I SA/Łd 1398/14

Dnia 4 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] roku P. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśniono, że przymusowe wykonanie decyzji, które mogłoby się wiązać najprawdopodobniej z zajęciem rachunku bankowego pozbawiłoby Stronę środków do bieżącego finansowania niezbędnych z punktu widzenia działalności gospodarczej wydatków i tym samym mogłoby zablokować możliwość jej wykonywania. Wskazano, że w chwili obecnej Podatnik nie dysponuje środkami pieniężnymi, które pozwalałyby na wykonanie decyzji poprzez wpłatę faktycznie spornej kwoty 32.000,00 zł (nadwyżka kwoty wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. M. ponad kwotę zobowiązania wykazaną przez Podatnika w korekcie deklaracji PIT-37 za 2010 r.) wraz z ewentualnymi odsetkami bez nagłego zagrożenia dla warunków egzystencji rodziny (żony i dwójki małoletnich dzieci). Do wniosku załączono m.in. raport z obrotów na koncie bankowym podatnika obejmujący okres od 24 listopada 2014 r. do 26 listopada 2014 r., gdzie uwidoczniono dwa przelewy wychodzące na łączną kwotę 3600, 86 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Nie tracąc z pola widzenia całokształtu zgromadzonej dokumentacji (m. in. podczas rozpatrywania wniosku strony skarżącej), w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. W szczególności wskazać należy, że załączony raport z obrotów na koncie podatnika w żaden sposób nie obrazuje jego sytuacji majątkowej, albowiem obejmuje zbyt krótki wycinek czasu, a ponadto, wobec niedystynktywnych opisów transakcji, brak jest możliwości weryfikacji ich przeznaczenia. Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Zaznaczyć nadto należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie uprawdopodabnia ich wystąpienia. Mając na uwadze argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opartą na niebezpieczeństwie egzekucji zwrócić wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2014 r., poz. 1619). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2005 roku, sygn. akt II GZ 111/05, podobnie NSA w postanowienie z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 894/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.