I SA/Łd 142/09

Dnia 25 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2009 roku wniosku A. Ch. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2004 roku postanawia: oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności A. C. jako członka zarządu spółki A. w Ł. za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2004 roku. A. C. w dniu [...] złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Nadto wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek umotywował wartością zobowiązania spółki. Podał, że wykonanie decyzji grozi stronie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wydanie postanowienia w przedmiocie wstrzymania nie może także nastąpić z urzędu. Dla uzyskania tego rodzaju orzeczenia konieczne jest, by strona złożyła stosowny wniosek oraz wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 § 3 p. p. s. a. Stwierdzić należy, iż przepis nie wymaga od skarżącego udowodnienia wystąpienia przesłanek w nim wymienionych, jednakże obciąża go obowiązkiem uprawdopodobnienia tych okoliczności. Uprawdopodobnienie musi być poparte wskazaniem konkretnych elementów sytuacji faktycznej, przemawiających za uwzględnieniem wniosku. W szczególności nie będą wystarczające same twierdzenia strony w tym zakresie. Złożony w sprawie niniejszej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący nie wskazał na takie okoliczności, które uzasadniałyby orzeczenie o wstrzymaniu. W szczególności nie podano, w czym konkretnie miałoby się wyrażać poniesienie przez stronę znacznej szkody, lub też na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki. Strona powołała się ogólnikowo na pojęcia, którymi posłużył się ustawodawca w konstruowaniu przepisu art. 61 § 3 p. p. s. a. wskazując, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody, ponieważ wysokość zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie jest wysoka. Zauważyć zatem trzeba, iż znaczna szkoda związana z wykonaniem zobowiązania podatkowego występowałaby wówczas, gdyby późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia nie mógł takiej szkody wynagrodzić. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogłyby wystąpić wtedy, gdyby przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego byłoby co najmniej kłopotliwe, to jest gdyby uiszczona, określona decyzją, należność nie było możliwa do zwrotu, lub zwrot ten byłby mało realny. Tego rodzaju ocena skutków spełnienia świadczenia mogłaby wystąpić w takim wypadku, gdyby groziła utrata przedmiotu świadczenia, który nie mógłby jednocześnie zostać zastąpiony innym przedmiotem z uwagi na jego cechy charakterystyczne, czy właściwości lub gdyby chodziło o zagrożenie utraty życia lub zdrowia. (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 roku, sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811, postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2006 roku, sygn. akt II OZ 48/06, niepubl.). W przypadku, gdy przedmiotem sporu jest zobowiązanie pieniężne, wymienione wyżej skutki z reguły nie następują, ponieważ spełnione świadczenie na ogół poddaje się zwrotowi, o ile zachodzą ku temu podstawy. W niniejszej sprawie strona nie podała w swym wniosku takich okoliczności, które mogłyby przemawiać za uznaniem, że jej sytuacja jest na tyle wyjątkowa, że spełnienie świadczenia pieniężnego powodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Nawet jeżeli zobowiązanie podatkowe zostanie wyegzekwowane przymusowo, a następnie okazałoby się, że zajdą przesłanki do jego zwrotu, organ podatkowy zobligowany będzie wyegzekwowaną należność zwrócić. Określone w decyzji zobowiązanie należy do publicznoprawnych i nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Jeżeli zaś chodzi o szkodę, która wiązałaby się ze spełnieniem świadczenia, to w ocenie Sądu bliskość takowej nie zachodzi. Z uwagi na niewykazanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowił oddalić wniosek. J. W.