I SA/Łd 1517/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. oddala skargę. II SA/Łd 1517/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] roku, Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił K. Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie 2.009 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w wyniku oględzin dokonanych przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w siedzibie firmy "A" ustalono, iż w pomieszczeniach magazynowych znajduje się wanna plastikowa z hydromasażem i podgrzewacz wody, zakupione na potrzeby wykonywanych usług budowlano-instalacyjnych za fakturą VAT nr [...]z dnia 15 kwietnia 2005 roku wystawioną przez "B" Sp. z o.o. o wartości brutto 8.060,91 zł - netto 6.607,30 zł, podatek VAT 1453,61 zł (poz. ks. 98/2005/IY). Według oświadczeń K. Ł., usługa polegająca na montażu w/w urządzeń została wykonana wadliwie i ostatecznie nie doszło do sfinalizowania transakcji. Nie została także wystawiona na powyższą usługę faktura sprzedaży. Zdaniem organu kontroli skarbowej, zakupione urządzenia powinny być wykazane w remanencie końcowym za 2005 rok, czego nie uczyniono, tym samym naruszono art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 roku, Nr 14, poz. 176 ze zm.), § 28, § 29 pkt 1, 3 oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. nr 152, poz. 1475 ze zm.). Dowodami potwierdzającymi powyższe są w ocenie organu: faktura VAT nr [...] z dnia 15 kwietnia 2005 roku, podatkowa księga przychodów i rozchodów za kwiecień 2006 roku poz.98/2005, remanent na 31 grudnia 2005 roku, protokół z oględzin z 14 stycznia 2008 roku, wyjaśnienia strony z 30 listopada 2007 roku. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy, organ pierwszej instancji skorygował wynik finansowy firmy "A" o wartość remanentu na dzień 31 grudnia 2005 roku i określił K. Ł. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie 2.009 zł. Od powyższej decyzji organu I instancji K. Ł. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu podniosła, iż wanna oraz towarzyszące jej wyposażenie w postaci pompy, podgrzewacza i halogenu, pozbawione były tabliczek znamionowych, co zostało zaznaczone w protokole oględzin. W ocenie odwołującej się już brak tego elementu dyskwalifikuje urządzenie, które nie może być bezpiecznie podłączone. Od daty wstąpienia Polski do Unii obowiązuje bowiem wymóg posiadania przez urządzenie elektryczne certyfikatu bezpieczeństwa (znaku B w trójkącie z owalnymi rogami oraz oznaczenia CE). Wszystkie te elementy muszą się znajdować na tabliczce znamionowej. Dalej wskazano, iż wanna została uszkodzona w czasie eksploatacji lub montażu i wobec odmowy uznania reklamacji przez przedstawiciela producenta, jest bezwartościowa. Tym samym wanna nie powinna znaleźć się w remanencie końcowym ponieważ jej wartość czy przydatność była zerowa. Do odwołania załączono "protokół zniszczenia" z dnia 9 września 2005 roku. Zgodnie z w/w protokołem, trzyosobowa komisja stwierdziła, iż wanna nie nadaje się do eksploatacji i komisja postanowiła ją spisać w straty firmy. Decyzją z dnia [...]roku, Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji wskazując dodatkowo w uzasadnieniu, iż z uregulowań zawartych w art. 24 ust.2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 27 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów wynika, że podatnicy prowadzący działalność gospodarczą aby ustalić koszty uzyskania przychodów w trakcie roku podatkowego muszą do sumy kosztów poniesionych w danym roku do tego czasu dodać/odjąć różnicę remanentową. Organ II instancji wskazał również, że skoro zdarzenie zniszczenia wanny miało miejsce w 2005 roku, to winno to znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji prowadzonej przez podatniczkę, tj. wynikać z zapisów księgowych i z rozliczenia podatniczki a takiego odzwierciedlenia nie stwierdzono, zaś protokół zniszczenia ujawniono dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy wskazał również, iż załączony do odwołania protokół zniszczenia jest niewiarygodny albowiem strona wielokrotnie miała możliwość okazania tego dokumentu, jednakże z możliwości tej nie skorzystała, jednocześnie nie kwestionując dokonanych przez organ kontroli podatkowej ustaleń. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła K. Ł. W swoim środku zaskarżenia powieliła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu podatkowego z punktu widzenia legalności. Uwzględniając skargę na decyzję, Sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Rozpatrywana skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Rozpoznając niniejszą sprawę zauważyć należy w pierwszej kolejności, iż w myśl art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa [...]. W przywołanym przepisie ustawodawca określił szczególne zasady, dotyczące ustalania dochodów z działalności gospodarczej u podatników, którzy prowadzą księgi podatkowe. Przepis ten zachowuje ogólną zasadę określającą dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania. Jednakże istotna różnica dotyczy uwzględniania w wysokości dochodu wartości tzw. różnic remanentowych. Dochód oblicza się w skali roku podatkowego, a sporządzenie remanentu i ustalenie różnicy remanentowej zezwala na ustalenie faktycznego dochodu za dany okres roku podatkowego. O terminach i zasadach dotyczących sporządzania remanentu stanowią z kolei przepisy powoływanego już rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Z rozporządzenia tego wynika, iż podatnicy są obowiązani do sporządzenia i wpisania do księgi spisu z natury towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadów, zwanego dalej "spisem z natury" na dzień 1 stycznia, na koniec każdego roku podatkowego, na dzień rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego, a także w razie zmiany wspólnika, zmiany proporcji udziałów wspólników lub likwidacji działalności (§ 27 ust. 1 cyt. rozporządzenia). Spis z natury powinien być sporządzony w sposób staranny i trwały oraz zakończony i zaopatrzony w podpisy osób uczestniczących w spisie. Podatnik jest obowiązany wycenić materiały i towary handlowe objęte spisem z natury według cen zakupu lub nabycia albo według cen rynkowych z dnia sporządzenia spisu, jeżeli są one niższe od cen zakupu lub nabycia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, iż organy w sposób prawidłowy zastosowały w/w przepisy ustalając, że na podatniczce ciążył obowiązek uwzględnienia towaru handlowego jakim była wanna z hydromasażem oraz podgrzewaczem wody w remanencie końcowym za 2005 rok. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność podnoszona przez skarżącą, iż usługa montażu w/w urządzenia została wykonana wadliwie i nie doszło do sfinalizowania transakcji. Istotnym bowiem było to (co nie było kwestionowane przez strony), iż wanna znajdowała się na terenie firmy skarżącej i była zakupiona na potrzeby wykonywanych przez nią usług budowlano – instalacyjnych, co zostało potwierdzenie przez wystawienie faktury VAT z dnia 15 kwietnia 2005 roku, nr [...]. Na podstawie powyższego dokumentu organy właściwie określiły wartość remanentu końcowego, a w konsekwencji zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok. Odnosząc się z kolei do załączonego w odwołaniu dowodu w postaci protokołu zniszczenia należy podnieść, iż organ podatkowy II instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z jakich przyczyn uznał go za niewiarygodny. Nie doszło tym samym do naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów art. 120, 121, 180 § 1, 187 § 1 oraz 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.). Trzeba mieć bowiem na względzie, iż ocena przez organ podatkowy dowodu jako niewiarygodnego nie może być uznana za naruszenie wynikającego z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązku dopuszczenia wszelkich dowodów. Reasumując, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza w stopniu istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy przepisów prawa materialnego ani też prawa procesowego i w związku z tym, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. M.Ko.