I SA/Łd 1729/06

Dnia 16 stycznia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Asesor WSA Cezary Koziński, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2007 roku na rozprawie sprawy w Wydziale I ze skargi Stowarzyszenia A w R. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia 25 listopada 2004 roku Nr XXVI/227/2004 w przedmiocie wysokości stawki oraz zasady poboru opłaty targowej na terenie Gminy R. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. - Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) - dalej: u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 101 ust. 2 a tej ustawy, skargę można wnieść w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Z analizy treści skargi i skierowanego do Rady Gminy R. wezwania do usunięcia naruszenia prawa wynika, że Stowarzyszenie Najemców w Centrach Handlowych wniosło skargę we własnym imieniu (w nagłówku skargi jako skarżący został wymieniony właśnie ten podmiot). Do skargi nie została też dołączona pisemna zgoda mieszkańców gminy do występowania w ich imieniu przez Stowarzyszenie. Trzeba zarazem zauważyć, iż odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 5 grudnia 2006r., Stowarzyszenie nie wykazało istnienia interesu prawnego lub uprawnienia, legitymujących do uruchomienia środka ochrony, o którym mowa w art. 101 u.s.g. W piśmie pełnomocnika Stowarzyszenia z dnia 19 grudnia 2006r. powołano się na art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., przyjmując błędnie, że skarżący jest uczestnikiem postępowania przed sądem administracyjnym w rozumieniu tejże ustawy. Powołanie się na ten przepis jest bezprzedmiotowe, bowiem dotyczy on wyłącznie sytuacji, w której dany podmiot nie uczestniczył w toczącym się wcześniej postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania odnosił się do jego interesu prawnego, a w przypadku organizacji społecznej, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Przepis ten należy rozpatrywać w łączności z art. 33 § 1 P.p.s.a. Wynika z niego, że status uczestnika ma podmiot, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego. Przesłanką uznania kogoś za uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego jest więc fakt zaskarżenia jakiegoś aktu (czynności) organu administracji do sądu administracyjnego przez inny podmiot. Niezbędne jest ponadto zwrócenie uwagi na to, że w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na uchwałę Rady Gminy R. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne. Przedmiotem postępowań, w których Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału jako podmiot na prawach strony było określenie wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. Chodziło tu zatem o sprawy indywidualne rozstrzygane decyzjami administracyjnymi a nie o sprawę uchwały Rady Gminy określającej lokalizację targowiska oraz zasady i sposób poboru opłaty targowej. Skoro tak, inny był przedmiot każdej z wymienionych rodzajów spraw. Fakt brania udziału przez Stowarzyszenie w postępowaniach w przedmiocie wymiaru podatków poszczególnym kupcom pozostaje wobec tego bez znaczenia dla oceny posiadania przez nie legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 u.s.g. Koniecznym jest wreszcie podkreślenie, że interes prawny lub uprawnienie, o którym mowa w art. 101 u.s.g., muszą mieć charakter osobisty, bezpośredni i konkretny. Jest to zawsze kategoria obiektywna, dająca się wywieść z określonego przepisu prawa. W piśmie pełnomocnika Stowarzyszenia w żadnym wypadku nie wykazano istnienia tak pojmowanego, odnoszącego się do sfery prawnej skarżącego podmiotu, interesu. Poprzestano w nim na stwierdzeniu, że członkowie Stowarzyszenia "posiadają interes prawny w prowadzeniu niniejszego postępowania". Jest ono zresztą niejasne dlatego, że nie wiadomo w czyim w istocie interesie wniesiona została skarga. Przytoczone stwierdzenie zaczyna się bowiem od słów: "Osoby, w imieniu których działa skarżący..." (s. 2 pisma). Nie wniósł on jednak skargi w imieniu członków Stowarzyszenia (mieszkańców gminy), gdyż - jak już wspomniano - nie okazał pisemnej zgody uprawnionych osób (kupców) do uruchomienia trybu przewidzianego w art. 101 u.s.g. W dalszej części pisma podniesiono z kolei, iż "sprawa dotyczy zakresu statutowej działalności skarżącego" ("ochrony prawnej drobnych przedsiębiorców krajowych w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej"). W tak ujętym celu statutowym Sąd nie dopatrzył się interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 u.s.g. Interes ten musi wynikać bezpośrednio z przepisu prawa materialnego determinującego sytuację prawną skarżącego. Jego źródłem nie jest natomiast postanowienie statutu określające cel działalności jakiejś organizacji. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.