł. wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] roku określającą należność z tytułu dotacji wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem przypadającą do zwrotu do Budżetu Miasta Ł. wraz z odsetkami. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż kwota 83.492,21 zł wraz z odsetkami liczonymi jak od zaległości podatkowych znacznie przewyższa obecne możliwości majątkowe Stowarzyszenia. Miesięczne dochody jakie uzyskuje Stowarzyszenie to kwota ok. 38.000 zł z tytułu dotacji oświatowej na prowadzenie 3 szkół: Liceum Ogólnokształcącego, Gimnazjum i Szkoły Podstawowej, oraz kwota około 3000 zł z tytułu czesnego uiszczanego przez uczniów. Uzyskiwane realne dochody są jednak znacznie mniejsze z uwagi na toczącą się egzekucję na podstawie tytułów wykonawczych w łącznej wysokości 167.068 zł, przy czym w chwili obecnej do spłaty pozostała kwota około 90.000 zł. W chwili obecnej, mimo comiesięcznego ograniczenia zajęcia do dotacji poprzez zwolnienie kwoty dotacji powyżej 10.000 zł, uzyskiwane dochody nie wystarczają nawet na pokrycie wydatków związanych z wypłatą wynagrodzenia dla pracowników i nauczycieli szkół. Wszczęcie kolejnej egzekucji skutkować będzie faktyczną niemożliwością prowadzenia działalności oświatowej i jej rychłym zaprzestaniem. Podkreślono, iż comiesięczne dotacje otrzymywane od Prezydenta Miasta Ł. służą innemu celowi, a ponadto i tak przeznaczane są na bieżącą działalność szkół. Stowarzyszenie nie posiada żadnego majątku przestawiającego realną wartość. Wszczęcie egzekucji co do kolejnej kwoty spowodowałoby dla skarżącego nieodwracalne skutki, z jednej strony w postaci likwidacji działalności, a tym samym utraty źródła zarobkowania dla wielu nauczycieli i pracowników, a z drugiej strony wiązałoby się z likwidacją szkół w trakcie roku szkolnego, co naraziłoby wielu uczniów na zmianę szkoły w trakcie roku szkolnego. Szkoły winny funkcjonować należycie co najmniej do końca roku szkolnego, a wszczęcie egzekucji to uniemożliwi. W załączeniu przedłożono postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z 30 września 2015 r., listy płac, tytuły wykonawcze, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Szkoda występuje przy tym wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, nie publ., postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, nie publ.). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest jednakże wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004r., FZ 496/2004, LexPolonica, postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011r., II GZ 294/11). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że wnioskodawca prawidłowo wykazał możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za zasadnością argumentacji strony przedstawianej w wniosku o wstrzymanie wykonają zaskarżonej decyzji przemawiają nadto załączone dokumenty, które stanowią potwierdzenie przedstawionych w uzasadnieniu wniosku okoliczności. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. AKE.