I SA/Łd 159/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant asystentka sędziego Dominka Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległość spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r., odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W., działając na podstawie art. 207, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art.53 § 1 i 4, art. 56, art. 91, art. 107 § 1 i 2, art. 108 § 1- 3, art. 109 oraz art. 116, art. 245 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 169, poz. 1387), uchylił decyzję własną z dnia [...] nr [...] i orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej A. K. za: 1. zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000r. [...] Biura Finansowego A S.A. z siedzibą w Ł. w kwocie 2.943.201,30,-zł., 2. odsetki za zwłokę od w/w zaległości w kwocie 2.806.201,00,-zł., liczone od dnia następnego po ustawowym terminie płatności do dnia 5 września 2006r. tj. do dnia wydania decyzji z uwzględnieniem okresów wyłączeń tj. 13 kwietnia 2002r. – 6 czerwca 2002r., 4 stycznia 2006r. – 12 kwietnia 2006r., 3. koszty egzekucyjne w kwocie 400.580,90,-zł., ustalone na dzień 5.września 2006r. (dzień wydania decyzji) W uzasadnieniu orzeczenia organ podatkowy wskazał, iż za zaległości podatkowe spółki akcyjnej, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe, alboż niezgłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Odpowiedzialność powyższa obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności akt rejestrowych wskazanej Spółki - księgi handlowej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ł., XXI Wydział Gospodarczy Rejestrowy wynika, iż A. K. pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki Akcyjnej A z siedzibą w Ł. przez cały 2000r. Decyzją z dnia [...] orzeczono już ostatecznie o solidarnej odpowiedzialności A.K. za zaległość podatkową Spółki Akcyjnej A w Ł. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne, w związku z określeniem tejże zaległości decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2006r. w sprawie o sygn.akt. I SA/Łd 1309/02, uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] tenże organ decyzją z dnia [...] m.in. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r. w wysokości niższej niż uprzednio - na kwotę 2.991.346,00,-zł. Okoliczności te spowodowały wznowienie postępowania w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności A. K. za zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r., o czym orzeczono postanowieniem z dnia [...]. Zaległość podatkowa podatniczki za wspomniany okres wynosi 2.943.201,30,-zł. Dodatkowo Spółka Akcyjna A z siedzibą w Ł. posiada inne jeszcze zaległości podatkowe, których egzekucja jest bezskuteczna (w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998r. i 2001r.; w podatku VAT za 2001r.) Zgodnie z informacją uzyskaną w Sądzie Rejonowym dla Ł.– Ś. w Ł., Spółka Akcyjna A w Ł. z wnioskiem o ogłoszenie upadłości wystąpiła w dniu 24 kwietnia 2006r. Wniosek ten został jednakże prawomocnie zwrócony, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 kwietnia 2006r. Podejmowane w stosunku do podatniczki działania egzekucyjne, mające na celu wyegzekwowanie zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 2.943.201,30,-zł. są bezskuteczne. Dokonane w toku postępowania egzekucyjnego zajęcia kont bankowych nie przyniosły zaspokojenia roszczeń. Negatywnie zakończyły się również poszukiwania majątku Spółki, czego dowodzą spisane protokoły o stanie majątkowym podatniczki, wystąpienia do wszystkich urzędów skarbowych w Polsce, Wydziału Komunikacji, Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. Z uzyskanych informacji wynika natomiast, że Spółka poczynając od 2001r. nie prowadzi działalności operacyjnej, nie posiada wierzytelności ani też nie zatrudnia pracowników. Zebrany zatem materiał dowodowy, zdaniem organu, wskazuje na brak składników majątku dłużnika mogących zaspokoić zobowiązanie publicznoprawne podatniczki. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia A. K. podniósł, iż w sprawie niniejszej zachodzą okoliczności wyłączające jego solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki. Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został bowiem przezeń złożony w dniu 27 kwietnia 2006r. Jego zwrot, z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wynika zaś z faktu, iż w następstwie katastrofy budowlanej w siedzibie Spółki skradzione zostały dokumenty, stanowiące konieczny załącznik wniosku. To zaś, w ocenie odwołującego, wyłącza jego winę w niezgłoszeniu skutecznego wniosku o ogłoszenie upadłości. Ponadto, zdaniem odwołującego, nie zostało wykazane przez organ podatkowy, że egzekucja zaległości podatkowej w stosunku do Spółki okazała się bezskuteczna. Powołując się na wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie z dnia 24 marca 2005r. w sprawie o sygn.akt I SA/Ol 345/04 oraz w Warszawie z dnia 22 lutego 2005r. w sprawie o sygn.akt III SA 2984, podniósł, iż warunkiem koniecznym uznania egzekucji za bezskuteczną jest "formalne stwierdzenie tej bezskuteczności". Co najmniej przedwczesne jest zatem orzekanie o jego solidarnej odpowiedzialności. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., w oparciu o treść 233 § 1 pkt 1, art. 107, art. 108, art. 109, art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 21 ustawy z dnia 12.września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach orzeczenia wskazał, iż trafne jest zastosowanie przez organ I instancji normy art. 116 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003r., w związku z faktem, iż zaległości podatkowe Spółki Akcyjnej A z siedzibą w Ł., będące przedmiotem solidarnej odpowiedzialności A. K., powstały przed tą datą. Oznacza to, iż organy podatkowe obowiązane były wykazać bezskuteczność egzekucji w stosunku do podatniczki oraz fakt pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową Spółki. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności (zgłoszenie wniosku o upadłość lub otwarcie układu we właściwym czasie lub też niezgłoszenie ich bez własnej winy, wskazanie majątku spółki, z którego możliwa będzie egzekucja) spoczywa na członku zarządu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż egzekucja zaległości podatkowych Spółki Akcyjnej A w Ł. jest bezskuteczna. Organ egzekucyjny podjął bowiem wszystkie możliwe czynności w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych Spółki. W szczególności dokonał zajęć kont bankowych, jednak z odpowiedzi banków wynika, iż Spółka nie posiada środków na tych kontach, doszło do zbiegu egzekucji bądź też nie figuruje ona w ewidencji klientów banku. Ponadto wystąpienia organu egzekucyjnego do szeregu instytucji właściwych w sprawach ewidencji nieruchomości i pojazdów jak również wszystkich urzędów skarbowych w kraju okazały się bezskuteczne, nie doprowadzając do ujawnienia jakichkolwiek składników majątku Spółki, z których możliwe byłoby prowadzenie egzekucji. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, niezasadny jest zarzut odwołania, dotyczący niewykazania podstawowej przesłanki uprawniającej do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki tj. bezskuteczności egzekucji. Przeprowadzone postępowanie wykazało, iż Spółka nie posiada majątku, z którego możliwa byłaby egzekucja, co potwierdzają również informacje uzyskane od prezesa zarządu Spółki, zawarte w protokołach o stanie majątkowym Spółki. Nietrafny jest również, zdaniem organu, zarzut braku formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, zwłaszcza w kontekście ciągłego funkcjonowania Spółki i jej licznych zaległości podatkowych z różnych tytułów. Odwołujący nie wykazał natomiast skutecznie, istnienie którejkolwiek z okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność, o których mowa w art. 116 § 1 ordynacji podatkowej. Wniosek o ogłoszenie upadłości nie został bowiem złożony (z uwagi na jego zwrot przez Sąd), ponadto próba jego złożenia nie nastąpiła we właściwym czasie (skoro podatniczka we wniosku o ogłoszenie upadłości wskazała, iż jej stan finansowy nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania upadłościowego). Dodatkowo, odwołujący nie wskazał na brak winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości ani też majątku Spółki, pozwalającego na skuteczne prowadzenie egzekucji. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A. K. zarzucił: - naruszenie prawa procesowego tj. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo orzeczenia co do istoty sprawy; art. 121, 122 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że egzekucja prowadzona w stosunku do Spółki była prowadzona co do całego jej majątku a wierzyciel wyczerpał wszystkie sposoby egzekucji oraz uznanie, że nie zachodzi, określona w art. 116 § 1 pkt 1 lit.b Ordynacji podatkowej okoliczność zwalniająca skarżącego z odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania Spółki, - naruszenie prawa materialnego tj. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji o odpowiedzialności solidarnej pomimo niewykazania bezskuteczności egzekucji oraz pomimo wykazania przez skarżącego, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie zaś o przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 15 czerwca 2007r. pełnomocnik skarżącego wskazał dodatkowo na fakt, iż organy egzekucyjne w dalszym ciągu prowadzą egzekucję w stosunku do Spółki Akcyjnej A w Ł., czego dowodzi postępowanie sądowe o uznanie za bezskuteczną w stosunku do Skarbu Państwa umów sprzedaży nieruchomości (lub udziałów w prawie własności nieruchomości), będących własnością Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie zaś wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy postępowania, uregulowane w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. nr 8 z 2000r., poz. 60 ze zm.), w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę na fakt, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie wznowienia postępowania. Ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. z dnia [...] orzeczono już bowiem o solidarnej odpowiedzialności A. K. za zaległość podatkową Spółki Akcyjnej A w Ł. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r., odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne. Oznacza to, iż w pierwszej kolejności rozważeniu podlegać winny okoliczności, uzasadniające wzruszenie opisanej wyżej decyzji ostatecznej w trybie postępowania nadzwyczajnego. W rozpoznawanej sprawie, organy jako podstawę wznowienia postępowania powołały normę art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, wskazując na uchylenie w postępowaniu sądowym ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia Spółce Akcyjnej A w Ł. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r. oraz wydanie kolejnej decyzji ostatecznej w tym przedmiocie, określającej wspomniane zobowiązanie w niższej wysokości. Ponieważ zaś decyzja ta w sposób bezpośredni wpływała na zakres solidarnej odpowiedzialności skarżącego, przeto prawidłowo jej uchylenie, następnie zaś odmienne rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zobowiązania podatkowego Spółki Akcyjnej A w Ł., stanowiło podstawę do wznowienia postępowania, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...], w konsekwencji zaś jej uchylenia i rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jak zatem z powyższego wynika, zarzut skargi, dotyczący "naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo orzeczenia co do istoty sprawy" oparty jest na nieporozumieniu. Co do istoty sprawy orzekał bowiem organ I instancji, uprzednio uchylając, w trybie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, własną decyzję z dnia [...]. Przechodząc zaś na grunt rozważań, dotyczących prawidłowości zastosowanego przez organy podatkowe przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej wskazać należy, iż prawidłowo przepis ten zastosowany został w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003r., tj. przed wejściem w życie nowelizacji Ordynacji podatkowej, dokonanej ustawą z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 169, poz. 1387). Po myśli art. 21 cytowanej ustawy bowiem, do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy (w badanej sprawie zaległość podatkowa dotyczy 2000r.) stosuje się przepisy Ordynacji w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie nowelizacji. Oznacza to zatem, iż już choćby z powodów formalnych nietrafny jest zarzut skargi, dotyczący naruszenia przepisu art. 116 § 1 pkt 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej, ponieważ przepis wspomniany wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2003r. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że za prawidłowe uznano stanowisko organów podatkowych, sprowadzające się do konkluzji, iż spełnione zostały pozytywne przesłanki, uzasadniające solidarną odpowiedzialność prezesa zarządu Spółki Akcyjnej A w Ł. za zaległość podatkową Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000r. Jest bowiem niewątpliwe, że skarżący pełnił (i nadal pełni) funkcję prezesa zarządu tejże Spółki w 2000r. W toku postępowania organy wykazały natomiast, iż egzekucja zobowiązań podatkowych w stosunku do Spółki – podatniczki jest bezskuteczna. Potwierdzają to zarówno dokonane zajęcia bankowe (w 43 oddziałach banków), jak i uzyskane informacje (z instytucji i organów prowadzących ewidencję gruntów oraz pojazdów) o braku majątku ruchomego i nieruchomego Spółki, do którego mogłaby być skierowana egzekucja. Fakt, że Spółka nie posiada żadnego majątku wynika zresztą również z oświadczeń, składanych w toku postępowania przez skarżącego (do protokołów o stanie majątkowym zobowiązanego). W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, prawidłowo przeprowadzone postępowanie, mające za przedmiot ujawnienie całego majątku spółki oraz zastosowanie wszystkich dostępnych sposobów egzekucji jest wystarczające dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Nie jest natomiast konieczne "formalne" zakończenie postępowania egzekucyjnego w stosunku do podatnika umorzeniem tego postępowania na skutek bezskuteczności egzekucji. Po pierwsze bowiem, umorzenie postępowania z tej przyczyny możliwe jest jedynie w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /tekst jednolity Dz.U. nr 229 z 2005r., poz. 1954 ze zm./), co oznacza, iż decyzja w tym zakresie ma charakter uznaniowy i dotyczy ściśle określonej sytuacji. Po wtóre odpowiedzialność członka zarządu ma charakter solidarny. Z istoty solidarności biernej wynika natomiast, że zobowiązany jest każdy z dłużników solidarnych, przy czym spełnienie świadczenia przez jednego z nich – zwalnia drugiego. Oznacza to, iż w interesie członka zarządu odpowiedzialnego solidarnie za zaległości podatkowe Spółki jest by egzekucja przeciwko zobowiązanemu była prowadzona i doprowadziła do zaspokojenia wierzyciela. Wówczas bowiem zobowiązanie (również z tytułu odpowiedzialności solidarnej) wygaśnie. W rozpoznawanej sprawie trudno natomiast o racjonalne uzasadnienie zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do całego majątku Spółki w sytuacji gdy, jak wynika z poczynionych ustaleń, majątku tego nie ma. Trudno też w tym kontekście o wskazanie sposobu egzekucji, którego organy nie wykorzystały. Ogólne powoływanie się na tezy uzasadnień sądów administracyjnych, bez ich odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy, nie może skutecznie uzasadniać konkluzji o niewykazaniu "podstawowej przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej". Skierowane przez Skarb Państwa w trybie art. 527 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16,poz. 93 ze zm.) powództwo o uznanie za bezskuteczne w stosunku do wierzyciela, umów sprzedaży nieruchomości, będących własnością Spółki, nie wskazuje zaś na istnienie majątku podatnika, do którego egzekucja nie została skierowana (nieruchomości należą i należeć będą do osoby trzeciej zaś czynność prawna (sprzedaż) może być co najwyżej "uznana za bezskuteczną" w stosunku do wierzyciela). Odnosząc się zaś do zarzutu nieuwzględnienia okoliczności ekskulpacyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej (wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości /postępowanie układowe/ albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z winy członka zarządu, względnie wskazanie mienia, z którego egzekucja jest możliwa), podzielić należy stanowisko organów podatkowych, że żadna z przesłanek zwalniających skarżącego od odpowiedzialności, nie została przezeń wykazana. Wniosek o ogłoszenie upadłości z dnia 24 kwietnia 2006r. nie został skutecznie zgłoszony. Jego prawomocny zwrot, w trybie art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. nr 60, poz. 535 ze zm.), powodował bowiem zniweczenie wszystkich jego skutków procesowych (art. 130 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego /Dz.U. nr 43, poz. 296 ze zm./ w zw. z art. 35 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze). Powoływanie się zaś na rzekomą katastrofę budowlaną w siedzibie Spółki (27 maja 2005r.) i w jej następstwie kradzież dokumentów, koniecznych do skutecznego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie może dowodzić niezawinionego charakteru tegoż zaniechania. Po pierwsze bowiem okoliczności te nie zostały przez skarżącego choćby uprawdopodobnione (vide: uzasadnienie postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 13 czerwca 2006r., sygn.akt X Gz 245/06), po wtóre istniała prawna i faktyczna możliwość ich odtworzenia, biorąc pod uwagę odstęp czasowy pomiędzy rzekomą kradzieżą a datą złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, iż pierwotne niekwestionowane przez skarżącego orzeczenie o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki, wydane zostało w dniu [...] tj. blisko 4 lata przed podjętą przezeń próbą wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Jak wynika zaś z uzasadnienia wspomnianej decyzji, już w tej dacie egzekucja zaległości podatkowych (kilkumilionowych) w stosunku do Spółki była bezskuteczna. Najpóźniej zatem w dniu 19 sierpnia 2002r. istniały przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (art. 1 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe /tekst jednolity Dz.U. nr 118 z 1991r., poz. 512 ze zm./). "Kradzież dokumentów" w 2005r. nie mogła zatem stać na przeszkodzie złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości w czasie właściwym. Oznacza to, że prezentowana przez organy podatkowe ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie przekroczyła granic, określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej, dokonana została bowiem w sposób wyczerpujący, zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Odmienna od prezentowanej przez skarżącego, interpretacja ustalonego prawidłowo stanu faktycznego, nie stanowi o "dowolności oceny" oraz "uchylaniu się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (..)". Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.