I SA/Łd 178/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: Specjalista Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] r. o nr [...]; 2. stwierdza nieważność decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 178/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy własną decyzję dnia [...] r. odmawiającą A Spółce z o. o. stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2014. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że decyzją dnia [...]r. Wójt Gminy W. określił A Spółce z o.o. w W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 rok w kwocie 253.345,00 zł, z czego: 1) w kwocie 253,33 zł od 14,72 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, według stawki 17,21 zł od 1 m2; 2) w kwocie 253.091,30 zł od budowli o wartości 12.654.565,00 zł, według stawki 2% od tej wartości. Spółka nie odwołała się od decyzji, wobec czego stała się ona ostateczna. Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2018 r. spółka zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 15 § 1 i § 2, art. 16 i art. 17 Ordynacji podatkowej w związku z art. 4 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.) - dalej u.p.o.l., przez to, że organ opodatkował budowle (przyłącza kablowe między elektrowniami wiatrowymi a Głównym Punktem Zasilania GPZ "S") częściowo położone poza terenem gminy W.. Dopuścił się wobec tego naruszenia przepisów o właściwości i rażącego naruszenia prawa, co wyczerpuje przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 247 § 1 pkt 1 i pkt 3 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy. W uzasadnieniu swojej decyzji podniosło, że tryb nadzwyczajny, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie może zastępować postępowania odwoławczego, albowiem nie służy ponownej ocenie zasadności rozstrzygnięcia merytorycznego, a jedynie może dotyczyć ustalenia, czy decyzja jest obarczona wadami enumeratywnie wymienionymi w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji spóła złożyła odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, powołując się na treść art. 6 ust. 9 u.p.o.l., że nieuprawnione jest twierdzenie spółki, iż ryzyko przyjęcia do podstawy opodatkowania danych wykazanych w deklaracji niezgodnie ze stanem faktycznym obciąża wyłącznie organ podatkowy. Podkreślono, że w rozpoznawanym stanie faktycznym organ podatkowy był wręcz uprawniony do przyjęcia założenia, że dane te są prawidłowe, albowiem pochodziły z korekty deklaracji złożonej na żądanie organu, wystosowane wobec zakwestionowania deklaracji pierwotnej. Organ nie zaakceptował również twierdzenia spółki, że dysponując mapami obrazującymi przebieg linii kablowej oraz ewidencją środków trwałych, powinien w prosty sposób stwierdzić, że podatniczka nieprawidłowo zadeklarowała podatek. Znajdujące się w aktach sprawy mapy nie zostały przygotowane (spreparowane) specjalnie dla celów postępowania podatkowego, lecz pochodzą z różnych zasobów i sporządzone zostały do różnych celów (projektowych, ewidencyjnych, geodezyjnych). Odnośnie twierdzenia, iż dla organu powinno być jasne, że spółka nie prowadzi ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w podziale na gminy Kolegium zauważyło, że celem postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości nie było ustalenie poprawności prowadzenia przez spółkę tejże ewidencji, jak też podstawy orzekania w tej sprawie nie stanowiły przepisy prawa podatkowego i ustawy o rachunkowości regulujące zasady prowadzenia tej ewidencji. Stąd też istotne dla organów właściwych w sprawie podatku od nieruchomości było tylko to, co wynika z tej ewidencji w kontekście ustalenia podstawy opodatkowania w rozpatrywanej sprawie. Skoro zatem podatniczka była wzywana do przekazania danych pozwalających ustalić tę podstawę, to za uprawnione uznano przyjęcie przez organy, że dane udostępnione przez spółkę w reakcji na to wezwanie nie wykraczają poza jego zakres. Organ zaznaczył, że ewidencja nie określa położenia wyszczególnionych w niej przedmiotów, zaś przy wszystkich numerach inwentarzowych nadanych tym przedmiotom widnieje jeden opis, tj. "Farma wiatrowa S.". Podkreślono jednocześnie, że przedstawione argumenty dotyczące ewidencji środków trwałych mają znaczenie o tyle, o ile odnoszą się do zarzutów spółki podniesionych w odwołaniu. Nie mają jednak przesądzającego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia z tego względu, że w istocie organ ustalił wartość budowli w oparciu o informację wynikającą z deklaracji złożonej przez podatniczkę, zaś w świetle powyższych argumentów zestawienie tej wartości z wartością wynikającą z ewidencji nie musiało stanowić źródła wątpliwości co do prawidłowości deklaracji. Organ podkreślił również, że niezasadne jest twierdzenie Spółki, iż wartość obiektów wchodzących w skład farmy wiatrowej ustalona została na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego. W decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok Wójt Gminy W. stwierdził bowiem wyraźnie, że: "Spółka przedstawiła precyzyjne wyjaśnienia i wiarygodną kalkulację, w związku z czym Organ podatkowy przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowie farmy wiatrowej według wartości wskazanych przez Podatnika w piśmie z dnia 6 lutego 2017 r." Wobec powyższego za słuszne uznano nieuwzględnienie zarzutu naruszenia przez Wójta Gminy W. przepisów o właściwości przy wydawaniu decyzji określającej Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok. Przepis art. 4 ust. 9 u.p.o.l. nie jest bowiem normą kompetencyjną określającą właściwość organów podatkowych. Stanowi on jedynie wytyczne, w jaki sposób należy obliczyć wartość budowli usytuowanej w konkretnej gminie. W ocenie organu naruszenie tego przepisu przez np. zawyżenie wartości budowli, jak to miało miejsce w analizowanym przypadku, może ewentualnie skutkować wdrożeniem procedury ustalania i zwrotu nadpłaty w trybie uregulowanym w art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej. Podkreślono jednocześnie, że nietrafne jest powołanie się przez Spółkę na rozstrzygnięcia dotyczące określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości od budowli przez Gminę C. ponieważ stan faktyczny w tych sprawach jest różny od stanu faktycznego sprawy rozstrzygniętej przez Wójta Gminy W. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Nieuprawnione utrzymanie w mocy Decyzji Wójta wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości, o których mowa w art. 247 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 § 1-2, art. 16, art. 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. Zm) w zw. z art. 4 ust. 9 u.p.o.l., albowiem w myśl art. 4 ust. 9 Wójt uprawniony był do określenia podatku od nieruchomości tylko w proporcjonalnym stosunku do części tej budowli, która znajduje się na obszarze jego właściwości miejscowej, w związku z czym część podatku od nieruchomości określona dla przyłącza kablowego położonego poza zakresem właściwości Wójta została określona z naruszeniem przepisów o właściwości, a co organ bezzasadnie zignorował, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wójta, podczas gdy dokonując prawidłowej weryfikacji pierwszej decyzji organ powinien był dokonać w decyzji jej uchylenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji Wójta. 2. Naruszenie przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż organ nie zastosował się do wyjaśnień zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3338/17, wydanego dla Spółki między innymi w sporze o właściwość miejscową z organem, którym zmieniono ocenę prawna zawartą w wyroku WSA w Łodzi, sygn. l SA/Łd 167/17. 3. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji, w zw. z art. 4 ust. 9 u.p.o.l. w zw. z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (t.j. Dz.U. 1997 nr 78 póz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP"), bowiem opodatkowaniu przez Wójta podlega tylko ta część budowli, która to położona jest na terytorium Gminy W., co jednak organ w decyzji ponownie bezzasadnie zignorował, odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wójta i utrzymując bezpodstawnie w mocy pierwszą decyzję. 4. Naruszenie art. 122, art, 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1-3, art. 188, art. 191 i art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez akceptację przez organ niepodjęcia przez Wójta wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co nie jest sprzeczne z prawem, a może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co w szczególności znalazło odbicie w usankcjonowaniu przez organ w decyzji pobieżnej analizy dokumentacji koniecznej do prawidłowego obliczenia kwoty określanego przez Wójta, która doprowadziła do wymiaru podatku w zawyżonej wysokości, podczas gdy organ dokonując prawidłowej, wnikliwej analizy pierwszej decyzji oraz decyzji Wójta powinien był stwierdzić, iż Wójt dysponując wszelkimi niezbędnymi dokumentami, w tym przede wszystkim mapami położenia będących przedmiotem opodatkowania obiektów powinien wydając decyzję wziąć je pod uwagę, dzięki czemu uniknąłby zawyżenia należnego od strony z powodu wyjścia poza zakres swojej właściwości miejscowej. 5. Naruszenie art. 120, art. 121, art. 123, art. 124, art. 125 i art. 197 § 1-2 Ordynacji podatkowej poprzez niedziałanie przez organ podatkowy zgodnie z przepisami prawa oraz naruszanie licznych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, jak działanie w sposób wzbudzający zaufanie podatnika do organu podatkowego. Skoro bowiem strona podniosła zarzut zawyżenia przez Wójta podatku należnego od strony za 2014 r. z uwagi na opodatkowanie przez Wójta linii kablowej położonej częściowo w innej gminie, to organ, jako organ właściwy do rozpatrzenia odwołania od swojej pierwszej decyzji, obowiązany był odnieść się do tego zarzutu, a gdy się z nim nie zgadzał, przedstawić dowody stwierdzające, że spółka jest w błędzie, a czego organ nie uczynił, ograniczając się jedynie do wywodu mającego wykazać, iż rzekomą odpowiedzialnością za nieprawidłowy wymiar podatku przez Wójta obciążyć należy stronę, podczas gdy działając zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania podatkowego organ powinien odnieść się merytorycznie do samych błędów popełnionych w toku wydawania decyzji Wójta przez Wójta. W związku z tym wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji, stwierdzenie nieważności Decyzji Wójta oraz zasądzenie na rzecz Strony zwrotu niezbędnych kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniach 11.06.2019 r. oraz 1 lipca 2019 r. do sądu wpłynęły dodatkowe pisma procesowe skarżącego wraz z załącznikami, w których strona przedstawia swoje racje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona . Najdalej idącym zarzutem jest podniesiony przez stronę , wskazany jako naruszenie właściwości miejscowej przez organ I instancji z powołaniem się na art. 247 § 1 pkt 1 Op., domagającej się uchylenie obu decyzji organów wyższego stopnia oraz stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej. Stosownie do brzmienia art. 15 § 1 OP. organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Z kolei § 2 stanowi , że właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych , określonych na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to , że w postępowaniu podatkowym obowiązek kontroli właściwości obejmuje wszystkie stadia postępowania. Pogląd ten wyraził najdobitniej Sąd Najwyższy w wyroku z 29 maja 1991 r. ( III ARN 17/91 ) wyjaśniając ,że z zasady przestrzegania przez organy administracji właściwości z urzędu wynika obowiązek "skrupulatnego badania właściwości przez organ w każdym stadium postępowania" . Jak trafnie wskazał WSA w Łodzi w wyroku z 14.06.2013 r. sygn. akt I SA/Łd 514/13 - wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości w przypadku decyzji ostatecznej stanowi kwalifikowaną wadę określoną w art. 247 § 1 pkt 1 Op., dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy z urzędu muszą przestrzegać swej właściwości w każdym stadium postępowania, co wynika z art. 15 § 1 Op. Organ niewłaściwy, to taki organ, któremu przepisy prawa nie zezwalają na prowadzenie danego postępowania. Naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję SKO w S. z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. U podstaw obu rozstrzygnięć w trybie nadzwyczajnym legł wniosek strony o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta jako ostatecznej wobec jej nie zaskarżenia. Podstawę wniosku stanowił zarzut , iż organ orzekł o podatku od nieruchomości za 2014 r. w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania w części , wbrew właściwości organu ( położonego poza terenem właściwości wójta ) , także z naruszeniem rażącym normy art. 4 ust. 9 ustawy o podatkach o opłatach lokalnych, który stanowił w 2014 r. ,że wartość części budowli położonych w danej gminie , w przypadku budowli usytuowanych na obszarze dwóch lub więcej gmin , określa się proporcjonalnie do długości odcinka budowli położonego na terenie danej gminy. W ocenie sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości ,że część linii kablowych połażona jest poza obszarem właściwości Gminy W., a zatem określenie daniny nie powinno obejmować jako podstawy opodatkowania tej jej części , która pozostawała w obszarze właściwości innego organu . Sąd nie akceptuje stanowiska organu powołanego w zaskarżonej decyzji , iż określenie podatku dokonano w zaufaniu do oświadczenia spółki wynikającego ze złożonej deklaracji , co przy jednoczesnej profesjonalnej obsłudze prawnej spółki , której znane są regulacje art. 6 ust. 9 i art. 4 ust. 9 pol , miało ten skutek ,że zawarte były w niej informacje tylko istotne . Tymczasem jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, z uwagi na wątpliwości organu co do rozliczeń w podatku od nieruchomości za lata 2014 i 2015 organ wszczął postępowanie podatkowe celem zweryfikowania zasadności regulowania deklarowanych należności podatkowych związanych z "Farmą wiatrową S." , w tym znajdujących się na terenie gminy 4 elektrowni wiatrowych . Wobec tego nie można przyjąć za trafny pogląd ,iż organ był niejako związany deklaracją podatkową i znajdującymi się tam informacjami pochodzącymi od podatnika , z powołaniem się na art. 21 § 5 OP. Przeczą temu podejmowane czynności . Przepis ten in fine stanowi ,że jeśli przepisy nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji , co do zasady wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji . Odstępstwo od tej reguły przewidziano w sytuacji gdy w toku postępowania podatkowego stwierdzono ,że dane zawarte w deklaracji , mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego , są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Skoro w niniejszej sprawie wszczęto postępowanie podatkowe i jak wynika z uzasadnienia postanowienia z 8 czerwca 2016 r. " kontrola podatkowa wykazała nieprawidłowości w zakresie rozliczeń podatkowych wobec Gminy W." , daleko idącym nadużyciem jest twierdzenie ,że organ działał w zaufaniu do informacji wynikających z deklaracji. Z decyzji wymiarowej Wójta Gminy wynika ,że prowadząc postępowanie gromadził dowody , m.in. projekty budowlane , włączył także materiały z postępowania dotyczącego roku 2013 w podatku od nieruchomości ( postanowienie z 1 kwietnia 2017 r. ) , które bez wątpienia wskazywały , że farma wiatrowa S. i jej składowe ( elektrownie wiatrowe wraz z łączącą je linią kablową ) połączone są z Głównym Punktem Zasilania GPZ "S." położone są także na terenie Miasta S., a więc obszarze odrębnych jednostek administracyjnych. Zaświadczały o tym m.in. projekt budowlano-wykonawczy czy projekt zagospodarowania terenu, wskazujące na numery działek oraz obręby , położone na terenie gm. W. oraz miasta S.. Na tej podstawie organ w decyzji wymiarowej przyjął do opodatkowania linie kablowe i światłowodowe konstatując ,że stanowią one w całości budowle ( str.8) . Nie można zatem twierdzić ,że organ nie był świadom przebiegu rzeczonej linii kablowej także poza terenem gminy . Na stronie 13 rzeczonej decyzji Wójt odwołał się do przeanalizowania całokształtu okoliczności faktycznych ( wyjaśnień i dokumentów przekazanych przez podatnika ) i zupełnie lekkomyślnie , bez należytej uwagi i ostrożności, dał wiarę jego wyjaśnieniom z deklaracji odnośnie sposobu ustalenia wartości budowli infrastruktury elektrycznej, czego uczynić nie powinien albowiem dysponował mapami poglądowymi położenia linii kablowej, geodezyjną inwentaryzacją powykonawczą kabli energetycznych i telekomunikacyjnych , zaświadczającymi o jej przebiegu. Zasłanianie się w zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności twierdzeniem , iż nie były to dokumenty sporządzone na potrzeby prowadzonego postępowania ( według organu – nie zostały spreparowane specjalnie dla celów postępowania podatkowego) w światle brzmienia art. 180 § 1 Op. jawi się jako zupełnie nieuprawnione. Postępowanie podatkowe nie rządzi się formalną teorią dowodów , do czego nawiązuje de facto organ , odmawiając uznania dokumentów którymi dysponował za niewystarczające do zakomunikowania o naruszeniu przepisów o właściwości rozumianych jako zdolność do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Wręcz przeciwnie dążenie do dotarcia do rzeczywistych stosunków, wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego nakazuje zasada wyrażona w art. 122 Op., a wywodzony stąd główny ciężar dowodzenia obciąża organ podatkowy , albowiem efektem aktywności organu jest dotarcie do rzeczywistych stosunków , odtworzenie rzeczywistego obrazu sprawy i w ten sposób uzyskanie podstawy do trafnego zastosowania normy prawa materialnego. W orzecznictwie podatkowym wskazuje się, że chociaż to podatnik podaje wartość podstawy opodatkowania, nie zwalnia to organu podatkowego z dokonywania prawidłowych ustaleń w tym zakresie. Jest to uzasadnione zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, a przede wszystkim zasadą prawdy obiektywnej uregulowaną przepisem art. 122 ord.pod. z jej rozwinięciem w art. 187. Chodzi tu także o znaczenie elementu podstawy opodatkowania dla wymiaru podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 6 października 2008 r. (I SA/Gl 330/08 ) stwierdził, że "wprawdzie podatnik ma podać wartość podstawy opodatkowania, ale zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania podatkowego to na organie podatkowym ciąży obowiązek dokonania prawidłowych ustaleń w tak zasadniczej dla prawidłowego wymiaru podatku kwestii, jak podstawa opodatkowania". Kontynuując rozważania , słusznie nawiązuje strona do włączonych do akt sprawy dokumentów z postępowania wymiarowego za 2013 r. , gdzie zagadnienie braku właściwości miejscowej zostało dostrzeżone na etapie postępowania zwyczajnego i organ odwoławczy uchylił m. in z tego powodu rozstrzygnięcie Wójta Gminy W. nakazując podjęcie niezbędnych wyjaśnień w celu podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Zupełnie nieprawdopodobnie brzmią tezy decyzji I instancyjnej SKO , która przyjmuje ,że winę za zaistniały stan rzeczy ponosi strona , która dysponując profesjonalną obsługą prawną powinna dokonać należytej oceny swojej sytuacji prawnej i dostrzeżone nieprawidłowości zakomunikować w odwołaniu . Natomiast tryb nadzwyczajny jak dowodzi organ , nie jest miejscem do prostowania nierzetelności i błędów podatnika , zgodnie z zasadą ignorantia iuris nocet. Nie sposób zaakceptować tego kierunku argumentacji , kiedy błędami organu obciąża się podatnika . Jeśli w ramach podejmowanych czynności organu ( gromadzenia dowodów ) a następnie ich oceny dojdzie do uchybień organu , konsekwencje z tego wynikające nie mogą być przerzucane na stronę. W kontrolowanej sprawie nie jest tak ,że poza obszarem ustaleń pozostała okoliczność istotna , wpływająca na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wynikała ona wprost ze zgromadzonych dowodów ( przebiegu linii kablowej na obszarze dwóch gmin) a zatem oddziaływała na kierunek rozstrzygnięcia , stosownie do art. 4 ust. 9 pol. Niedostrzeżenie tej okoliczności , jakże istotnej , musi mając na uwadze zasadę kompetencji organu , skutkować negatywną oceną podjętego aktu pozostającego w opozycji do jednoznacznej normy prawnej. Przepis art. 15 Op. z zw. z art. 4 ust. 9 pol czytany wprost w okolicznościach niniejszej sprawy nakazuje przyjmowanie do podstawy opodatkowania część linii kablowej wyliczonej proporcjonalnie do długości odcinka położonego na terenie gminy W., a następnie wyliczonej daniny. W ocenie sądu Wójt Gminy W. w sposób rażący ( pozostający w sprzeczności z art. 15 OP.) orzekł o podatku , który powinien przypaść innemu uprawnionemu ( wierzycielowi) . Opodatkował przedmiot ( jego istotną część) , którego opodatkowanie zakazuje ustawa podatkowa. Podzielając pogląd strony Wójt podjętym rozstrzygnięciem wypełnił przesłankę nakazująca stwierdzenie nieważności opisaną w art. 247 § 1 pkt 1 OP. Nadto , zgodzić się należy ze stroną , że aktem tym w sposób rażący naruszył przepis art. 4 ust. 9 pol , który jednoznacznie reguluje granice wyznaczania do podstawy opodatkowania wartość budowli usytuowanych na terenie dwóch lub więcej gmin . W ocenie sądu SKO podjętymi decyzjami naruszyło w sposób istotny przepis art. 247 § 1 pkt 1 i 3 Op. Jako niezasadne sąd uznał zarzuty opisane w pkt 2 skargi . Bez wątpienia związanie wynikające z art. 153 ppsa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ( dotyczy innej sprawy – I SA/Łd 167/17 , II FSK 3338/17 ) . Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił obie decyzje organu wyższego stopnia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c . w zw. z art. 135 ppsa. Jednocześnie sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa , stwierdził nieważność decyzji wymiarowej Wójta Gminy W.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 ppsa. ak