I SA/Łd 1518/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 14 października 2008 r. w sprawie I SA/Łd 1223/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, powołując się na uchybienie terminu, odrzucił skargę W.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Postanowienie to nie było kwestionowane przez stronę i stało się prawomocne. W dniu 1 grudnia 2008 r. podatnik wniósł ponownie – tym razem za pośrednictwem organu odwoławczego – skargę na ww. decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podał, że złożona pierwotnie skarga została omyłkowo wysłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyjaśnił, że powyższa pomyłka była następstwem jego problemów neurologicznych i zażywanych leków. Wskazał, że stan zdrowia nie pozwalał mu na racjonalne myślenie. Do wniosku skarżący załączył kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 25 listopada 2008 r. Wyjaśnił jednocześnie, że "nie brał" stosownych zwolnień, gdyż nie były mu potrzebne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1-2 p.p.s.a.). Przesłanka braku winy w uchybieniu terminu jest w orzecznictwie i doktrynie konsekwentnie oceniana przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód tych zalicza się w szczególności nagłą chorobę, o ile tylko strona nie miała możliwości wyręczenia się inną osobą. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221; wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, LEX nr 40057; wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285; wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 149). Ponadto z treści art. 87 § 2 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek obciąża podmiot, który wnosi o przywrócenie terminu. Niewskazanie takich okoliczności wiąże się z negatywnymi konsekwencjami procesowymi dla wnioskodawcy. Sąd bowiem nie jest uprawniony ani domniemywać niezawinionych przez stronę przyczyn uchybienia terminu, ani też poszukiwać potencjalnych okoliczności wyłączających winę strony. Mając na względzie taką wykładnię art. 87 § 2 p.p.s.a. nie sposób – zdaniem sądu – przyjąć, że w niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Skarżący wskazał wprawdzie, że stan zdrowia nie pozwalał mu na racjonalne myślenie, jednak tezy tej w żaden sposób nie wykazał. Skarżący załącza wprawdzie do wniosku zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza medycyny pracy jednak tę próbę uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu uznać należy za nieskuteczną. Z ww. zaświadczenia, wystawionego na prośbę skarżącego, datowanego na 25 listopada 2008 r. wynika, że cierpi on na bóle głowy, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci, a z powodu bólów głowy od 2000 r. pozostaje pod opieką neurologa. Z zaświadczenia wynika również, że od około trzech miesięcy (czyli od końca sierpnia 2008 r.) nastąpiło nasilenie ww. dolegliwości. Po pierwsze zatem z powyższego zaświadczenia nie wynika, że skarżący cierpi na takie dolegliwości, które uniemożliwiają samodzielne wstępowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym, czy też posłużenie się inną osobą. Wykazanie tej okoliczności spoczywało zaś, stosownie do tego co zostało już wspomniane, wyłącznie na skarżącym. Po drugie skoro z zaświadczenia wynika, że strona pozostaje pod opieką neurologa od 2000 r. oznacza to, że dolegliwości, na które powołuje się skarżący, nie zaskoczyły go, nie miały charakteru nagłej, nie dającej się przewidzieć, choroby. Jednak nawet gdyby przyjąć, że istotnie objawy jego choroby nasiliły się w okresie od sierpnia do listopada 2008 r. to skarżący nie wykazał, że uniemożliwiły mu podejmowanie czynności procesowych. Przeciwnie – dokonane przez niego czynności, tak w toku postępowania podatkowego, przed sądem w sprawie I SA/Łd 1223/08, jaki i obecnie, świadczą o tym, że działał on i nadal działa w sposób logiczny i racjonalny. Świadczy o tym w szczególności treść skargi złożonej w wymienionej wyżej sprawie I SA/Łd 1223/08. Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest niemal dokładną kopią tamtej. Jedyną różnicę stanowi zamieszczenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi oraz pięciu zdań na jego uzasadnienie. Pozostała treść i forma została w całości zachowana, co wskazuje na to, że sam podatnik uznaje sensowność pisma sporządzonego w stanie zdrowia, który miał mu nie pozwalać "na racjonalne myślenie". Wobec powyższego sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na marginesie wskazać wypada, że w analogicznym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. w sprawie I SA/Łd 1526/08 odmówił E.M. (żonie podatnika) przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wydaną w dniu [...] w przedmiocie określenia jej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. P.Pij.