I SA/Łd 1483/13

Dnia 27 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: St. asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 roku sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2007 roku oraz dokonania zabezpieczenia łącznej kwoty wynikającej z zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu postanawia: umorzyć postępowanie. I SA/Łd 1483/13 UZASADNIENIE A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2007 r. oraz dokonania zabezpieczenia łącznej kwoty wynikającej z zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym do zwrotu. Pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. organ poinformował, że w dniu [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydał decyzję w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec - grudzień 2007 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiące styczeń - maj 2007 r. Do pisma załączył kserokopię tej decyzji wraz z dowodem jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego ma miejsce wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego, np. wskutek jej wygaśnięcia. W postanowieniach z dnia 19 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 1970/10 oraz o sygn. akt II FSK 1970/10 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny jest zdania, że umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., następuje także w przypadku, gdy przed rozstrzygnięciem przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na decyzję w sprawie zabezpieczenia, wydanej w trybie art. 33 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, decyzja ta wygasła z mocy prawa". W tym miejscu należy przypomnieć, że w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 1/11 stwierdzono, iż wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego dotyczącego tej decyzji i konieczność zastosowania art. 233 § 1 pkt 3 tej ustawy (ONSAiWSA 2012/1/2, LEX nr 964562). Zdaniem NSA, jest rzeczą oczywistą, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd pierwszej instancji, zaskarżony akt administracyjny przestał istnieć w obrocie prawnym, postępowanie sądowoadministracyjne mające na celu ocenę legalności tego aktu staje się bezprzedmiotowe i w związku z tym winno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uwzględniając wyżej przywołane uzasadnienia orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz mając na względzie okoliczność, że do dnia orzekania w tej sprawie, zaskarżony akt administracyjny mający za przedmiot orzeczenie o zabezpieczeniu przestał istnieć w obrocie prawnym wskutek jego wygaśnięcia poprzez wydanie decyzji określającej skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe, postępowanie sądowe w sprawie oceny legalności zaskarżonego aktu należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. D.B.