I SA/Łd 159/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA W. Jarzębowski, Sędzia NSA P. Janicki, Asesor WSA C. Koziński (spr.), Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2005 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej przychód za rok 2000 p o s t a n a w i a : 1) umorzyć postępowanie sądowe 2) zwrócić na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. decyzją z dnia [...] określił Panu K. N. przychód za rok 2000 w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Od decyzji tej strona nie wniosła odwołania. Następnie ten sam organ podatkowy w dniu [...] określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. W dniu 6 sierpnia 2004 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji określającej przychód za 2000 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją nr [...] odmówił jednak stwierdzenia jej nieważności. Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie stwierdzając, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego dopuścił się rażącego naruszenia prawa uznając obowiązek podatnika do zapłaty podatku od towarów i usług i jednocześnie określając zobowiązanie w podatku dochodowym, wliczając do podstawy opodatkowania wartość podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Pan K. N. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] określającą przychód za 2000 r. w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 120 i 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie ich zastosowania oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w związku z art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła między innymi, iż przepis art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wprost stanowią, że u podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych VAT, przychód z tej sprzedaży pomniejsza się o podatek VAT. Przepisy te są niesporne (a wręcz oczywiste w swej treści) i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. A decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P., określająca przychód w zryczałtowanym podatku dochodowym, pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią powołanych przepisów. Oczywista wadliwość zastosowania wskazanych w podstawie prawnej decyzji przepisów prawa jest rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż zarzuty Pana K. N. zawarte w skardze nie spełniają przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji – wynikających z art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Rażące naruszenie prawa zachodzi jedynie wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Nie są rażącym naruszeniem prawa różnice w zakresie interpretacji prawa ani też w ocenie zdarzenia. Nie chodzi również o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, nie dające się pogodzić z wymogami praworządności. Wniosek o stwierdzenie nieważności służy bowiem eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych szczególnie ciężkimi wadami materialnymi, a w rozpoznawanym przypadku nie sposób dopatrzyć się zaistnienia tego rodzaju wad. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził ponadto, iż działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] nr [...] w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Strona skarżąca w dniu 10 marca 2005 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo cofające skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] z wnioskiem o zwrot uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 200,- zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z poź. zm.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając na uwadze przedstawiony powyżej stan faktyczny, Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne. Nie stwierdzono aby przez dokonanie tej czynności strona skarżąca zmierzała do obejścia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. eliminując z obrotu prawnego swoją decyzję z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] nr [...], w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r., spowodował, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] nie są dotknięte wadami nieważności. Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzono postępowanie sądowe i orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego.