I SA/Łd 157/04

Dnia 12 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Świderska, Sędzia NSA T. Porczyńska, Asesor WSA C. Koziński (spr.), Protokolant J. Wegner, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : podatku od towarów i usług za październik 2001 r. p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. I S.A./Łd 157/04 U Z A S A D N I E N I E [...] Urząd Skarbowy Ł. - B. decyzją z dnia [...] nr [...] określił firmie A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., za październik 2001 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w kwocie 1.364.736 zł, nienależnie otrzymany zwrot, stanowiący zaległość podatkową (wraz z odsetkami) w kwocie 88.393 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie w wys. 26.517,90 zł. Organ pierwszej instancji zakwestionował stosowanie przez podatnika stawki 0% w odniesieniu do "kosztów przygotowania produkcji" powodujące - zdaniem Spółki - zwiększenie ceny wcześniej wyeksportowanych opakowań. Urząd Skarbowy uznał, że tzw. "zwrot kosztów" nie może być opodatkowany 0% stawką podatku VAT, ponieważ koszty te nie zostały wliczone w cenę eksportowanego towaru oraz nie stanowią eksportu towarów ani eksportu usług. Podatnik nie wniósł odwołania od powyższej decyzji. Pismem z dnia 13 stycznia 2003r. pełnomocnik Spółki wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.- B. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Strona podniosła, że w.w decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w "szczególności art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 oraz art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.)". W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł zarzuty merytoryczne związane z prawidłowością zastosowanej stawki podatku i określeniem wartości eksportowanego towaru. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] Pełnomocnik strony pismem z dnia 13 listopada 2003r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podtrzymując zarzuty powołane we wniosku i stwierdzając jednocześnie, że wykonywał czynności niepodlegajace opodatkowaniu, co oznacza, że organ podatkowy bezzasadnie zastosował stawkę podatku 22%. Dodatkowo pełnomocnik podniósł, iż Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wydał wyrok o sygn. I SA/Łd 258/02, w którym w tożsamym stanie faktycznym uchylił decyzję Izby Skarbowej w Ł., a "w uzasadnieniu ustnym wskazał na to, że sporne dokumenty wystawiane przez Spółkę nie dokumentowały czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. W stanie faktycznym, na tle jakiego powstał spór Spółka dokonywała zwrotu kosztów, która to czynność nie jest żadną z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, wymienionych w przepisach Ustawy PTU". Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., nie uznał argumentów strony i decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy w.w. decyzję z dnia [...]. Organ drugiej instancji stwierdził, iż powołane przez pełnomocnika argumenty zawarte w odwołaniu dotyczą wyłącznie kwestii merytorycznych (które mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu odwoławczym, z którego podatnik nie skorzystał), a nie w postępowaniu określonym w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie w w.w. rozstrzygnięciu organ podatkowy odpowiadając na wniosek pełnomocnika o przeprowadzeniu dowodu z wyroku NSA z dnia 30 października 2003r. sygn. akt I SA/Łd 258/02 wskazał, iż nie podważa wiarygodności ani skutków prawnych wyroku i w związku z tym - zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej -uznał, że brak jest podstaw do przeprowadzenia dowodu z w.w. dokumentu. Pismem z dnia 10 lutego 2004r. pełnomocnik Spółki zaskarżył w.w. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] i na podstawie art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) wniósł o jej uchylenie. Spornej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1 i art. 18 ust. 1 w związku z błędną interpretacją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). W uzasadnieniu skargi Pełnomocnik podniósł, iż czynność "zwrotu kosztów" jest wyłączona spod działania ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie została wymieniona w art. 2 w.w. ustawy, a poza tym nie stanowi usługi w rozumieniu art. 4 pkt 2 tej ustawy, co oznacza, iż w.w. czynność nie jest opodatkowana ani - zastosowaną przez Spółkę - 0% stawką podatkową, ani - jak uznały organy podatkowe - stawką 22%. W ocenie pełnomocnika strony decyzja Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. rażąco narusza prawo z uwagi na zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług do czynności niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem, co jednocześnie dowodzi, iż nie powinna ona uczestniczyć w obrocie prawnym. Skarżący wskazał także, że pojęcie "prawa" użyte w art. 247 § l pkt 3 Ordynacji podatkowej odnosi się do wszystkich kategorii przepisów prawa, w tym również do przepisów prawa materialnego. Ponieważ rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Urzędu Skarbowego jest sprzeczne z treścią przepisów prawnych w przedmiotowej sprawie ma miejsce rażące naruszenie prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż decyzja Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] nr [...] została wydana w sposób zgodny z prawem, w oparciu o przepisy przytoczone w sentencji decyzji. Podstawą wydania decyzji określającej w prawidłowej wysokości nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu jest przepis art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Jest to przepis, który uprawnia organy podatkowe do stosownego działania, tj. określenia kwot zobowiązania podatkowego, kwot zwrotu różnicy podatku, kwot zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1, w przypadku, gdy nie można przyjąć ich w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości. W przedmiotowej sprawie Urząd Skarbowy miał prawo do określenia w decyzji kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w wysokości innej niż wynikała z deklaracji podatkowej VAT-7 z uwagi na stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości mające wpływ na jego wysokość. Spółka opodatkowała stawką 0% kwalifikując jako sprzedaż eksportową "koszty przygotowania produkcji". Stwierdzony stan faktyczny nie wskazuje, aby w niniejszej sprawie podatnik miał prawo opodatkować wykonane czynności preferencyjną stawką podatku, tj. 0%, albowiem wykazana przez podatnika sprzedaż nie była ani eksportem towarów, ani eksportem usług. Zasadnie więc - w opinii Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. -organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 10 ust. 2 w.w. ustawy z uwagi na fakt, iż podatnik - w świetle obowiązujących przepisów - nie miał prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług, tj. 0% w odniesieniu do przedmiotowych czynności. W związku z tym zasadnie zostały wydane także decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności wyżej powołanej decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – B. oraz sporna decyzja z dnia [...] wydana w drugiej instancji zgodnie z art. 221 § 2 Ordynacji podatkowej utrzymująca w mocy w.w. decyzję z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., pismem z dnia 10 stycznia 2005 r. poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) uwzględniając skargę strony, uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] nr [...] i orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. –B. z dnia [...] nr [...], a następnie wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Po zapoznaniu się z treścią pisma Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 10 stycznia 2005 r., pełnomocnik strony skarżącej przyłączył się do wniosku w sprawie umorzenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Jeżeli skarżący w skardze do sądu administracyjnego domaga się stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w obu instancjach administracyjnego postępowania podatkowego, podatkowy organ odwoławczy może na podstawie art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić nieważność własnej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego. Autokontrola zaskarżonej decyzji przez organ, który ją wydał jest samodzielnym upoważnieniem organu administracji publicznej do weryfikacji własnej decyzji. W tym przypadku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. skorzystał z takiego uprawnienia i uchylił decyzję administracyjną będąca przedmiotem skargi, jak również decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – B.. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał za zasadne aby umorzyć postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.).