I SA/Łd 1511/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. w upadłości z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2008 r. postanowił: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Spółka z o.o. A w upadłości wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień i październik 2008 r. W skardze zarzucono m.in. naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 17 ust. 1 i ust. 2 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, art. 2 tiret 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych oraz art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez bezpodstawne pozbawienie skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego, mimo że ustalony stan faktyczny i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawały podstaw do zastosowania wynikających z powołanej ustawy ograniczeń, w myśl zasad neutralności i proporcjonalności, w sytuacji sam fakt nabycia złomu w drodze czynności opodatkowanej nie był w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w jakikolwiek sposób podważony, zaś ewentualne niezgodności danych dostawcy wskazanych na spornych fakturach, był wynikiem bezprawnych działań osób trzecich, o których skarżący nie wiedział i nie mógł wiedzieć. Zdaniem strony skarżącej w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. wyroku z 21 czerwca 2012 r. C-80/11 i C-142/11) kwestia dobrej wiary nabywcy towaru jest kluczowa dla przysługującego nabywcy prawa do odliczenia podatku naliczonego, zaś wzorzec należytej staranności wymaganej od przedsiębiorcy nie może być stawiany nadmiernie wysoko bowiem to obowiązkiem państwa jest wykrywanie bezprawnych procederów. Strona skarżąca podniosła również że w dniu 12 grudnia 2012 r. w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1140/12 WSA w Łodzi wydał postanowienie, w którym skierował do TSUE następujące pytania prejudycjalne: a) czy art. 4 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L.1977.145.1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uznaniu za dostawę towarów sprzedaży dokonanej przez podmiot, który za zgodą innej osoby, w celu zatajenia własnej działalności gospodarczej, posłużył się firmą tej osoby? b) czy art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on odliczeniu podatku z faktury wystawionej przez osobę, która jedynie firmowała sprzedaż towaru dokonaną przez inny podmiot, bez wykazania, że nabywca wiedział lub na podstawie obiektywnych okoliczności mógł przewidzieć, że transakcja, w której uczestniczy, wiąże się z przestępstwem lub innymi nieprawidłowościami, jakich dopuścił się wystawca faktury lub podmiot z nim współdziałający? Podczas rozprawy w dniu 6 marca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się przed TSUE postępowanie zainicjowane ww. pytaniami (sygn. akt C-33/13). Pełnomocnik organu podatkowego pozostawił wniosek do uznania sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie sądu tego rodzaju zależność wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Spór pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podmiot, który nie był faktycznym dostawcą w okolicznościach zbliżonych do tych, które zostały przedstawione w postanowieniu z 12 grudnia 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1140/12. W ocenie sądu wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na przedstawione powyżej pytania, z uwagi na zbliżony stan faktyczny oraz zastosowaną podstawę prawną, ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie. dc.