I SA/Łd 1507/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec, sierpień i wrzesień 2008 r.. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]. w sprawie określenia Spółce z o.o. w likwidacji A zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. w kwocie 173.928 zł, za sierpień 2008 r. w kwocie 297.552 zł, za wrzesień 2008 r. w kwocie 335.695 zł. Wymienione decyzje są kolejnymi rozstrzygnięciami wydanymi w sprawie. Pierwotnie organ kontroli skarbowej określił wysokość zobowiązań podatkowych w decyzji z dnia [...], jednakże na skutek odwołania organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] uchylił decyzję organu kontroli skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organy podatkowe oceniły, że spółka w rozliczeniu za wskazane miesiące zawyżyła podatek naliczony poprzez obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, wystawionych przez D. S. posługującego się nazwą "B". Z opisu przedmiotu sprzedaży na fakturach wynikało, że: 1) faktura VAT nr [...] z dnia [...]. dotyczyła: "układy sterujące, moduły sterujące 25 szt. po 278 netto", wartość netto 6.950 zł, podatek VAT 1.529 zł; 2) faktura VAT nr [...] z dnia [...] dotyczyła "naprawy modułów sterujących (elektrycznych)", wartość netto 1 .260 zł, podatek VAT 277,20 zł; 3) faktura VAT nr [...] z dnia [...]. dotyczyła: "50 szt. - moduły sterujące Comander faktura częściowa", wartość netto 8.000 zł, podatek VAT 1.760 zł. W ocenie organów podatkowych spółka obniżyła podatek naliczony z ww. faktur z naruszeniem art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – powoływanej dalej w skrócie jako: p.t.u.), ponieważ przedmiotowe faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych Organy podatkowe ustaliły, że D. S. był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług w okresie od 15 kwietnia 2002 r. do 30 listopada 2006 r. Z ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...], włączonej do akt postępowania wynika, D. S. za 2008 r. nie składał deklaracji VAT-7 (ostatnia deklaracja złożona była za listopad 2006 r.), jak również nie złożył rozliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008. Ponadto, ustalono, że D. S. nie prowadził działalności gospodarczej pod adresem wskazanym w spornych fakturach (U., A.). W dniu [...] organ kontroli skarbowej wydał wobec D. S. decyzję w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. z uwagi na wprowadzenie do obrotu prawnego 81 faktur VAT (w tym trzech faktur VAT wystawionych dla Spółki A), które nie potwierdzają czynności w nich wykazanych (decyzja ostateczna). Postępowanie kontrolne przeprowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wobec D. S. wykazało, że nie mógł on być faktycznym wykonawcą usług wskazanych w fakturach wystawionych w 2008 r., o czym świadczą chociażby: miejsca wykonywanych usług (Ł. i województwo [...] oraz [...]: K, C.-D., B., J., R., M. D.), ich ilość, specyfika i zakres prac (usługi transportowe, remontowe, budowlane, instalacyjne, budowa przyłączy teletechnicznych, wykonywanie projektów budowlanych, naprawy modułów sterujących). Organ kontroli ustalił, że D. S. nie posiadając żadnych urządzeń, maszyn, sprzętu budowlanego, uprawnień i wiedzy specjalistycznej wystawił w 2008 r. 81 faktur, w tym 79 faktur za usługi, na łączną kwotę netto 1.067.451 zł, podatek VAT 234.839 zł. D. S. nie dysponował niezbędną kadrą pracowniczą do wykonania ww. zleceń, nie posiadał również żadnego zaplecza technicznego, nie mógł mieć również wiedzy w zakresie działalności, którą rzekomo miał się zajmować - posiadając jedynie wykształcenie podstawowe bez wyuczonego zawodu. Z wyjaśnień Spółki A złożonych w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec D. S. (pismo z 22 marca 2011 r.) wynika, iż moduły, o których mowa w fakturach nr [...] i nr [...] miał dostarczyć do siedziby spółki pracownik D. S. Naprawa modułów sterujących objęta fakturą nr [...], polegająca na wymianie elementów elektrycznych na płytach sterujących, do podnośników, miała być wykonana na terenie siedziby Spółki przez pracownika D. S. Spółka nie podała danych osobowych tych pracowników. Organy podatkowe ustaliły, że w 2008 r. D. S. nie zatrudniał pracowników (nie dokonał zgłoszenia pracowników do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia, nie składał również do urzędu skarbowego deklaracji PIT-8B ani PIT- 11, co wynika z informacji pozyskanych od naczelników 29 urzędów skarbowych z terenu województwa [...]). Brak jest również dowodów na dokonanie przez niego zakupu towarów wyszczególnionych w kwestionowanych fakturach. Ustalono również że D. S. posiada wykształcenie podstawowe i nie ma wyuczonego zawodu, zaś wykonanie usług opisanych spornymi fakturami wymagało wiedzy specjalistycznej. Spółka nie potrafiła przedstawić żadnych okoliczności związanych z transakcjami udokumentowanymi fakturami wystawionymi przez D. S. W piśmie z dnia 12 grudnia 2012 r. poinformowała, że nie jest w stanie udzielić informacji na temat: nawiązania współpracy i kontaktowania się z wyżej wymienionym, prób weryfikacji kontrahenta, sposobu odbioru towaru/usługi określonych w przedmiotowych fakturach, osoby która w imieniu spółki zleciła D. S., kto w imieniu spółki odebrał usługę, o której mowa w fakturze nr [...] (spółka nie dysponuje protokołem odbioru tej usługi), kto dostarczył faktury wystawione przez D. S. Spółka wyjaśniła, że zakupy, o których mowa w fakturach nr [...] i [...] dotyczyły podzespołów elektronicznych do napraw uszkodzonych podnośników stanowiących przedmioty wynajmu, oraz że nie jest w posiadaniu faktury końcowej do faktury nr [...] (z treści faktury nr [...] wynika, że jest to faktura częściowa). Nie wyjaśniła dlaczego nie została wystawiona faktura końcowa do faktury nr [...]. Poinformowała również, iż nie posiada wiedzy w jaki sposób i przez kogo została ustalona wartość naprawy według faktury nr [..] (naprawa dotyczyła podzespołów elektronicznych do podnośników LX50 stanowiących przedmiot wynajmu). Wskazała byłego pracownika – G. F., który zajmował się współpracą z D. S. Podczas przesłuchania w dniu 4 lipca 2013 r. G. F., zeznał, że nigdy nie współpracował z D. S., nie zna osoby o takim imieniu i nazwisku, ani nazwy A. Zeznał również, że w 2008 r. współpracował z osobą o imieniu T. lub R., która to osoba na jego zlecenie (telefoniczne, bądź ustne podczas obecności w spółce) dokonywała napraw modułów sterujących oraz wykonała dla spółki te moduły (podzespoły elektroniczne) w celu napraw maszyn. Według świadka do naprawy modułów sterujących potrzebna jest specjalistyczna wiedza elektroniczna. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazując na treść art. 86 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a) p.t.u. stwierdził, że aby możliwe było odliczenie podatku naliczonego muszą zostać spełnione kumulatywnie następujące przesłanki. Po pierwsze, odliczyć podatek naliczony może wyłącznie podatnik podatku od towarów i usług, po drugie, wystawca faktury otrzymanej przez nabywcę musi być podatnikiem dokonującym dostawy towarów lub usług w ramach prowadzonej przez siebie samodzielnie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 p.t.u., po trzecie, nabycie musi mieć związek ze sprzedażą opodatkowaną. Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy organy podatkowe uznały, że sporne faktury wystawione przez D. S. na rzecz spółki, nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i zastosowały art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) p.t.u. określając wysokość zobowiązań podatkowych strony skarżącej z pominięciem podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podatnik zarzucił naruszenie: 1) art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak w zaskarżonej decyzji prawidłowego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności brak odniesienia się do argumentacji faktycznej i prawnej podnoszonej przez pełnomocnika strony w toku postępowania; 2) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego zgłoszonego przez stronę, a w konsekwencji nie podjecie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; 3) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa: 4) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie występowały przesłanki jego stosowania; 5) art. 180 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie i nie zaliczenie w poczet materiału dowodowego przedmiotowej sprawy oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki R. R. oraz bankowych dowodów zapłat za sporne faktury wystawione przez D. S. Mając na uwadze podniesione zarzuty naruszenia prawa strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W ocenie strony skarżącej w uzasadnieniu decyzji organ podatkowy pierwszej instancji ograniczył się do wskazania, że faktury wystawione przez D. S. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji handlowych oraz że w badanym okresie wystawca faktur nie prowadził działalności gospodarczej i został wykreślony z ewidencji podatników podatku od towarów i usług z dniem 30 listopada 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. ograniczył się do powtórzenia stanowiska organu kontroli skarbowej bez wskazania na podstawie jakich dowodów oparł swoje stanowisko. W ocenie strony skarżącej w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe powinny były przesłuchać D. S. Zdaniem strony organy nie dołożyły należytej staranności, aby przesłuchać wymienioną osobę Za niewystarczające należy uznać skierowanie do świadka wezwania, skoro organ podatkowy wiedział, że wymieniona osoba nie mieszka pod adresem wskazanym w wezwaniu. Organ nie podjął żadnej inicjatywy by ustalić aktualny adres D. S. Spółka nie może ponosić negatywnych konsekwencji "...tego, iż UKS dysponując aparatem państwa i imperium władzy publicznej nie jest w stanie w sposób skuteczny doprowadzić do przesłuchania w charakterze świadka D. S." Uzasadniając zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) p.t.u. strona skarżąca podniosła, że aby zastosować wymieniony przepis konieczne jest ustalenie, że faktura pochodzi od podmiotu nieistniejącego oraz stwierdzenie, że z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że podatnik nabywając towar lub usługę od takiego podmiotu, mógł przynajmniej przewidzieć, że transakcja stanowi nadużycie prawa. W rozpoznawanej sprawie spółka nie wiedziała i nie mogła wiedzieć, że D. S. nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług zaś organ kontroli skarbowej nie dokonał żadnych ustaleń, co do świadomości podatnika o uczestniczeniu w transakcji mogącej stanowić nadużycie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W ocenie sądu organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania podatkowego w zakresie zgromadzenia i rozważenia materiału dowodowego, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749), powoływanej dalej w skrócie jako: O.p. Nie naruszyły również art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., z których wynika obowiązek uzasadnienia decyzji przez wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności (uzasadnienie faktyczne) oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne). Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe nie ograniczyły się do ustalenia, że w 2008 r. wystawca spornych faktur nie prowadził działalności gospodarczej i został wykreślony z urzędu, z ewidencji podatników podatku od towarów i usług z dniem 30 listopada 2006 r. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji (i akt podatkowych) wynika, że organ kontroli skarbowej prowadził odrębne postępowanie kontrolne wobec D. S. W trakcie tego postępowania ustalono, że wystawca spornych faktur nie zatrudniał pracowników, nie posiadał żadnych maszyn i urządzeń do wykonywania usług, nie nabywał żadnych towarów i usług, w tym układów i modułów sterujących, dzięki którym mógłby wykonywać m.in. usługi udokumentowane spornymi fakturami wystawionymi dla strony skarżącej, a pomimo to wystawił 81 faktur, w tym 79 faktur za usługi, na łączną kwotę netto 1.067.451 zł (podatek VAT 234.839 zł), świadcząc rzekomo usługi transportowe, remontowe, budowlane, instalacyjne, budowa przyłączy teletechnicznych, wykonywanie projektów budowlanych, naprawy modułów sterujących na terenie Ł. i województwo [...] oraz województwa [...] - w K., C.-D., B., J., R., M., D. Biorąc ponadto pod uwagę, że w toku tego postępowania ustalono, że adres pod którym (według zgłoszenia rejestracyjnego) wystawca spornych faktur miał prowadzić działalność gospodarczą, jest fikcyjny, organy podatkowe miały wszelkie podstawy by ocenić, że D. S. nie wykonał usług, których dotyczą sporne faktury. Powyższa ocena znajduje potwierdzenia w zeznaniach świadka G. F. (protokół przesłuchania z dnia 4 lipca 2013 r. – karty [...]), który pracował w skarżącej spółce od połowy 2007 r. do połowy 2012 r. na stanowisku mechanika maszyn budowlanych, następnie kierownika serwisu centralnego, a później szefa technicznego. W 2008 r. świadek był kierownikiem serwisu maszyn i urządzeń budowlanych. Świadek zajmował się naprawą i dbaniem o stan techniczny tych urządzeń. Przesłuchiwany oświadczył, że nie zna D. S. Po okazaniu mu spornych faktur, stwierdził że nie wiedział, że to firma A wystawiła faktury za czynności opisane w tych fakturach. Oświadczył, że faktury te są związane z osobą o imieniu T. lub R., ale z pewnością nie z D. S.. Świadek wyjaśnił, że kontaktował się telefonicznie z mężczyzną o imieniu T. lub R. lub osoba ta przyjeżdżała, gdy w spółce były potrzebne podzespoły elektroniczne do naprawy maszyn. Świadek oświadczył, że faktury za wykonane usługi T./R. wręczał jemu lub kierownikowi oddziału. Świadek nie zastanawiał się wówczas "...jak nazywa się firma T./R.. Ponownie oświadczył, że nie współpracował z D. S. W ocenie świadka naprawa modułów sterujących wymaga specjalistycznej wiedzy z dziedziny elektroniki, której świadek nie posiada. Oświadczył, że układy sterujące były osobiście wykonane przez osobę o imieniu T. lub R. Osoba ta przyjeżdżała do oddziału spółki mieszczącego się w Ł. przy ul. B. i zabierała moduły, które miała naprawić. Świadek jednak nie wie, gdzie znajdował się zakład naprawczy. Oświadczył również, że nie zainicjował współpracy z T./R. Osobę tą przedstawił świadkowi ktoś z kadry kierowniczej spółki. Z zeznań świadka wynika jednoznacznie, że osobą która naprawiała i dostarczała podzespoły elektroniczne opisane w spornych fakturach nie był D. S. lecz inna osoba. Ponadto istotne jest również, że osoba ta została przedstawiona świadkowi przez kogoś z kadry kierowniczej spółki, co oznacza, że władze spółki wiedziały i aprobowały fakt, iż usługi naprawy podzespołów elektronicznych są wykonywane przez inną osobę, niż ta która sygnowała faktury na podstawie których skarżąca spółka odliczyła podatek naliczony. W kontekście wiadomości wskazanych przez ww. świadka organy podatkowe były uprawnione by ocenić, że oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki R. R., iż D. S. faktycznie naprawiał moduły sterujące, jest niewiarygodne. Sąd podziela pogląd pełnomocnika strony skarżącej, iż w rozpoznawanej sprawie zasadnym było przeprowadzenie dowodu z przesłuchania D. S. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił obszernie przyczynę, z powodu której nie doszło do przeprowadzenia tego dowodu. Podał, że wymieniony był wielokrotnie wzywany na przesłuchanie, jednak nie odebrał korespondencji (karty [...] oraz [...] akt podatkowych). Organ kontroli skarbowej wystąpił również do szeregu urzędów skarbowych z pytaniem, czy D. S. prowadzi działalność na terenie tych organów podatkowych (karta [...] i kolejne). Z pisma Prokuratury Rejonowej Ł.-Ś. z dnia 26 czerwca 2013 r. wynika, że D. S. ukrywa się (karta [...] akt podatkowych). Powyższe wskazuje, że organy podatkowe podjęły działania, w celu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania D. S., jednakże z przyczyn obiektywnych przesłuchanie świadka było niemożliwe. Pomimo, że próba przesłuchania ww. świadka zakończyła się niepowodzeniem, sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) p.t.u. Stosownie do wymienionego przepisu nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Wbrew twierdzeniu autora skargi zastosowanie cytowanego przepisu nie wymaga ustalenia, że wystawca faktury jest podmiotem nieistniejącym. Omawiany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy podatnik odlicza podatek naliczony z faktury stwierdzającej dostawę towarów lub świadczenie usług, które nie zostały dokonane. Ponadto w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej organy podatkowe mogą odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego jeśli wykażą na podstawie obiektywnych okoliczności, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że dostawa wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej popełnionym na wcześniejszym lub dalszym odcinku łańcucha dostaw. Sąd nie podziela poglądu Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., zgodnie z którym stanowisko TSUE wyrażone m.in. w wyroku w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahageben i David, nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie z uwagi z uwagi na odmienny stan faktyczny tych spraw i sprawy niniejszej. W ocenie sądu różnice w okolicznościach faktycznych ww. spraw nie mają istotnego znaczenia, bowiem TSUE wydał szereg orzeczeń (na tle różnych stanów faktycznych), w których potwierdził pogląd wyrażony w ww. sprawie. Tytułem przykładu należy tu wskazać na wyrok z dnia 6 grudnia 2012 r. C-285/11 Bonik EOOD, wyrok z dnia 13 lutego 2014 r. C-18/13 Maks Pen EOOD, postanowienie z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie C-33/13 Marcin Jagiełło). W ocenie sądu okoliczności faktyczne wskazują, że władze spółki wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wystawca faktur nie jest faktycznym wykonawcą usług udokumentowanych spornymi fakturami. D. S. nigdy nie naprawiał bowiem uszkodzonych podzespołów, nie zabierał uszkodzonych modułów by naprawić je w swoim warsztacie. Czynności te wykonywał inny – nieznany mężczyzna, który został przedstawiony ówczesnemu kierownikowi serwisu maszyn i urządzeń budowlanych, przez osobę z kierownictwa spółki, jako osoba gotowa do współpracy w zakresie naprawy podzespołów. Osoba ta nie była pracownikiem D. S. ani jego podwykonawcą, bowiem jak ustalił organ kontroli skarbowej, D. S. nie zatrudniał pracowników i ponosił wydatków na nabycie towarów i usług niezbędnych do wykonania napraw. Podnoszona w toku postępowania (m.in. zastrzeżenia do protokołu z kontroli –karta 286 i nast.) a także w skardze, okoliczność istnienia bankowych dowodów zapłaty za wykonane usługi i nabyte podzespoły elektroniczne, nie ma w niniejszej sprawie przesądzającego znaczenia. Odliczenie podatku naliczonego, w świetle art. 86 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) p.t.u. wiąże się z faktycznym nabyciem towarów i usług, nie zaś z zapłatą za te usługi i towary. Zapłata za wykonane usługi i zakupione towary jest okolicznością wskazującą, że doszło do transakcji, jednak w rozpoznawanej sprawie zostało ustalone, że D. S. nie mógł wykonać przedmiotowych usług, a faktycznym ich wykonawcą i dostawcą podzespołów była osoba o imieniu R. lub T. Można zatem z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, że spółka świadomie posłużyła się fakturami wystawionymi przez D. S. by odliczyć podatek naliczony wynikający z tych faktur, pomimo że osoba ta nie wykonywała czynności opisanych tymi fakturami i istniało uzasadnione podejrzenie, że podatek należny od tych transakcji nie zostanie uiszczony przez faktycznego wykonawcę usług i dostawcę towarów, ani przez wystawcę fikcyjnych faktur. Mając na uwadze powyższe organy podatkowe były uprawnione do zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) p.t.u. i pozbawienia skarżącej spółki prawa do odliczenia podatku wynikającego z faktur wystawionych przez D. S. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę. dc.