I SA/Łd 1603/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 2002 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nr [...] z dnia [...] określającą T. J. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2002 roku. Organ podatkowy ustalił następujący stan faktyczny w sprawie. T. J. od dnia 1 maja 2000 roku przystąpił dobrowolnie do opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W wyniku kontroli w zakresie sprawdzenia prawidłowości i rzetelności danych wykazanych w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2002 roku do grudnia 2004 roku oraz w zeznaniach PIT-36 za lata 2002, 2003, 2004 ustalono m. in., że w październiku 2002 roku, w deklaracji VAT-7 podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, jednocześnie nie wykazując obrotu ze sprzedaży oraz podatku należnego. T. J. nie prowadził ewidencji sprzedaży za październik 2002 roku, podczas gdy w miesiącu tym świadczył usługi prawnicze. W księdze podatkowej za ten miesiąc wykazał świadczenie usług. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił T. J. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2002 roku w kwocie 63 złote. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej o. p., art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o VAT, § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Na powyższą decyzję skarżący wniósł odwołanie, w którym to wyjaśnił, że nie wykazał obrotu za świadczone usługi w deklaracji VAT-7, ponieważ kwalifikował je jako zwolnione z podatku od towarów i usług. W dalszym toku postępowania zarzucił, iż w związku ze świadczonymi usługami ponosił dodatkowe koszty, zatem opodatkowanie całości kwot wykazanego przychodu jest niezasadne. Wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka A. T. i K. G.. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że usługi prawnicze nie zostały zwolnione od podatku od towarów i usług. Zatem w złożonej deklaracji VAT-7 za wskazany miesiąc podatnik obowiązany był wykazać obroty oraz podatek należny z tytułu świadczonych usług. Usługi prawnicze nie korzystają też z opodatkowania obniżonymi stawkami podatku od towarów i usług, zatem zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy o VAT, podlegały opodatkowaniu według stawki 22 %. Podstawę opodatkowania stanowi obrót. U podatnika była to całość kwot za świadczone usługi, otrzymana od usługobiorców. Opodatkowaniu nie podlegają pieniądze, które skarżący otrzymał od matki, lecz kwoty z tytułu świadczonych usług. Faktem bezspornym jest, że skarżący świadczył odpłatnie usługi prawnicze. W związku z tym odmówiono przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 3 o. p., art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 8, art. 10 ust. 2, art. 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 ustawy o VAT. Na powyższą decyzję T. J. złoży skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu podniósł, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2002 roku określone zostało w związku z wykazanymi usługami (porady prawne, zapoznawanie się z dokumentami). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podnieść należy, zarzuty skargi są wyjątkowo skąpe, pomimo iż skarżący legitymuje się wykształceniem prawniczym; jest adwokatem. T. J. ograniczył się w zasadzie do stwierdzenia, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu podatkowego. Niezależnie od powyższego, wypełniając zakreśloną w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. kompetencję zbadania zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem niezależnie od granic skargi jak też podniesionych zarzutów, stwierdzić trzeba iż akt ten prawa nie narusza. Odpowiada zarówno normom prawa materialnego, jak też spełnia wymagania nałożone przepisami procedury podatkowej. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia przez organy podatkowe dwóch faktów: świadczenia przez T. J. w miesiącu sierpniu 2002 roku usług prawniczych oraz niewykazania tej okoliczności w deklaracji VAT - 7 za ten okres. Podkreślić trzeba, że skarżący powyższych ustaleń w sposób skuteczny nie zakwestionował. Z powyższych faktów organy wywiodły obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług. Stanowisko organów podatkowych jest uzasadnione, a to z poniższych względów. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o VAT odpłatne świadczenie usług na terytorium Polski podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z niepodważonych w sprawie niniejszej ustaleń faktycznych wynika, że skarżący świadczył w październiku 2002 roku usługi prawnicze; świadczą o tym wprost zapisy księgi podatkowej. Jednocześnie usługi te nie były objęte zwolnieniem od opodatkowania, jako że nie dotyczyły spraw cywilnych lub karnych prowadzonych z urzędu, wymienionych w § 67 pkt 16 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Na stronie ciążył zatem niewątpliwie obowiązek podatkowy. Tymczasem skarżący nie prowadził odrębnej ewidencji dla celów podatku VAT. Wobec tego zakres tego zobowiązania określić należało w oparciu o dyspozycję art. 15 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 8 ustawy o VAT, przewidującego iż podstawę opodatkowania stanowi kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o należny podatek (obrót). Gdy chodzi o stawkę podatkową, to zasadą jest, iż wynosi ona 22 %, chyba że w załączniku do ustawy o VAT albo w cyt. wyżej rozporządzeniu Ministra Finansów świadczona usługa zostałaby wymieniona jako korzystająca z niższej stawki. W stosunku do usług prawniczych takiej niższej stawki przepisy obowiązującego prawa nie przewidują. Tym samym znajduje doń zastosowanie stawka podstawowa. W sytuacji przeprowadzenia wobec strony kontroli podatkowej, wyniku której ustalono zobowiązanie podatkowe w kwocie innej, niż wynikająca z deklaracji podatkowej, w oparciu o art. 10 ust. 2 ustawy o VAT w związku z art. 21 § 3 o. p. wydać należało stosowną decyzję określającą wysokość tego zobowiązania. Wszystkie powyższe elementy postępowania podatkowego przeprowadzono w sposób odpowiadający procedurze podatkowej, w szczególności zgodnie z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 o. p. Wyjaśniono w sposób dokładny stan faktyczny niniejszej sprawy i dokonano jego wszechstronnej oceny. Podnoszone na etapie odwołania wnioski o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w świetle art. 188 o. p. pozbawione były należytego uzasadnienia, jako że podstawę opodatkowania w sprawie niniejszej stanowi określony obrót, którego wysokość ustalono w sposób niebudzący wątpliwości. Nadto – wskazywane przez skarżącego tezy dowodowe w postępowaniu podatkowym nie mogły się ostać, dotyczyły bowiem kosztów związanych ze świadczonymi usługami w innym okresie, które to okoliczności pozostają poza istotą niniejszej sprawy. Nadto T. J. nie kwestionował faktu świadczenia usług prawniczych ani kwot uzyskanych z tego tytułu. Nie można zatem organom podatkowym zarzucić luk w postępowaniu dowodowym, czy też jakichkolwiek braków stanu faktycznego. W tych okolicznościach sprawy określenie podstawy opodatkowania była raczej kwestią subsumcji właściwej normy przepisu prawa materialnego, niźli elementem stanu faktycznego podlegającym ustalaniu. Również i w tym zakresie nie sposób organom podatkowym zarzucić naruszenia prawa. Zastosowano bowiem właściwe przepisy prawa materialnego i dokonano ich prawidłowej wykładni. Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.