I SA/Łd 193/14

Dnia 28 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2008 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad i grudzień 2008 r. oddala skargę. I SA/Łd 193/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., w oparciu o przepisy art. 233 § 1 pkt 1 i art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz, 749 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z [...] r. odmawiającą "A" Sp. z o.o. uchylenia decyzji ostatecznej z [...] r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2008 r. w wysokości 2.428.952 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad 2008 r. w wysokości 65 zł i grudzień 2008 r. w wysokości 1.114 zł. Organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. wszczął wobec Spółki z o.o. "A" postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2008 r. do grudnia 2008 r., w wyniku którego wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2008 r oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za listopad i grudzień 2008 roku. Z zebranego materiału dowodowego wynikało, że Spółka zawyżyła w rozliczeniu za październik 2008 r. podatek naliczony o kwotę 2.430.989 zł. Decyzja ta została doręczona stronie w trybie art. 151a ustawy Ordynacja podatkowa. Spółka nie wniosła odwołania od wymienionego rozstrzygnięcia i stało się ono ostateczne. Wnioskiem z dnia 8 listopada 2011 r. pełnomocnik Spółki, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 241 § 1 oraz art. 244 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. nr [...]. Strona wskazała, iż uzasadnieniem złożonego wniosku było uzyskanie duplikatu dokumentu - wystawionego w dniu 17 października 2011 r. - do faktury z dnia [...]r. nr [...] dokumentującej sprzedaż przez Spółkę z o.o. "B" na rzecz Spółki z o.o. "A" towarów, jakimi były zamki do drzwi wejściowych i wewnętrznych oraz do pomieszczeń gospodarczych o wartości netto - 11.049.655,50 zł, podatek - 2.430.924,21 zł, wartość brutto - 13.480.579,71 zł. Do wniosku pełnomocnik Strony załączył wskazany duplikat faktury oraz oświadczenie pana R. C. z dnia 8 listopada 2011 r. (pełniącego w dacie wystawienia, faktury z dnia [...]r. nr [...] funkcję dyrektora Spółki z o.o. "A"), zgodnie z którym Spółka z o.o. "A" otrzymała fakturę z dnia [...] r. nr [...] w październiku 2008 r. w związku z tym podatek naliczony wynikający z tej faktury uwzględniono w rozliczeniu podatku od towarów i usług za październik 2008 r. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. wznowił postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2008 r., zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] r., a następnie decyzją z dnia [...] na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej. W toku postępowania w odpowiedzi na wezwanie organu pełnomocnik strony przedłożył następujące dokumenty: * kserokopie faktur z dnia [...] r., nr [...], z dnia [...]r.,nr [...] dokumentujące sprzedaż usług transportowych przez firmę P.H.U."C", NIP [...], na rzecz Spółki z o.o. "A", * kserokopie specyfikacji załadunkowych nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [ ...] r., * zestawienie transakcji za okres od l września 2008 r. do 31 grudnia 2009 r. z rachunku bankowego Spółki z o.o. "A" nr [...]prowadzonego przez Bank A S.A., * umowę z dnia 14 października 2008 r. nr [...] zawartą pomiędzy kupującym: firmą "D" s.r.o., CZ [...], a sprzedającym: Spółką z o.o. "A", NIP [...], wraz z umową cesji wierzytelności z dnia 4 marca 2009 r. zawartą pomiędzy Spółką z o.o. "A", NIP [...], Spółką z o.o. "B", NIP [...], oraz firmą "D" s.r.o., CZ[...], * umowę z dnia 16 grudnia 2008 r. nr [...] zawartą pomiędzy kupującym: firmą "D" s.r.o., CZ [...], a sprzedającym: Spółką z o.o. "A", NIP [...], wraz z umową cesji wierzytelności z dnia 4 marca 2009 r. zawartą pomiędzy Spółką z o.o. "A", NIP [...], Spółką z o.o. "E", NIP [...], oraz firmą "D" s.r.o., CZ[...]. Dodatkowo pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia 2 marca 2012 r. poinformował, że towar zakupiony przez Spółkę z o.o. "A" od Spółki z o.o. "B", na podstawie faktury z dnia [...] r. nr [...], został sprzedany czeskiemu kontrahentowi - firmie "D" s.r.o., zgodnie z fakturą z dnia [...] r. nr [...]. Transportu towarów dokonała firma P.H.U. "C", zgodnie z dokumentem transportowym CMR nr [...] oraz fakturą nr [...] z dnia [...]r. Pełnomocnik Strony stwierdził także, że Strona nie magazynowała towarów, ich odbiór leżał w gestii nabywcy, który był za to odpowiedzialny. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 19 stycznia 2012 r. zaś wskazał, że Spółka "A" nie posiadała magazynu, nie zajmowała się także organizowaniem transportu. Strona nie posiada zatem dokumentów magazynowych potwierdzających przyjęcie i wydanie towarów z magazynu oraz zleceń dotyczących wykonania usług transportowych, a żądanie organu dotyczące wskazania osób odbierających towar od spółki "B" oraz przyjmujących towar w "D" jest zbyt daleko idące i pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Pismem z dnia 3 lutego 2012 r. organ I instancji wystąpił do Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w W. w celu potwierdzenia czy transakcja między spółkami "A" a "B" udokumentowana fakturą z [...] rzeczywiście miała miejsce. W odpowiedzi organy poinformowały, że spółka "B" nie prowadzi działalności gospodarczej pod zgłoszonym adresem w W. i postanowieniem z dnia [...] r. została wykreślona z rejestru podatników VAT. Organ wskazał, iż kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w wysokości 2.430.924,21 zł, wykazany na duplikacie faktury z dnia [...]r., nr [...]. W ocenie organu przedstawiony przez Spółkę duplikat nie stanowi podstawy do takiego obniżenia, ponieważ wykazany w fakturze podatek naliczony dotyczy czynności, które faktycznie nie miały miejsca. Organ odwoławczy wskazał, iż Spółka z o.o. "A" w ramach prowadzonej kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za wskazany okres nie przedłożyła żadnych dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, tj. umowy Spółki, odpisu z KRS, zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON, potwierdzenia zarejestrowania Spółki jako podatnika VAT UE, umów zawartych z bankami na prowadzenie rachunków bankowych, umów o pracę, ewidencji środków trwałych, dokumentów źródłowych dotyczących zakupu i sprzedaży towarów i usług, rejestrów VAT zakupu i sprzedaży. K. N. - prezes zarządu Spółki "A" - wyjaśnił, że przyczyną nieprzedłożenia ww. dokumentów jest ich kradzież. Na potwierdzenie tej okoliczności przedstawiono pismo Komendy Rejonowej Policji W. V z dnia 30 kwietnia 2009 r., z którego wynika, że w dniu 30 kwietnia 2009 r. do Komendy Rejonowej Policji zgłosił się R. C., który poinformował o kradzieży torby czarnej, sportowej, w której znajdowały się m.in. dokumenty Spółki z o.o. "A". Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w Spółce z o.o. "A" oraz w dwóch firmach: polskiej "B" i czeskiej "D" występują powiązania osobowe, które dotyczą R. C. oraz A. W . A. W. był prezesem oraz wspólnikiem Spółki z o.o. "B" w okresie od 12 września 2006 r. do 19 lipca 2007 r. oraz prezesem i wspólnikiem czeskiej firmy "D" s.r.o. w okresie od 23 listopada 2007 r. do 21 kwietnia 2009 r. Natomiast R. C. był prezesem zarządu i wspólnikiem Spółki z o.o. "B" w okresie od 20 lipca 2007 r. do 2 lutego 2009 r., dyrektorem zarządzającym i wspólnikiem czeskiej firmy "D" s.r.o. w okresie od 22 czerwca 2006 r. do 23 listopada 2007 r. a także dyrektorem handlowym w Spółce z o.o. "A" w okresie od połowy roku 2008 r. do kwietnia - maja 2009r. Dane te wynikają z polskiego i czeskiego rejestru sądowego oraz z treści protokołu przesłuchania R. C. z 17 marca 2010 r. i K.N. z dnia 22 marca 2010 r. Panowie C. i W. doskonale się znali, gdyż w 2007 r. niejako "zamienili się" swoimi udziałami w ww. firmach. Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje żadnego racjonalnego (ekonomicznego) uzasadnienia działanie przedsiębiorcy - czeskiej firmy "D" polegające na zakupie towaru od pośrednika, tj. od Spółki z o.o. "A", zamiast bezpośrednio od pierwszego dostawcy towarów Spółki z o.o. "B", która to firma jest dobrze znana ówczesnemu prezesowi zarządu czeskiej Spółki "D" A. W., będącego wcześniej prezesem Spółki z o.o. "B". Organ podkreślił również, iż zdumienie budzi fakt, że 17 października 2011 r. zostaje wystawiony duplikat do faktury z dnia [...] r., nr [...], który podpisuje prezes zarządu "B" M. M., natomiast wezwania kierowane do tej spółki przez Naczelnika US W.-W. z dnia 8 grudnia 2011 r. oraz w styczniu 2012 r. w celu przesłuchania M. M. w charakterze świadka po dwukrotnym awizowaniu zostają zwrócone z adnotacją "firma nieznana", co więcej firma "B" na podstawie art. 96 ust. 8 i ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług zostaje wykreślona z rejestru podatników VAT. Również zeznania R. C. i K. N. nie potwierdzają dokonania kwestionowanej transakcji. Organ podkreślił, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony zawartym w odwołaniu nie można uznać, iż transakcja ta była jedną z wielu i "mogła ona umknąć z pamięci", ponieważ po pierwsze w badanym okresie "A" nie współpracowała z dużą ilością kontrahentów, ponieważ w okresie od października 2008 r. do stycznia 2009 r. jej polskimi kontrahentami były spółki "E" i "F" oraz jeden podmiot zagraniczny – czeska firma "D", a wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów zadeklarowana na rzecz ww. czeskiego podatnika była ostatnią transakcją wewnątrzwspólnotową rozliczoną przez stronę, a zatem zarówno K. N. prezes Spółki "A" oraz jej dyrektor handlowy R. C., który był równocześnie prezesem i wspólnikiem firmy sprzedającej towar, tj. spółki "B" powinni tę transakcję pamiętać, zwłaszcza, że jej wartość brutto wynosi 13.480.579,71 zł. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że od momentu rejestracji spółki "A" jako podatnika VAT, tj. od października 2007 r. do października 2013 r. strona jedynie w 4 miesiącach: październiku i grudniu 2008 r. oraz styczniu i marcu 2009 r. wykazała znaczące kwoty z tytułu sprzedaży towarów i usług, w wysokościach przekraczających 10.000.000 zł. Dyrektor Izby Skarbowej uznał również, że przedstawione rzez stronę dokumenty nie potwierdzają, iż towar został dostarczony do czeskiej firmy "D" s.r.o. Pełnomocnik strony w piśmie z dnia 2 marca 2012 r. poinformował, że towar zakupiony (zgodnie z duplikatem faktury z dnia [...] r., nr [...]) przez "A" od "B" został następnie sprzedany na podstawie faktury z dnia [...] r. czeskiej firmie, a transport towaru został udokumentowany dokumentem transportowym CMR nr [...], specyfikacją załadunkową nr [...] oraz fakturą nr [...]. Organ wskazał, że z porównania duplikatu faktury nr [...] i [...] wynika, iż zawierają one ten sam asortyment towarów, natomiast z dokumentu transportowego CMR nr [...] oraz specyfikacji załadunkowej wynika, że towar wyszczególniony na fakturze z dnia [...]r. nr [...], tj. zamki do drzwi, został załadowany w K., ul. A 9 w dniu 26 lutego 2009 r. Ponadto na ww. dokumentach jako odbiorcę podano czeską firmę "D" s.r.o., ul. B 806, 190 00 P. 9 K., a jako przewoźnika - firmę P.H.U. "C",. Z akt sprawy wynika przy tym, ze firma "A" nie posiadał magazynu, a w zeznaniach z 2012 r. K. N. i R. C. nie potrafili wskazać, w jakim miejscu przechowywane były nabyte towary, choć powinny być on u poprzedniego właściciela. W świetle powyższego towar zakupiony na podstawie faktury z dnia [...] r. nr [...] miał być przechowywany przez "B" pierwotnego dostawcę towaru. Strona nie potrafiła jednak wskazać jakiegokolwiek dowodu na te twierdzenia, np. umowy ze spółką "B", nie wskazała też na poniesienie jakichkolwiek kosztów związanych z jego magazynowaniem. Na wezwanie organu pełnomocnik strony wyjaśnił dodatkowo, że odbiór i transport towaru leżały w gestii nabywcy, Strona nie była odpowiedzialna za te kwestie, a ew. dokumenty wskazujące jakie osoby odbierały towar znajdują się w dokumentacji spółki "B". Dostarczone przez pełnomocnika dodatkowe dokumenty mogące potwierdzić dalszą dostawę zakupionego towaru na rzecz czeskiego podmiotu nie zasługiwały zdaniem Dyrektora na uznanie. W szczególności organ stwierdził, że na specyfikacji załadunkowej nr [...] i na dokumencie transportowym CMR nr [...], mających potwierdzać transport towarów do czeskiej firmy "D s.r.o.", w miejscu przeznaczonym na podpis nabywcy i odbiorcy towarów znajduje się nieczytelny podpis, brak również pieczątki nabywcy. Ponadto z faktury nr [...] i nr [...], specyfikacji załadunkowych nr [...] i nr [...], dokumentów transportowych CMR nr [...] i nr [...] oraz z treści zeznań pana S. B. z dnia 14 grudnia 2011 r. wynika, że transport towarów wykazanych na fakturach z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...]r. nr [...] wykonała polska firma: P.H.U. "C" oraz że towar został dostarczony do P.. Powyższe dane różnią się jednak od tych wynikających z treści zeznań A. W., K. N. i R. C., którzy dopiero podczas przesłuchań w 2012 r. potwierdzili, że transport towaru wykonywała polska firma P.H.U. "C". Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w świetle zebranego materiału dowodowego, a w szczególności faktury nr [...] z [...]r. wystawionej przez "C" na rzecz spółki "A" oraz zestawienia transakcji za okres od 1 września 2008 r. do 31 grudnia 2009 r. na rachunku bankowym spółki "A" prowadzonego przez Bank A S.A.( nr [...]) wynika, iż Strona zapłaciła w istocie za usługę transportową. Organ przyjął w tej sytuacji, iż skoro spółka była nabywcą usługi, to tym samym była również jej zleceniodawcą. Okoliczność, że towary udokumentowane fakturą z dnia [...] r. nr [...] nie zostały dostarczone do czeskiego podatnika firmy "D" s.r.o., wynika także z informacji otrzymanych od czeskich władz podatkowych na podstawie obowiązującego do dnia 31 grudnia 2011 roku art. 5 rozporządzenia Rady nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 218/92 (Dz.U.UE z 15 października 2003 r., L 264, str. 1) oraz obowiązującego od dnia 1 stycznia 2012 r. art. 7 rozporządzenia z dnia 7 października 2010 r. nr 904/2010 w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od towarów i usług (Dz.U.UE L 268 z dnia 2 października 2010 r., str. 1). Organ odwoławczy skierował wniosek do czeskich władz podatkowych w celu wyjaśnienia kwestii dostaw towarów zadeklarowanych przez Spółkę z o.o. "A", jako dokonanych na rzecz czeskiej firmy "D" s.r.o., udokumentowanych fakturami o ww. numerach. Do wniosku organu odwoławczego załączono dokumenty przedłożone przez Spółkę z o.o "A" w ramach wznowieniowego postępowania na potwierdzenie dostaw dokonanych na rzecz czeskiego podatnika, tj. w szczególności umowę z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] wraz z cesjami wierzytelności, dokumenty transportowe. Czeskie władze podatkowe poinformowały, że podmiot "D" s.r.o. nie kontaktuje się z organem podatkowym, zatem możliwe jest jedynie przekazanie danych wynikających z deklaracji podatkowej VAT. Kolejną okolicznością – w ocenie organu odwoławczego - świadczącą o tym, że czynność udokumentowana duplikatem faktury nie miała faktycznie miejsca, jest brak wiarygodnego dokumentu potwierdzającego zapłatę za zakupiony towar. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – B. pismami z dnia 4 stycznia 2012 r. oraz z dnia 3 lutego 2012 r. wezwał stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających otrzymanie zapłaty za fakturę nr [...] z dnia [...] r. i faktury nr [...] z [...] r. oraz nr [...] z [...] r. W odpowiedzi pełnomocnik nadesłał szereg dokumentów, z których za istotne dla niniejszej sprawy organ uznał umowę o cesji wierzytelności nr [...] z dnia [...] r. W ocenie organu jednak ani umowa nr [...] , ani też wynikająca z niej cesja wierzytelności z dnia [...] r. nie są dokumentami potwierdzającymi, że strona zapłaciła za towary określone na fakturze nr [...]. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na niespójność zeznań A. W. złożonych w dniu 23 sierpnia 2011 r. oraz dniu 22 kwietnia 2013 r. odnośnie płatności dokonywanych przez czeską firmę "D" s.r.o. oraz rozbieżności pomiędzy miejscem rozładunku towarów wynikającym z dokumentów transportowych, a wskazaną przez świadka lokalizacją magazynów czeskiej spółki. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż przedstawione przez stronę dowody nie wypełniają warunku odnośnie ich istotności, co powoduje, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W takim przypadku stosownie do art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej należało orzec o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]r. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie w całości wymienionej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 1 , art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit.a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; - art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik skarżącej Spółki uważa, iż zaskarżona decyzja narusza podstawowe zasady rządzące postępowaniem podatkowym, w szczególności w części dotyczącej zebrania i oceny dowodów. Spółka przedstawiła wszystkie możliwe dokumenty potwierdzające dostawę "B" na jej rzecz. Dyrektor Izby Skarbowej kierując się tylko pewnymi niespójnościami w zeznaniach świadków kwestionuje całą transakcję, abstrahując od tego, w jakich terminach owe zeznania były składane. W ocenie strony zeznania świadków są najbardziej "niepewnym i zawodnym dowodem" a ich interpretacja powinna być dokonywana z daleko idącą ostrożnością. Pełnomocnik Strony podniósł także, że fakt niepodejmowania wezwań przez spółkę "B" oraz wykreślenie jej z rejestru podatników VAT nie może być uznane okoliczność potwierdzającą, że duplikat do faktury z dnia [...] r. nie dokumentuje czynności, które faktycznie miały miejsce. Pełnomocnik podkreślił, iż w obrocie gospodarczym nie jest też niczym niespotykanym sytuacja, w której członkami zarządu różnych firm są te same osoby współpracujące ze sobą, jak to miało miejsce w wypadku R. C. i A. W. Za chybione w ocenie pełnomocnika należało również uznać twierdzenie organu, iż transakcja zakupu towarów od spółki "B", a następnie jej sprzedaż czeskiej firmie "D" była nieuzasadniona ekonomicznie, a świadkowie dopiero na etapie postępowania wznowieniowego wskazywali spółkę "B" jako kontrahenta i nie byli też w stanie wskazać miejsca przechowywania nabytego towaru. Za niezasadną uznano tez odmowę przeprowadzenia przesłuchania W. S. (ówczesnego prezesa Sp. z o.o. "E" w celu potwierdzenia faktu przechowywania zakupionego towaru. Zarzucono wreszcie, że nie jest możliwe, aby dostawa towaru na podstawie faktury z dnia [...]r., nr [...] była pozorna, skoro następna dostawa (tego samego w ocenie organów podatkowych towaru) zgodnie z fakturą z dnia [...] r., nr [...] została dokonana prawidłowo. W ocenie skarżącej powodem, dla jakiego można by uznać, że przedmiotowe usługi transportowe nie miały miejsca, w żadnym przypadku nie może być fakt, iż na specyfikacjach załadunkowych i listach przewozowych nie ma pieczęci nabywcy. Żaden przepis prawa nie zobowiązuje do umieszczania pieczęci na tych dokumentach, a jej brak nie może być postawą do stwierdzenia, że dany dokument z tego powodu jest niewiarygodny. Ponadto w skardze podniesiono, że dla zaistnienia dostawy towarów nie jest niezbędne dokonanie płatności za towar, jak uznał to organ w wydanej decyzji, ponieważ dostawa ma miejsce wtedy, gdy zbywca przeniesie na kupującego prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Dodatkowa Skarżąca zwróciła uwagę na treść przesłuchań świadków, z których wynika, że wskazali oni na możliwość zawierania umów pisemnych oraz na regulowanie płatności za towary w innej formie niż przelew bankowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wskazać przede wszystkim należy, iż nadzwyczajne tryby wzruszania decyzji ostatecznych, tj. wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stanowią wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowych i nie są trybami w stosunku do siebie konkurencyjnymi. Każdy z wyżej wymienionych trybów wszczynany jest na podstawie odmiennych przesłanek, ściśle określonych w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż tryb wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, w sytuacji gdy w danej sprawie wystąpi chociażby jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Ponadto wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie wad samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Pełnomocnik podatnika jako podstawę do wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z [...] r. nr [...], na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wskazał nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymi dowodami są duplikat faktury VAT nr [...] z dnia [...] r. wystawionej przez sprzedawcę "B" oraz oświadczenie byłego dyrektora handlowego spółki "A" o otrzymaniu tej faktury w dniu [...] r. Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów, zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądowym i doktryną, jest spełniona gdy łącznie występują następujące cechy: - ujawnią się nowe okoliczności lub nowe dowody; - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego; - okoliczności te lub dowody istniały w dniu wydania decyzji; - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub części. Użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej łącznik "lub" – "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" – wskazuje, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki tego przepisu (por. wyrok SN z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt III RN 75/01, publ. OSNAPiUS 2002/17/401). Aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ujawnione dowody muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące październik-grudzień 2008 r. zakończyło się decyzją ostateczną z dnia [...] r. Strona we wniosku o wznowienie postępowania jako nowe dowody wskazała duplikat faktury wystawiony w dniu [...]r. oraz oświadczenie byłego dyrektora spółki "A" z dnia 8 listopada 2011 r. Niewątpliwie są to nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jednak dowody te zostały sporządzone już po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia [...]r. Nie można więc uznać, że były to dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej. W dniu wydania decyzji ostatecznej nie istniał duplikat faktury wystawiony w październiku 2011 r., ani oświadczenie R. C. z dnia 8 listopada 2011 r. Już więc tylko z tego powodu zachodziły podstawy do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r. na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z przepisami prawa. Niezależnie od powyższego należy podzielić pogląd organów podatkowych, że strona skarżąca nie wykazała, aby w dniu 31 października 2008 r. doszło do nabycia towarów od spółki "B". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przekonująco wskazano na argumenty wskazujące, że czynności stwierdzone fakturą z dnia [...]r. nie miały miejsca. Ocena zebranego z tym zakresie materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania. Organy podatkowe trafnie wskazały na powiązania osobowe między spółkami "B", "A i spółką "D", do której miał zostać sprzedany towar wymieniony w fakturze z dnia [...] r. Nie było też ekonomicznego uzasadnienia do przeprowadzenia transakcji we wskazany przez spółkę sposób. Strona skarżąca nie dysponowała żadną bazą magazynową, nie organizowała transportu towarów, nie potrafiła nawet dokładnie wskazać miejsca przechowywania rzekomo zakupionych towarów, jak i okoliczności związanych z ich przyjęciem, a następnie wydaniem kolejnemu kontrahentowi. Zupełnie niezrozumiałe są twierdzenia strony, że transakcja z dnia 31 października 2008 r. była jedną z wielu, co miało usprawiedliwiać rozbieżności co do podawanych okoliczności związanych z jej realizacją. Dokumentacja spółki nie potwierdza tej tezy. Należy też zauważyć, że zgodnie z duplikatem faktury z dnia [...]r. zapłata za towar miała nastąpić przelewem, co w rzeczywistości nie miało miejsca. Przedstawiciele firm mających uczestniczyć w obrocie towarem zeznali, że należności pomiędzy firmami regulowane były przelewami bankowymi, a K. N. (Prezes Zarządu Spółki "A") wskazywał na brak umów pisemnych. Twierdzenia o rozliczeniach w drodze cesji wierzytelności pojawiły się dopiero po wznowieniu postępowania. Umowa o cesji wierzytelności w imieniu spółki "B" miała zostać podpisana przez osobę, która nie była już Prezesem Zarządu Spółki i nie uwzględnia wpłat dokonanych przez "D" s.r.o na rzecz strony skarżącej. W wyroku z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie I SA/Łd 193/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podzielił też pogląd organów, że przedstawione przez stronę nie potwierdzają faktu dostarczenia towaru do czeskiej firmy "D" s.r.o. Merytoryczne zarzuty strony skarżącej i ich uzasadnienie odnoszą się do pierwotnej decyzji wymiarowej. Należy jednak wyraźnie podkreślić, iż tryb wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny i ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w trybie zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 1974/00, niepubl.). W związku z tym zbędnym było (wykraczającym poza ramy postępowania wznowieniowego) prowadzenie w sprawie dodatkowego postępowania dowodowego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B., jak i Dyrektora Izby Skarbowej, w zakresie badania okoliczności związanych z magazynowaniem towarów w spółce "E" w K. Sąd nie podzielił zatem zarzutów pełnomocnika skarżącego co do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego i z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. ak.