I SA/Łd 1538/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 na rozprawie sprawy ze skargi P. O. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przepisów o podatku od towarów i usług oddala skargę. I SA/Łd 1538/11 UZASADNIENIE Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] roku do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. P. O. złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku wystawienia faktury na rzecz A Sp. z o.o. Oddział w P. z tytułu wydania przewłaszczonego towaru oraz obowiązku odprowadzenia podatku z ww. faktury. W związku z § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112. poz. 770 ze zm.), Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w L., pismem z dnia [...] r., przesłało ww. wniosek Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł., Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w P., zgodnie z właściwością miejscową. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca zawarł w dniu [...] r. z A Bank S.A. umowę kredytu na zakup pojazdu przez przedsiębiorcę na samochód marki Iveco Daily. Zgodnie z § 5 umowy kredytowej w celu zabezpieczenia spłaty tego kredytu - zawarł w tym samym dniu umowę przewłaszczenia na zabezpieczenie zakupionego na kredyt samochodu. Zgodnie z § 2 ust. 1 umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie - Wnioskodawca będący przewłaszczającym przeniósł na A Bank SA udział w 49/100 w prawie własności ww. pojazdu, z zastrzeżeniem, że jeżeli spłaci w całości zobowiązanie wynikające z umowy kredytu, to przeniesienie udziału w 49/100 w prawie własności ww. pojazdu na Bank ustanie. Jednocześnie, zgodnie z § 2 ust. 5 umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie - Przewłaszczający zobowiązał się do przeniesienia pozostałego udziału w 51/100 prawie własności ww. pojazdu, z zastrzeżeniem, że nastąpi to jeżeli nie zapłaci co najmniej dwóch kolejnych (pełnych) rat kredytu w terminie z umowy kredytu lub jeżeli roszczenie wynikające z umowy kredytu stanie się wymagalne. Na podstawie § 2 ust. 6 umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie - z chwilą ziszczenia się warunku z ust. 5 § 2 tej umowy (tj. jeżeli nie zapłaci co najmniej dwóch kolejnych (pełnych) rat kredytu w terminie z umowy kredytu lub jeżeli roszczenie wynikające z umowy kredytu stanie się wymagalne) - Bank stanie się jedynym właścicielem pojazdu bez konieczności składania jakiegokolwiek oświadczenia woli przez strony umowy. Wnioskodawca nie zapłacił dwóch kolejnych rat spłaty kredytu, przez co Bank B SA (Grupa C) jako następca prawny A Bank S.A.- wypowiedział mu umowę kredytową pismem z dnia 05.05.2010 r. i pismem z dnia 13.07.2010 r. wezwał do wydania mu przedmiotu zabezpieczenia kredytu, tj. ww. pojazdu. Następnie Bank wszczął przeciwko Wnioskodawcy egzekucję na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego, o czym Komornik poinformował pismem z dnia 20.08.2010 r. W porozumieniu z Bankiem Wnioskodawca "sprzedał" ww. pojazd na rzecz A Sp. z o.o. Oddział w P. i wystawił z tytułu tej sprzedaży fakturę VAT Nr [...] w dniu [...] r. (na kwotę 94.262,30 zł plus 20.737,71 zł podatku VAT, tj. na łączną kwotę 115.000 zł), nie otrzymując żadnej zapłaty i tylko dokumentując tym samym wobec Banku wartość rynkową ww. pojazdu - w celu ustalenia wobec Banku wysokości kredytu pozostałej jeszcze do spłaty, po odjęciu wartości rynkowej ww. pojazdu. Po tej "sprzedaży" Bank B S.A. pismem z dnia [...] r. poinformował Zainteresowanego, że w wyniku postępowania windykacyjnego został sprzedany przedmiot kredytu z ww. umowy kredytu. Jednocześnie komornik na wniosek wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie egzekucyjne. W zaistniałej sytuacji Wnioskodawca powziął wątpliwość czy powinien był wystawić ww. fakturę. W piśmie z dnia 18 lipca 2011 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia pojazdu marki Iveco Daily w całości. W dniu [...] r. na rzecz Banku B S.A. (następcy A Bank S.A.) nastąpiło wydanie pojazdu marki Iveco Daily (będącego przedmiotem przewłaszczenia na skutek braku zapłaty przez Wnioskodawcę dwóch kolejnych rat kredytu i wypowiedzenia urnowy kredytowej). Tzw. porozumienie z Bankiem B S.A. miało jedynie charakter ustny (wynikało tylko z rozmowy z pracownikiem tego Banku) i polegało tylko na tym, że Wnioskodawca miał wystawić fakturę VAT z tytułu "sprzedaży" samochodu na rzecz A Sp. z o.o., czego Wnioskodawca nie rozumiał, ale się zgodził, nie chcąc być w konflikcie z bankiem, w którym ma niespłacony kredyt. Wnioskodawca uważa, że Bank B S.A. zawarł jakieś porozumienie w tym zakresie z A Sp. z o.o., jednakże zaznaczył, że nie posiada więcej wiedzy na ten temat. A Sp. z o.o. fakturę Wnioskodawcy przyjął i w sprawie tej faktury kontaktowano się z Wnioskodawcą. Jednocześnie Wnioskodawca zaznaczył, że od 24.09.2010 r. nie był ani właścicielem ani nawet posiadaczem ww. pojazdu. Dokonując "transakcji" (polegającej na wystawieniu faktury VAT) z firmą A Sp. z o.o. nie posiadał upoważnienia ani pełnomocnictwa Banku (wynikało to tylko z rozmowy z pracownikiem Banku, że miał jedynie tę fakturę wystawić). W związku z powyższym zadano pytanie, czy Wnioskodawca, jako podatnik, powinien wystawić fakturę VAT za sprzedaż samochodu marki Iveco Daily na rzecz A S.A. Oddział w P. (i tym samym odprowadzić z tej faktury 22% podatek od towarów i usług), czy też nie powinien był wystawić tej faktury (i tym samym nie powinien odprowadzać od niej 22% podatku od towarów i usług)? Zdaniem wnioskodawcy, nie powinien był wystawiać faktury VAT za sprzedaż samochodu marki Iveco Daily na rzecz A S.A. Oddział w P. (i tym samym nie powinien odprowadzić z tej faktury 22% podatku od towarów i usług), ponieważ z powodu niezapłacenia dwóch kolejnych rat kredytu w terminie oraz wymagalności roszczenia z umowy kredytu - na podstawie § 2 ust. 6 w związku z § 2 ust. 5 umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie - Bank B S.A. (następca A Bank S.A.) stał się właścicielem całego ww. pojazdu, bez składania jakiegokolwiek oświadczenia, przez co Wnioskodawca nie będąc właścicielem nie mógł go sprzedać. Nie nastąpiła też odpłatna dostawa towaru na rzecz A S.A. Oddział w P. (bo było to nieodpłatne rozliczenie związane ze spłatą kredytu, w tym ustaleniem wartości rynkowej ww. pojazdu). Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów wydał w dniu [...] roku indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego uznającą stanowisko przedstawione przez podatnika w zakresie: - obowiązku wystawienia faktury na rzecz A Sp. z o.o. Oddział w P. z tytułu wydania przewłaszczonego towaru - za prawidłowe, - obowiązku odprowadzenia podatku z ww. faktury - za nieprawidłowe. Organ wskazał, że w związku z przeniesieniem na Bank B SA prawa do swobodnego rozporządzania ruchomością (pojazdem), będącej przedmiotem umowy przewłaszczenia, Wnioskodawca zobowiązany był do wystawienia na rzecz ww. Banku faktury VAT stwierdzającej dokonanie odpłatnej dostawy. Faktura VAT winna być wystawiona nie później niż siódmego dnia od dnia wydania towaru, zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.) Z uwagi na fakt, iż w przedmiotowym stanie faktycznym wydanie towaru (pojazdu) nastąpiło na rzecz ww. Banku, który mógł nim rozporządzać jak właściciel, tym samym wystawienie faktury na rzecz firmy A Spółka z o.o. było nieprawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. dokonał również oceny stanu faktycznego świetle art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wskazał, że przepis ten wprowadza specyficzną instytucję obowiązku zapłaty podatku w razie wystawienia faktury. Z punktu widzenia jego stosowania nieistotna jest przyczyna takiego zachowania podatnika, którą może być zarówno nieświadomy błąd czy niepewność co do zaistnienia obowiązku podatkowego, jak i świadome działanie. We wszystkich powyższych przypadkach podmioty wystawiające fakturę obowiązane są do zapłaty kwoty podatku wynikającego z takich faktur. Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że skoro wydanie towaru nastąpiło na rzecz Banku, a nie firmy A Spółka z o.o. Oddział w P., to nieprawidłowym było wystawienie faktury VAT dla A Spółka z o.o. Jednak wobec faktu wystawienia tej faktury i wprowadzenia jej do obrotu, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług Wnioskodawca obowiązany jest do zapłaty kwoty podatku należnego z niej wynikającej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. O. i wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zakwestionowanej interpretacji zarzucił naruszenie art. 14b § 1-3 Ordynacji podatkowej poprzez udzielenie odpowiedzi na niezadane we wniosku pytanie, czy Wnioskujący powinien wystawić fakturę VAT Bankowi B S.A. (następcy prawnemu A BANK S.A.) z tytułu przewłaszczenia 51/100 udziału w prawie własności samochodu marki Iveco Daily. Skarżący wskazał, że w swoim wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawił tylko pytanie, czy jako podatnik powinien wystawić fakturę VAT za sprzedaż samochodu marki Iveco Daily na rzecz A S.A. Oddział w P. (i tym samym odprowadzić z tej faktury 22 % podatek od towarów i usług) czy też nie powinien był wystawiać tej faktury (i tym samym nie powinien odprowadzać od niej 22 % podatku od towarów i usług)? Podniósł, że nie zostało postawione pytanie, czy powinien wystawić fakturę VAT Bankowi B S.A. (następcy prawnemu A BANK S.A.) z tytułu przewłaszczenia 51/100 udziału w prawie własności samochodu marki Iveco Daily, ale w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ stwierdził, że powinien taką fakturę wystawić. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z dnia 21 stycznia 2009 r. (l FSK 495/08, LEX nr 508269), wskazał, że ewentualne dywagacje czy oceny prawne ze strony organu podatkowego, wykraczające poza zakres stanu faktycznego, czy też wyrażone przez wnioskodawcę stanowisko w sprawie nie oznaczają wydania w tym właśnie zakresie jakiejkolwiek interpretacji. Skoro bowiem podatnik o coś nie pytał, to organ podatkowy nie mógł tego ocenić. Wobec tego w tym zakresie interpretacja nie jest wiążąca. Ponadto Skarżący zaznaczył, że w tym przypadku przewłaszczenie 51/100 udziału w prawie własności samochodu marki Iveco Daily na rzecz Banku B S.A. (następcy prawnego A BANK S.A.) stanowiło formę spłaty kredytu, a nie nowej czynności opodatkowanej (dostawy towarów czy świadczenia usług), dlatego wystawienie z tego tytułu faktury VAT nie miałoby podstawy prawnej. Skarżący ponadto wskazał, że wniosek dotyczył jedynie art. 2 pkt 22, art. 15 ust. 1, art 19 ust. 1 i ust. 4, art. 41 ust. 4, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 roku i swym zakresem nie obejmował art. 108 ust. 1 ww. ustawy, przez co oparcie wydanej interpretacji o ten przepis jest wadliwe i nie stanowi w zasadzie odpowiedzi na zadane pytanie. Zwrócił także uwagę, że generalnie zadał tylko jedno pytanie tj. czy powinien wystawić fakturę VAT za sprzedaż samochodu marki Iveco Daily na rzecz A S.A. Oddział w P. czy też nie powinien był wystawiać tej faktury. Wywnioskowane 2 pytanie mogło być tylko ewentualne, związane z pierwszym pytaniem tj. czy tym samym powinien odprowadzić z tej faktury 22 % podatek od towarów i usług czy też nie powinien odprowadzać od niej 22 % podatku od towarów i usług. Skarżący stwierdził także, że w związku z tym, że postępowanie interpretacyjne trwało długo i nie mógł szybko uzyskać odpowiedzi na pytanie, złożył korektę deklaracji VAT za grudzień 2010 roku i zmniejszył podatek należny o kwotę tego nienależnego z ww. faktury VAT. Tym samym gdyby nawet próbować przyjąć, że w zaskarżonej interpretacji miał zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 roku, to po korekcie deklaracji VAT nie miał już obowiązku odprowadzać podatku z ww. faktury niedokumentującej żadnej czynności VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działający w imieniu Ministra Finansów wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę uchyla pisemną interpretację. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z mocy art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). Z kolei, w myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej). Odpowiadając na postawione przez podatnika pytanie, organ podatkowy ma obowiązek przyjąć do oceny taki stan faktyczny, jaki Wnioskodawca podał we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej. Z kolei wnioskodawca oczekując interpretacji przepisów prawa podatkowego winien ten stan faktyczny określić precyzyjnie i jednoznacznie. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 r., w sprawie II FSK 1915/2007 postawiono tezę, zgodnie z którą w sprawach interpretacyjnych organy podatkowe nie mają podstaw do podważania stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, jednakże interpretacja wiąże organ podatkowy tylko w stanie sprawy przedstawionym we wniosku, przyjętym za podstawę stanowiska organu. Wskazać w tym miejscu należy, że regulacja prawna interpretacji wydawanych na wniosek uprawnionych podmiotów, określonych w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jako interpretacje indywidualne pozwala na przyjęcie, iż zainteresowanym, w rozumieniu tego przepisu jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie, a nie organ podatkowy, zaś treść art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej wskazuje, że wniosek może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Z mocy art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej powinien zawierać, jak już podkreślono, wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca obowiązany jest również do przedstawienia stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu albo zdarzenia przyszłego. Sprawa będąca przedmiotem skargi dotyczy indywidualnej interpretacji, a zatem stanowisko organu podatkowego winno opierać się na przedstawionym stanie faktycznym sprawy; indywidualna interpretacja nie jest rozstrzygnięciem władczym, nie ma też charakteru aktu stosowania prawa, nie ustanawia się żadnej normy indywidualnej. Rolą organu i istotą jego postępowania jest w tego typu sprawach ocena stanowiska strony, a organ winien ograniczyć się do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy. Innymi słowy – organ pełną wiedzę o stanie faktycznym, stanowiącym przecież jedyny punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego, czerpie wyłącznie z wniosku zainteresowanego; organ nie ma podstaw do prowadzenia w tym postępowaniu żadnego postępowania dowodowego. Niejednokrotnie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że właśnie z tej przyczyny ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w wydaniu pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wynika, że stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez zainteresowanego. Organ, wydając interpretację indywidualną przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji wskazanej przez zainteresowanego. Wnioskodawca w przedstawionym przez sobie pytaniu domagał się wyjaśnienia, czy powinien wystawić fakturę VAT za sprzedaż samochodu marki Iveco Daily na rzecz A S.A. Oddział w P. (i tym samym odprowadzić z tej faktury 22% podatku od towarów i usług), czy też nie powinien wystawiać tej faktury (i tym samym nie powinien odprowadzać od niej 22% podatku od towarów i usług)? Mając na względzie powyższe rozważania należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego interpretacja indywidualna Ministra Finansów zawiera precyzyjną i wyczerpującą odpowiedź na postawione we wniosku pytanie. Odpowiedź Ministra Finansów, poprzedzona wywodami na temat istoty dostawy towarów, została zawarta w końcowej części interpretacji. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że rozstrzygnięcie to stanowi odpowiedź na całość zagadnienia prawnego i nie wykracza poza jego zakres. Organ udzielający interpretacji zobowiązany był bowiem w pierwszej kolejności ustalić, na rzecz kogo – w świetle okoliczności opisanych we wniosku - podatnik winien wystawić fakturę. W konsekwencji powyższego Minister Finansów stwierdził, że wystawienie faktury na rzecz A S.A. było nieprawidłowe. Wskazana konstatacja nie prowadziła jednak do wniosku, że faktura, której strona nie powinna była wystawiać, nie będzie rodziła skutków prawnopodatkowych. W tym zakresie organ trafnie – jako element oceny stanu faktycznego sprawy niezbędny do udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku – przywołał treść art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W tym miejscu wskazać należy na treść art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Obowiązek podejmowania działań wnikliwych wprost nawiązuje do zasady prawdy obiektywnej. Chodzi tu o wyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Natomiast działania proste to podejmowanie czynności z pominięciem sformalizowanych procedur prawnych. W sprawach, których przedmiotem jest wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek ten będzie się odnosił do rozważenia stanowiska strony i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na postawione pytanie, w odniesieniu się do tego stanu faktycznego, który został zaprezentowany przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Powyższe założenia, którymi winien kierować się organ podatkowy zostały w ocenie Sądu zrealizowane przez Ministra Finansów przy wydawaniu interpretacji indywidualnej. Jak to już wyżej zostało wskazane, organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na postawione pytanie, które zostało poparte obszernymi wywodami co do interpretacji przepisów prawa podatkowego. W ocenie Sądu, nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja strony odnosząca się do faktu złożenia korekty deklaracji VAT za grudzień 2010 roku, w której został wykazany podatek z przedmiotowej faktury. Wnioskodawca nie objął bowiem wskazanej okoliczności treścią wniosku, przez co wymykała się ona ocenie w ramach wydanej przez Ministra Finansów interpretacji. Rekapitulując, w ocenie Sądu, zaprezentowana na gruncie opisanego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, wykładnia jakiej dokonał organ interpretacyjny była prawidłowa. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które winno było skutkować uchyleniem zaskarżonej interpretacji. Zdaniem Sądu zaprezentowane w kontrolowanym akcie stanowisko organu interpretacyjnego było jasną i zrozumiałą odpowiedzią organu na zadane we wniosku pytanie. Skarżona interpretacja zawierała także precyzyjną wykładnię spornych przepisów, wraz z określeniem skutków podatkowych dla wnioskodawcy i sposobu ich stosowania w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, wraz z odniesieniem do innych przepisów podatkowych, które winny mieć zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uznając słuszność stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. P.Z-C.