I SA/Łd 1727/06
WyrokWSA w Łodzi2007-04-12
Skład orzekający: Piotr Kiss, Teresa Porczyńska, Ewa Alberciak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy decyzja stwierdzająca nieważność decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, wydana z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), jest zgodna z prawem, jeśli organ podatkowy nie określił jednoznacznie wysokości zobowiązania podatkowego?Ratio decidendi
Sąd oddalił skargę, uznając, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty była zgodna z prawem. Brak jednoznacznego określenia wysokości zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy stanowił rażące naruszenie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 tej ustawy.Stan faktyczny
Podatnicy złożyli korektę zeznania podatkowego za 2003 r., wykazując nadpłatę. Organ podatkowy odmówił stwierdzenia nadpłaty, a następnie wydał decyzję stwierdzającą nieważność tej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję stwierdzającą nieważność. Strona skarżąca kwestionowała zasadność stwierdzenia nieważności, twierdząc, że decyzja nie narusza rażąco prawa. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Kiss Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi C. i I.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę.
I SA/Łd 1727/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie uwzględnił odwołania C. i I.G. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...], odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 1.508,20 zł.
Decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiono podatnikom stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 1.508,20 zł. wynikającej z korekty zeznania podatkowego za ten rok złożonej 28 kwietnia 2005 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że podatnicy złożyli w dniu 20 kwietnia 2004 r. zeznanie podatkowe PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu w 2003 r. W zeznaniu wykazano nadpłatę podatku w wysokości 5.777,70 zł, która została zwrócona przelewem na konto podatników w dniu 5 maja 2004 r. W dalszej części uzasadnienia wykazano podatnikom niezasadność ich żądania w zakresie zwrotu kwoty 1.508,20 zł objętej korektą.
Decyzję z [...] dotyczącą odmowy stwierdzenia nadpłaty wydano mimo wszczęcia z urzędu postanowieniem z dnia [...] postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Postępowanie to zakończyła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...] określająca podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w wysokości 7.405,40 zł. Podatnicy wnieśli odwołanie od tej decyzji. W wyniku odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił tą decyzję decyzją z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że bezprzedmiotowe jest wszczęcie z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za analizowany rok, w sytuacji gdy już toczy się wszczęte na żądanie strony postępowanie o stwierdzenie nadpłaty, dotyczące tego samego okresu podatkowego. Zakres postępowania o stwierdzenie nadpłaty obejmuje w całości zakres postępowania wszczętego z urzędu.
W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. ponownie wydał decyzję nr [...], określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 7.405,40 zł. Decyzja ta ponownie została uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], który w uzasadnieniu stwierdził konieczność jej uchylenia z uwagi na jej wydanie w dacie kiedy istniała decyzja z dnia [...] wydana w sprawie nadpłaty podatku za ten sam okres podatkowy. Z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] zaskarżoną w tym postępowaniu i wskazaną na początku niniejszego uzasadnienia decyzją także z [...], z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zasadne będzie orzeczenie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i jednocześnie orzeczenie w przedmiocie nadpłaty.
Zdaniem strony, zaprezentowanym w skardze od decyzji z dnia [...] nr [...] Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., nie uwzględniającej odwołania C. i I.G. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...], odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie 1.508,20 zł, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] jest niezasadne. Decyzja ta nie narusza rażąco prawa (art.247 § 1 pkt.3 ustawy Ordynacja podatkowa). Z jej uzasadnienia bez problemu można ustalić wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., mimo że nie wskazano w niej jednoznacznie kwoty tego zobowiązania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd zważył co następuje.
Strona złożyła korektę zeznania podatkowego za rok 2003. Zatem ocena prawidłowości rozliczenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za analizowany okres musi być odniesiona do wysokości zobowiązania wynikającego z korekty zeznania podatkowego. Przypomnieć tu należy przepis art.45 ust.6 zdanie pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.176), zgodnie z którym "podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku."
Odmowa zwrotu nadpłaty podatku w kwocie wskazanej w korekcie zeznania świadczy o tym, że organ podatkowy nie podzielił stanowiska strony co do wysokości zobowiązania wynikającego z zeznania. Zobowiązywało to organ podatkowy do wydania, zgodnie z art.21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.), decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Określenie wysokości zobowiązanie podatkowego jest warunkiem niezbędnym do stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku lub stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia żądania zwrotu nadpłaty.
Zatem brak orzeczenia określającego wysokość zobowiązania podatkowego stanowiło w analizowanym przypadku rażące naruszenie art.21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Decyzja stwierdzająca rażące naruszenie wskazanego art.21 § 3, na podstawie art.247 § 1 pkt.3) powołanej ustawy jest zgodna z prawem.
W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.).
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło