I SA/Łd 1604/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska - Sakrajda, Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2002 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nr [...] z dnia [...] uznającą, że za listopad 2002 roku nie występuje wykazana przez T. J. nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Organ podatkowy ustalił następujący stan faktyczny w sprawie. T. J. od dnia [...] przystąpił dobrowolnie do opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W wyniku kontroli w zakresie sprawdzenia prawidłowości i rzetelności danych wykazanych w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia 2002 roku do grudnia 2004 roku oraz w zeznaniach PIT-36 za lata 2002, 2003, 2004 ustalono m. in., że w listopadzie 2002 roku, w deklaracji VAT-7 podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc jednocześnie nie wykazując obrotu ze sprzedaży ani też podatku naliczonego z tytułu zakupów towarów i usług. Nadto w równolegle prowadzonym postępowaniu określono podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik 2002 roku w kwocie 63 złote. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał, że za listopad 2002 roku wykazana przez podatnika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc nie występuje. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 207, art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej o. p. i art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) – zwanej dalej ustawą o VAT. Od tej decyzji podatnik odwołał się podając, że za listopad 2002 roku występuje nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. W dalszym toku postępowania wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka A.T. i K. G.. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] określono stronie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2002 roku w kwocie 63 złote. Tym samym nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, tj. listopad 2002 roku nie wystąpiła. W rozliczeniu za miesiąc następny tj. grudzień 2002 roku nie wystąpi kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1 o. p., art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 2 ustawy o VAT. Na powyższą decyzję T. J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. żądając jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż nie sposób odnieść się do zarzutów skargi, ponieważ skarga takowych w istocie nie zawiera, pomimo że strona legitymuje się wykształceniem prawniczym; jest adwokatem. T. J. ograniczył się w zasadzie do zaznaczenia, iż w jego ocenie zaskarżona decyzja nie jest trafna. Niezależnie od powyższego, wypełniając zakreśloną w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. kompetencję zbadania zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z prawem niezależnie od granic skargi jak też podniesionych zarzutów, stwierdzić trzeba iż akt ten prawa nie narusza. Odpowiada zarówno normom prawa materialnego, jak też spełnia wymagania nałożone przepisami procedury podatkowej. Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest fakt, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu podatkowego w przeważającej części opiera się na decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie 63 złote za miesiąc październik 2002 roku. Na uwagę zasługuje fakt, że skarżący legalności powyższego aktu ani ustaleń w nim zawartych w sposób skuteczny nie zakwestionował. Decyzja ta jest ostateczna. Tym samym w sposób uprawniony została potraktowana jako podstawa do wydania decyzji w sprawie niniejszej. Przechodząc do meritum sprawy, skoro w ostatecznej decyzji organu podatkowego określono zobowiązanie w podatku VAT za miesiąc październik 2002 roku, to brak było podstaw do przyjęcia, iż występuje nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na miesiąc następny. W tej sytuacji w oparciu o art. 10 ust. 2 ustawy o VAT w związku z art. 21 § 3 o. p. wydać należało stosowną decyzję uznającą, iż przedmiotowa nadwyżka nie występuje. Stwierdzić należy, iż postępowanie podatkowe przeprowadzono w sposób odpowiadający procedurze podatkowej, w szczególności zgodnie z art. 120, art. 121 §1 i art. 122 o. p. Wyjaśniono w sposób dokładny stan faktyczny niniejszej sprawy i dokonano jego wszechstronnej oceny. Podnoszone na etapie odwołania wnioski o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w świetle art. 188 o. p. pozbawione były należytego uzasadnienia, jako że podstawę ustaleń w sprawie niniejszej stanowi równoległe, niepodważone skutecznie rozstrzygnięcie organu podatkowego. Nadto – wskazywane przez skarżącego tezy dowodowe w postępowaniu podatkowym nie mogły się ostać, dotyczyły bowiem kosztów związanych ze świadczonymi usługami prawniczymi, które to okoliczności pozostają poza istotą niniejszej sprawy. Również w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego nie sposób organom podatkowym zarzucić naruszenia prawa. Zastosowano bowiem właściwe normy tego prawa i dokonano ich prawidłowej wykładni. Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.