I SA/Łd 182/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku rolnego za okres od kwietnia do grudnia 2015 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. S. – M. kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy T. z [...], w sprawie wymiaru podatku rolnego na 2015 rok w kwocie 235 zł (za okres od kwietnia do grudnia 2015 r.). Z akt sprawy wynika, iż decyzją (nakazem płatniczym) Wójta Gminy T. z [...], skierowanym do G. P., dokonano M. J., E. L., G. P., M. P., A. P., D. P., R. P. i S. P. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok w kwocie 652 zł, na zasadach odpowiedzialności solidarnej. W uzasadnieniu owej decyzji organ wskazał, iż dane dotyczące gruntów rolnych i leśnych, podlegających opodatkowaniu przyjęto na podstawie informacji o gruntach złożonej przez G. P., które zweryfikowane zostały z rejestrem gruntów i są z nimi zgodne. Nadto wskazano, że w Sądzie Rejonowym w T. toczy się postępowanie o dział spadku, jednakże skutki tego postępowania w postaci przyznania własności, organ podatkowy będzie mógł uwzględnić dopiero po jego prawomocnym zakończeniu. Od w/w decyzji S. P. wniósł odwołanie, jednak z uchybieniem terminu, co zostało stwierdzone postanowieniem [...]. Następnie decyzją z [...], na podstawie art. 254 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), organ pierwszej instancji zmienił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 rok, poprzez ustalenie nowej kwoty podatku w wysokości 163 zł (za miesiące styczeń-marzec 2015 r.). W międzyczasie, postanowieniem z [...] wszczęto z urzędu postępowanie mające na celu ustalenie S. P. wysokości podatku rolnego na 2015 rok od gruntów gospodarstwa rolnego położonego w obrębie geodezyjnym K.. Podstawę wszczęcia postepowania stanowiły dane zawarte w ewidencji gruntów, z których wynika, iż S. P. jest właścicielem działki nr 272, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z 17 grudnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt [...], które uprawomocniło się dnia 20 marca 2015 r. W konsekwencji decyzją z [...] ustalono S. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym na 2015 rok w kwocie 235 zł (za miesiące od kwietnia do grudnia 2015 r.), przyjmując za podstawę opodatkowania użytki rolne o pow. 1,9400 ha fizycznych (2,0670 ha przeliczeniowych), podstawa opodatkowania 2,0400 ha, stawka podatku 153,4250 zł, kwota podatku 235 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż dane dotyczące gruntów rolnych przyjął zgodnie z rejestrem gruntów stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, ze zm.). S. P. odwołał się od tej decyzji, zarzucając iż została ona wydana bez podstawy prawnej i niezgodnie z danymi zawartymi w rejestrze gruntów znajdującym się w Starostwie Powiatowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, że S. P. nie złożył wymaganej przez art. 6a ust. 5 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) informacji w sprawie podatku rolnego na 2015 rok, mimo wystosowanego wezwania. Uwzględniając treść w/w postanowienia Sądu Rejonowego z 26 maja 2015 r., mocą którego przyznano S. P. posiadanie działki o pow. 1,94 ha, położonej w Z., oznaczonej w ewidencji gruntów nr 272, organ wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku rolnym od wskazanej działki ciąży wyłącznie na S. P., od kwietnia 2015 r., jako posiadaczu samoistnym nieruchomości. Postanowienie to było podstawą wprowadzenia zmian w danych ewidencji gruntów, obręb [...] K., a S. P. wpisany został jako posiadacz samoistny działki oznaczonej nr 272, o pow. 1,94 ha, której grunty sklasyfikowane zostały jako: grunty orne RIIIb - 0,76 ha, RIVa -1,09 ha i RV-0,09 ha. W konsekwencji, zdaniem Kolegium prawidłowa jest decyzja ustalająca stronie podatek rolny od wskazanych gruntów za 2015 rok (miesiące od kwietnia do grudnia 2015 r.) we wskazanej w decyzji wysokości. W skardze na powyższą decyzję S. P. podtrzymał dotychczasowe zarzuty, kwestionując wszelkie działania organów. Szczególnie wskazał, że w jego ocenienie nie można było wydać decyzji dotyczącej wymiaru podatku rolnego za rok 2015 w dniu [...], a zatem pod koniec roku, za który ustalane jest zobowiązanie, albowiem za rok 2015 funkcjonowała już w obrocie prawnym decyzja z [...] (nakaz płatniczy) na łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2015. Przypomniał, iż w trakcie postepowania domagał się zawieszenia postepowania ze względu na przysługującą możliwość zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 17 grudnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r., w sprawie o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w T. po rozpoznaniu sprawy o dział spadku i zniesienie współwłasności przyznał skarżącemu w posiadanie nieruchomość w miejscowości K., o powierzchni 1,94 ha oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 272. Postanowienie to uprawomocniło się 20 marca 2015 r. Nieruchomość ta stanowiła gospodarstwo rolne. W dniu 12 maja 2015 r. powyższe dane zostały ujęte w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w T., na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034) wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie powołały się na treść cytowanego wyżej prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego, na podstawie którego naniesiono stosowne zmiany do ewidencji gruntów. Zabieg ten znajduje uzasadnienie w treści art. 21 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Poza sporem pozostaje, że dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków wykorzystywane dla wymiaru podatków mają charakter bezwzględnie obowiązujący – vide wyrok NSA z 4 marca 2016 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 3935/13. W tej sytuacji przyjąć należy, że organy podatkowe nie popełniły błędu przyjmując do opodatkowania dane wynikające z ewidencji gruntów według stanu istniejącego po uwzględnieniu treści cytowanego wyżej orzeczenia sądu znoszącego współwłasność między spadkobiercami M. P. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku rolnym jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Skoro więc sąd powszechny w cytowanym wyżej orzeczeniu przyznał posiadanie przedmiotowej nieruchomości gruntowej to znaczy, że skarżący stał się podatnikiem podatku rolnego od tej nieruchomości. W myśl art. 6a ust. 1 cytowanej ustawy obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Skoro zatem konstytutywne postanowienie, które stanowiło podstawę do zmian w ewidencji gruntów uprawomocniło się, jak wyżej wskazano 20 marca 2015 r. to znaczy, że obowiązek podatkowy skarżącego w podatku rolnym od przedmiotowej nieruchomości powstał od kwietnia 2015 r. Stąd też trafne jest ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego w przedmiotowej sprawie przyjęte przez organy podatkowe. Nie budzi też wątpliwości wysokość zobowiązania podatkowego wymierzonego decyzją organu pierwszej instancji i podtrzymanego przez organ odwoławczy. Przy jego wymiarze uwzględniono wskazania art. 4 ust.1 punkt 1, art. 6 ust.1 punkt 1 cytowanej ustawy podatkowej, wobec czego brak jest podstaw do kwestionowania wysokości podatku. Nie ma racji skarżący wywodząc, że nie można było wydać decyzji dotyczącej wymiaru podatku rolnego za rok 2015 w dniu [...]. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie ma żadnych przeszkód prawnych, by decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym była wydana pod koniec roku, za który ustalane jest zobowiązanie, a w zasadzie aż do przedawnienia. Poza granicami przedmiotowej sprawy pozostaje natomiast argument podnoszony przez skarżącego, iż za rok 2015 funkcjonowała już w obrocie prawnym decyzja z [...] (nakaz płatniczy) na łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2015 w kwocie 652 zł. Decyzja ta została zmieniona w trybie art. 254 § 1 i 2 o.p. decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...], mocą której ustalono zmienione łączne zobowiązanie pieniężna za styczeń, luty i marzec 2015 r. Tak więc decyzja ta dotyczy sytuacji sprzed zmiany stanu faktycznego i prawnego wynikłej z cytowanego wyżej prawomocnego postanowienia sądu powszechnego w sprawie działu spadku po M. P. i zniesienia współwłasności oraz zmian naniesionych w ewidencji gruntów na skutek tego orzeczenia. Rozstrzygnięcie to nie dotyczy więc okresu i przedmiotu opodatkowania objętego zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i jest objęte skargą w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 181/16. Ponadto zaakceptować należy stanowisko organów podatkowych odmawiających zawieszenia przedmiotowego postępowania podatkowego z uwagi na wolę skarżącego zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 17 grudnia 2014 r. Sąd pierwszej instancji w pełni podtrzymuje pogląd organów podatkowych, iż nie jest to przesłanka zawieszenia postępowania podatkowego w rozumieniu art. 201 § 1 o.p. wobec czego brak było podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego. Pozostałe zarzuty i argumenty zawarte w skardze wykraczają poza zakres kontroli zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów administracji sprawowanej przez sądy administracyjne, wobec czego sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do oceny ich trafności. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. ms