I SA/Łd 1930/03

Dnia 3 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, p.o. Sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska /spr./, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Jawnej w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru 1/ uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej mat łazienkowych, 2/ oddala skargę w pozostałej części, 3/ zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Łodzi na rzecz skarżącej A. Spółki Jawnej w G. kwotę złotych 250 /dwieście pięćdziesiąt/ tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4/ orzeka, że zaskarżona decyzja w części uchylonej nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją Nr [...] z dnia [...] uznał zgłoszenia celne SAD Nr[...] , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej i ponownie określił kwotę długu celnego. Powyższą decyzją organ celny mając na uwadze stan towaru oraz jego przeznaczenie zmienił klasyfikację taryfową importowanych mat łazienkowych przyporządkowanych przez stronę do kodu PCN 3918 i zaklasyfikował importowany towar - określając go jako tworzywo sztuczne komórkowe z polimerów chlorku winylu - do kodu PCN 3921 12 00 0. Dokonał również zmiany klasyfikacji samoprzylepnej folii z tworzywa sztucznego z kodu PCN 3919 90 61 0 do kodu PCN 3919 10 61 0 Taryfy celnej z uwagi na zróżnicowaną szerokość sprowadzonej folii determinującą jej klasyfikację taryfową. Firma A złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 120, 121 § 1, 122, 124, 125, 139, 180§ 1 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W trakcie postępowania odwoławczego strona przedłożyła dokumenty w postaci wiążącej informacji taryfowej, wydanej przez Naczelną Dyrekcję Skarbową w H., wstępna publikację zgłoszenia patentowego sporządzoną przez Niemiecki Urząd Patentowy , świadectwo zarejestrowania wzoru użytkowego wydane przez Niemiecki Urząd Patentowy, pismo niemieckiego producenta importowanego towaru, z którego wynika, że importowana wykładzina spełnia wymogi niemieckiej normy EN653:1996 oraz Raport z badań Instytutu Techniki Budowlanej – celem udowodnienia, że sprowadzony towar jest wykładziną podłogową, dla której właściwym kodem PCN jest kod 3918 10 10 0. Dodatkowo przedstawiła wyjaśnienie producenta folii samoprzylepnej oraz własne wyjaśnienia dotyczące postępowania w sprawie taryfikacji tego towaru, który do pewnego momentu sprowadzany był do Polski jako towar podlegający pocięciu na paski odpowiedniej szerokości dopiero w Polsce. Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją Nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. Nr 137 poz. 926 z 1997r. z późń.zm.), art. 13 § 5, art. 85 § 1 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. – Kodeks celny (tekst jednolity Dz.U. Nr 75 poz. 802 z 2001r. z późń.zm.). § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 158 poz. 1036 z późń.zm.), § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 107 poz. 1217 z późń.zm.), Wyjaśnień do Taryfy Celnej stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz.U. Nr 74 poz. 830 z 1999r.), po rozpatrzeniu odwołania spółki jawnej A z siedzibą w G. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. Nr [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej i orzekł, że w zaskarżonej decyzji dla zgłoszeń celnych Nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] właściwym dla sprowadzonego towaru, określonego przez organ I instancji jako tworzywo sztuczne komórkowe z polimerów chlorku winylu , a organ odwoławczy jako maty łazienkowe - właściwym winien być kod PCN 3926 90 99 0. W pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z ustalonym w sprawie stanem towaru przedmiotem importu była mata łazienkowa wykonana z siatki z włókien poliestrowych, obustronnie pokrytej warstwą spienionego polichlorku winylu, z dodatkiem węglanu wapnia, zmiękczacza DOP, azodikarbonamidu , barwnika, na której zostały nadrukowane wielobarwne wzory, o szerokości 65 cm lub 130 cm i 15m długości, zwinięta w rolki. Na podstawie katalogów producenta ustalono, że sprowadzona mata ma wielorakie zastosowanie i służy do wyłożenia w miejscach o wysokiej wilgotności powietrza, np. w łazienkach, na brzegu basenu, może stanowić pokrycie podłogowe w pomieszczeniach mieszkalnych, pokrycie posadzki tarasu, balkonu, przykrycie blatów stojących szafek kuchennych, może pełnić rolę podkładki antypoślizgowej pod naczynia, maty gimnastycznej lub na plażę, dywanika w pokoju dziecinnym, maty do namiotów, maty do gry w golfa i maty drzwiowej. Mając na uwadze tak ustalony stan towaru organ odwoławczy stwierdził, że przyjęta przez organ I instancji klasyfikacja taryfowa do kodu 3921 Taryfy celnej jest nieprawidłowa. Zgodnie z brzmieniem pozycji 3921 w Taryfie celnej, obejmuje ona pozostałe płyty, arkusze, folie, taśmy i pasy z tworzyw sztucznych. Uwaga 10 do działu 39 Taryfy celnej wyjaśnia, że w pozycjach 3920 i 3921 wyrażenie płyty, arkusze, filmy, folie i taśmy dotyczy tylko płyt, arkuszy, filmu, folii i taśmy innych niż występujące w dziale 54 oraz bloków o regularnym kształcie geometrycznym, nawet zadrukowanych lub poddanych innej obróbce, nawet pociętych na prostokąty lub kwadraty, ale nie poddanych dalszej obróbce nawet jeśli w wyniku takiego pocięcia stają się artykułami gotowymi do użytku. Oznacza to , że rozpatrywana mata łazienkowa, będąca wyrobem ażurowym nie jest płytą. Nie jest również folią ani arkuszem, bowiem określenie arkusz odnosi się do cienkiego, określonego formatu płata jakiegoś materiału, np. papieru, blachy, sklejki a folia jest wyrobem z tworzywa sztucznego, który może być ewentualnie połączony z innymi materiałami w postaci arkusza lub taśmy jedno lub wielowarstwowej. Wobec powyższego rozpatrywana mata nie spełnia wymogów pozycji 3921. Z uwagi na fakt, iż sprowadzona mata wykonana została z siatki z włokiem poliestrowych organ odwoławczy analizował również możliwość jej klasyfikacji do kodu PCN 5903 oraz 5904, których zastosowanie jednak wykluczył kierując się brzmieniem pozycji oraz uwagami do działu 59 Taryfy celnej. Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził, że proponowana przez stronę klasyfikacja taryfowa sprowadzonego towaru do pozycji 3918 jest nieprawidłowa. Zgodnie z brzmieniem kodu PCN 3918 10 10 0 Taryfy celnej, obejmuje on wykładziny podłogowe wykonane z tworzywa sztucznego z podłożem impregnowanym, powlekanym lub pokrywanym tworzywem sztucznym. Wobec powyższego siatka z włókien poliestrowych, powlekana obustronnie komórkowym tworzywem sztucznym nie jest wyrobem spełniającym wymogi powyższego kodu, ponieważ siatka pełni rolę wzmocnienia maty a nie podłoża. Ze względu na fakt, że sprowadzone maty maja wielorakie zastosowanie, dlatego nie mogą być klasyfikowane do pozycji 3918, obejmującej wykładziny podłogowe z tworzyw sztucznych tzn. wyroby przeznaczone wyłącznie do pokrycia podłóg. Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił na podstawie reguły 1 i 6 ORINS, że sprowadzone maty łazienkowe należy zaklasyfikować do pozycji 3926, obejmującej pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych oraz artykuły z pozostałych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914. Zgodnie z komentarzem zawartym w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r., pozycja 3926 obejmuje artykuły gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone z tworzyw sztucznych lub z innych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914 Taryfy Celnej. Na poparcie swojego stanowiska odnośnie prawidłowości zastosowanej klasyfikacji taryfowej Dyrektor Izby Celnej w Ł. powołał opinie klasyfikacyjną zawartą w Tomie V Wyjaśnień do Taryfy celnej na stronie 2283 zgodnie z którą do pozycji 3926 90 klasyfikuje się elastyczną wzmocnioną siatkę w zwojach wykonaną z włókien poliestrowych, pokrytych po obu stronach widoczną gołym okiem ochronna warstwą polimeru, używaną do wzmocnienia struktur wypełnionych ziemią. W ocenie organu odwoławczego powyższa opinia odnosi się do towaru podobnego, a mianowicie siatki wzmocnionej tworzywem sztucznym, wykonanej z włókien poliestrowych, pokrytych warstwą ochronną polichlorku winylu. W odniesieniu do zmiany klasyfikacji taryfowej folii samoprzylepnej wykonanej z tworzywa sztucznego - o nazwie "deco borders" - z zaproponowanego przez stronę kodu 3919 90 do kodu 3919 10 Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podzielając zawarte w niej stanowisko, że Taryfa celna różnicuje klasyfikację folii samoprzylepnej w zależności od jej szerokości. Słusznie zatem organ I instancji zmienił klasyfikację tej części folii samoprzylepnej, której szerokość zgodnie z zapisami w fakturach będących załącznikami zgłoszeń celnych wynosiła 5,3cm oraz 10,6 cm i zaklasyfikował ją do kodu PCN 3919 10 obejmującego m.in. samoprzylepne folie z tworzyw sztucznych w rolkach o szerokości nie przekraczającej 20 cm. W odniesieniu do przedłożonych przez stronę dokumentów Dyrektor Izby Celnej w Ł. wyjaśnił, że wiążąca informacja taryfowa wystawiona przez niemieckie władze skarbowe nie jest dokumentem obowiązującym polskie organy celne. Podobnie pozostałe przedstawione dowody nie mogą stanowić podstawy do orzekania w sprawach dotyczących klasyfikacji taryfowej, w których jedyną podstawą są wyłącznie przepisy prawa celnego, a przede wszystkim postanowienia nomenklatury towarowej wynikającej z Taryfy celnej i Wyjaśnień do Taryfy celnej nawet wówczas, gdyby towary były traktowane odmiennie w innych przepisach, publikacjach czy opiniach biegłych. Również przedstawione przez stronę decyzje organów celnych z lat 1996 i 1997 dotyczące klasyfikacji podobnego towaru do kodu 3918 10 10 0 Taryfy celnej jako akty wydawane w indywidualnej sprawie nie tworzą prawa i nie stanowią podstawy rozstrzygnięcia w innych sprawach. W ocenie organu odwoławczego bezpodstawne, bowiem nie znajdujące oparcia w prowadzonym postępowaniu i zgromadzonym materiale dowodowym są również zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów art. 120, 122 i 187 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nie znalazł podstaw o uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Naczelnego Sadu Administracyjnego spółka jawna A zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 13 Kodeksu celnego, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1998r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej, - naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 120, 121§1, art. 122, art. 123§1, art.180, art.187, art.188, art.201§ 1 pkt 2, art. 210§ 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, - naruszenie prawa konstytucyjnego, tj. art. 2, art. 87 i art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - naruszenie wiążących Polskę przepisów prawa międzynarodowego tj. art. 1 ust. 2 tiret drugie art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego oraz międzynarodowej Konwencji w Sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów w związku z art. 31 ust. 1 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969r. i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zaproponowana przez stronę klasyfikacja taryfowa mat łazienkowych uwzględnia stan towaru, jego właściwości i powszechne zastosowanie i jest zgodna z brzmieniem pozycji 3918 Taryfy celnej. W ocenie skarżącej ustalony stan towaru wskazuje jednoznacznie, że opinia klasyfikacyjna na którą powołuje się organ celny dotycząca siatki używanej w konstrukcjach ziemnych, zapobiegających ich osuwaniu bądź rozpadaniu nie odnosi się do spornego towaru. Uzasadniony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, bowiem organy celne podjęły zaskarżone rozstrzygnięcie bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego i z pominięciem danych i informacji wynikających z przedłożonych przez stronę dokumentów potwierdzających fakt klasyfikacji spornego towaru do kodu PCN 3918. Wprawdzie skarżąca przyznaje, że wiążąca informacja taryfowa wydana przez niemieckie władze nie jest wiążąca dla polskich organów celnych, ale winna być brana pod uwagę w trakcie postępowania klasyfikacyjnego o czym świadczy dotychczasowe orzecznictwo NSA oraz z uwagi na treść wiążących Polskę umów międzynarodowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej radca prawny I. S. złożyła wyjaśnienia jako załącznik do protokołu z rozprawy, w których oświadczyła, że podtrzymuje stanowisko i wnioski zawarte w skardze. Dodatkowo podkreśliła, że organ celny nie ustosunkował się do złożonych przez spółkę materiałów dowodowych i nie przeprowadził ich analizy oraz dokonał klasyfikacji taryfowej z naruszeniem reguły 1 i 6 ORINS. Wniosła o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 1.500 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późń.zm.) Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwy do rozpatrzenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz.U. z 2003r. Nr 52 poz. 652). Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji, przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie w zakresie klasyfikacji taryfowej importowanych mat łazienkowych. W świetle art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania określa taryfa celna, która jest usystematyzowanym zbiorem towarów i przypisanych im kodów. Do konkretnych kodów przypisane są natomiast określone stawki celne. Taryfa celna stanowiąca w niniejszej sprawie załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 158 poz. 1036 z późń.zm.), oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. Nr 107 poz. 1217 z późń.zm.), zawiera 9-cyfrową Polską Scaloną Nomenklaturę Handlu Zagranicznego, która oparta jest na 8-cyfrowej Scalonej Nomenklaturze (CN), stosowanej w krajach Unii Europejskiej. Scalona Nomenklatura stanowi rozwinięcie 6-cyfrowego Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). System HS został wprowadzony Międzynarodowa Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów sporządzoną w 1983r., na którym bazuje polska taryfa celna. Na mocy przyjętych przez Polskę zobowiązań międzynarodowych, klasyfikacja taryfowa towarów w polskiej taryfie celnej musi być zgodna z ww międzynarodowymi zasadami klasyfikacji. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego importowanego towaru przypisana jest odpowiednia pozycja taryfy celnej. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o zakres przedmiotowy pozycji. W celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów należy kierować się brzmieniem mających moc normy prawnej: Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), które zamieszczone są na początku Taryfy celnej i stanowią z nią integralną całość oraz uwag do sekcji lub działów Taryfy celnej, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary. Ponadto wykładnią Taryfy celnej są "Wyjaśnienia do taryfy celnej" stanowiące załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej (Dz.U. Nr 74 poz. 830). O ujęciu towaru w danym kodzie decydują cechy charakteryzujące go w sposób najbardziej szczegółowy. Dla jednego towaru będą to np. parametry fizykochemiczne, dla innego - rodzaj materiału z jakiego został wykonany, a dla maszyn i urządzeń – zespół czynności, do wykonywania których zostały skonstruowane. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa mat łazienkowych oraz folii samoprzylepnej. Organy celne na podstawie dokumentacji dostarczonej przez stronę w trakcie kontroli postimportowej ustaliły, że przedmiotem importu była mata łazienkowa wykonana z siatki z włókien poliestrowych, obustronnie pokrytej warstwą spienionego polichlorku winylu, z dodatkiem węglanu wapnia, zmiękczacza DOP, azodikarbonamidu , barwnika, na której zostały nadrukowane wielobarwne wzory, o szerokości 65 cm lub 130 cm i 15m długości, zwinięta w rolki. Na podstawie katalogów producenta ustalono, że sprowadzona mata ma wielorakie zastosowanie i służy do wyłożenia w miejscach o wysokiej wilgotności powietrza, np. w łazienkach, na brzegu basenu, może stanowić pokrycie podłogowe w pomieszczeniach mieszkalnych, pokrycie posadzki tarasu, balkonu, przykrycie blatów stojących szafek kuchennych, może pełnić rolę podkładki antypoślizgowej pod naczynia, maty gimnastycznej lub na plażę, dywanika w pokoju dziecinnym, maty do namiotów, maty do gry w golfa i maty drzwiowej. Mając na względzie stan towaru oraz określony sposób jego wykorzystania, stosując 1 i 6 regułę ORINS organy celne uznały, że zaproponowany przez stronę kod PCN 3918 10 10 0 dla mat łazienkowych jest nieprawidłowy przy czym organ I instancji uznał, że właściwą pozycją dla importowanego towaru jest pozycja 3921 Taryfy celnej obejmująca pozostałe arkusze, folie, taśmy i pasy z tworzyw sztucznych, natomiast organ odwoławczy uchylił decyzje organu I instancji w tym zakresie stwierdzając, że właściwą pozycją będzie pozycja 3926 obejmująca pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych i artykuły z innych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914. Organy celne były zgodne co do tego, że z uwagi na szeroki zakres zastosowania tego towaru, w zależności od potrzeb odbiorców, towar nie może być klasyfikowany do pozycji 3918 obejmującej wykładziny podłogowe z tworzyw sztucznych, nawet samoprzylepne, w rolkach lub w formie płytek. Organy celne obu instancji zgodne były natomiast co do klasyfikacji taryfowej tej części folii samoprzylepnej z polichlorki winylu, której szerokość zgodnie z załączonymi do zgłoszeń celnych fakturami wynosiła 5,3 cm i 10,6 cm. W ocenie organów celnych właściwym kodem PCN był kod 3919 10 obejmujący samoprzylepne płyty, arkusze, folie, taśmy, pasy i inne płaskie kształty, z tworzyw sztucznych, w rolkach o szerokości nie przekraczającej 20 cm. Organy celne wyjaśniły, że Taryfa celna różnicuje klasyfikację taryfową samoprzylepnej folii z tworzywa sztucznego w zależności od jej szerokości, stąd importowany towar o szerokości nie przekraczającej 20 cm należało zaklasyfikować do pozycji 3919 10, natomiast rolki folii samoprzylepnej przekraczające szerokość 20 cm pozostawić przyporządkowane do pozycji zadeklarowanej przez stronę tj. 3919 90 Taryfy celnej. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie klasyfikacji taryfowej sprowadzonych mat łazienkowych, bowiem nie podzielił zasadności stanowiska organów celnych co do klasyfikacji sprowadzonego towaru do pozycji 3926 Taryfy celnej. Dokonując klasyfikacji produktu do pozycji 3926 90 99 0 Taryfy celnej organ orzekający położył nacisk głównie na jedną okoliczność, iż mata poza deklarowanym przez importera przeznaczeniem - jako wykładziny podłogowej - może mieć wielorakie zastosowanie i służy do wyłożenia w miejscach o wysokiej wilgotności powietrza, np. w łazienkach, na brzegu basenu, może stanowić pokrycie podłogowe w pomieszczeniach mieszkalnych, pokrycie posadzki tarasu, balkonu, przykrycie blatów stojących szafek kuchennych, może pełnić rolę podkładki antypoślizgowej pod naczynia, maty gimnastycznej lub na plażę, dywanika w pokoju dziecinnym, maty do namiotów, maty do gry w golfa i maty drzwiowej. Główny argument organów celnych , że sprowadzone maty łazienkowe mają szerokie zastosowanie i mogą pełnić dodatkowe funkcje, nie pozbawia ich, zdaniem Sądu, ich zasadniczego charakteru i nie powoduje, że przestają być powszechnie używane jako wykładziny podłogowe. Wbrew Wyjaśnieniom do taryfy celnej jest stanowisko organów, że do pozycji 3918 mogą być zaliczone wyroby przeznaczone wyłącznie do pokrycia podłóg. Treść tych wyjaśnień wskazuje jednoznacznie, że do pozycji 3918 zaliczane są wyroby powszechnie, a nie wyłącznie stosowane jako wykładziny podłogowe. W ocenie Sądu propozycje innych zastosowań oraz indywidualne wybory klientów w zakresie możliwości wykorzystania sprowadzonych mat, świadczą tylko o tym, że oprócz powszechnego zastosowania jako wykładziny podłogowej, sprowadzona mata może służyć również do innych celów, niemniej jednak są to tylko dodatkowe możliwości jej wykorzystania przy zasadniczym i powszechnym jej zastosowaniu jako wykładziny podłogowej. Organ odwoławczy stwierdził, że dokonał klasyfikacji taryfowej sprowadzonego towaru zgodnie z regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej i uznał, że jedyną właściwą pozycją taryfy celnej, do której może zostać zaklasyfikowana mata łazienkowa jest pozycja 3926 90, ale nie wypełnił tego twierdzenia żadną treścią merytoryczną potwierdzającą prawidłowość tego rozumowania. Należy zwrócić bowiem uwagę, że powołana pozycja 3926 90 obejmuje pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych, inne niż objęte tą samą pozycją artykuły biurowe lub szkolne, odzież i dodatki do odzieży, wyposażenie mebli, nadwozi, a także statuetki i pozostałe artykuły dekoracyjne. Z Wyjaśnień do Taryfy celnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. wynika ponadto, że podpozycja pozostałe (zastosowana przez organ orzekający) obejmuje takie artykuły jak: pokrowce, zasłony, okładki do akt, teczki na dokumenty, obwoluty i okładki książek, przyciski do papieru, przecinacze do papieru, piórniki, zakładki, taśmy przenośnikowe, pasy transmisyjne, pojemniki z tworzyw sztucznych, pudełka lub skrzynki na narzędzia, uchwyty do torebek, naroża do walizek, wieszaki, nakładki ochronne, rękojeści (narzędzi, noży, widelców itd.), paciorki, szkiełka zegarkowe, osłonki przywieszek do walizek. Powyższe przykłady towarów klasyfikowanych do pozycji 3926 opisane w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej nawet w najmniejszym stopniu nie przypominają więc sprowadzonego towaru, tym bardziej stanowisko organów celnych należy uznać za niedostatecznie umotywowane. Dodatkowo należy zauważyć, że zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej pozycja 3926 obejmuje artykuły, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone z tworzyw sztucznych (zdefiniowanych w uwadze 1 do działu 39) lub z innych materiałów objętych pozycjami od 3901 do 3914. Nieprzekonujące w kontekście przedmiotowej sprawy jest również powoływanie się na opinię klasyfikacyjną w Tomie V Wyjaśnień do Taryfy celnej , w świetle której do pozycji 3926 90 klasyfikuje się elastyczną wzmocnioną siatkę w zwojach wykonaną z włókien poliestrowych, pokrytych po obu stronach widoczną gołym okiem ochronną warstwą polimeru, używaną do wzmocnienia struktur wypełnionych ziemią. Mając na uwadze stan, charakter, zastosowanie oraz właściwości sprowadzonego towaru Sąd nie dopatrzył się uzasadnionego związku i możliwości porównywania obu artykułów, tym bardziej, że organ odwoławczy zacytował tylko pierwszą część tej opinii. Zdanie drugie tej opinii klasyfikacyjnej, opisujące sposób wykonania tej siatki, może budzić wątpliwości co do trafności jej zastosowania jako potwierdzającej stanowisko organu orzekającego w kwestii klasyfikacji taryfowej mat łazienkowych.. Niczym nieuzasadnione jest również stanowisko organu orzekającego, że siatka pełni w spornym towarze tylko rolę wzmocnienia. Za usprawiedliwione można uznać powoływanie się przez skarżącą na decyzje organów celnych z lat 1996 i 1997 klasyfikujących podobny towar do pozycji 3918. Wprawdzie można zgodzić się z poglądem organu orzekającego, że decyzje wydawane w indywidualnych sprawach nie tworzą prawa, ale nie sposób zakwestionować rozumowania strony, że miała prawo oczekiwać, że wydane decyzje potwierdziły prawidłowość dokonanej klasyfikacji taryfowej, tym bardziej, że organy celne zasadniczo nie podały w swoich decyzjach żadnych uzasadnionych przyczyn i dowodów potwierdzających zmianę stanowiska w zakresie klasyfikacji taryfowej mat łazienkowych. Zasadny jest również zarzut braku stanowiska organu odwoławczego do przedstawionego dowodu w postaci raportu z badań dokonanych przez Instytut Techniki Budowlanej. W świetle art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej prawidłowa decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie faktyczne, wskazujące fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Nie można pominąć istotnego w sprawie dowodu nie narażając się na zarzut naruszenia podstawowych zasad prowadzenia postępowania w postaci konieczności rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tym bardziej, że w świetle art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem W odniesieniu do zarzutu skarżącej naruszenia przez organy celne przepisów wskazanych umów międzynarodowych oraz nieuwzględnienia wiążącej informacji taryfowej wydanej przez niemieckie władze należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji z żadnego z tych istotnie wiążących Polskę aktów prawa międzynarodowego nie wynikał obowiązek prawny stosowania się do wydanych w państwach członkowskich Unii Europejskiej wiążących informacji taryfowych. Polskie organy celne miały obowiązek stosowania własnych przepisów prawa w tym zakresie. Zgodnie z art. 5 Kodeksu celnego, to minister właściwy do spraw finansów publicznych ( a poprzednio Prezes GUC) wydaje wiążącą informację taryfową w formie decyzji, która wiąże polskie organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji. W utrwalonym orzecznictwie NSA prezentowany jest jednak pogląd, że fakt istnienia i przedstawienia przez stronę wiążącej informacji taryfowej wydanej przez obce władze, powinien być traktowany jako istotna wskazówka interpretacyjna, która nie może być przez organy administracji celnej lekceważona, lecz powinna podlegać ocenie na tle całokształtu zgromadzonego w danej sprawie materiału dowodowego, szczególnie wtedy, gdy przedstawione przez stronę pozostałe dokumenty są spójne i jednoznaczne. Reasumując Sąd stwierdził, że organ orzekający wydając zaskarżoną decyzję dokonał klasyfikacji taryfowej mat łazienkowych z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i zasady zobowiązującej organ administracji do zebranie i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art.122, art.187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej). Uchybienia jakich dopuścił się organ orzekający są istotne i mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie uwzględnił natomiast skargi w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru o nazwie "deco borders". Z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności z faktur będących załącznikami zgłoszeń celnych jednoznacznie wynika, że przedmiotem importu były m.in. taśmy samoprzylepne o powyższej nazwie o szerokości nie przekraczającej 20 cm. Dla takich towarów przewidziana jest w Taryfie celnej odrębna pozycja taryfowa 3919 10. W świetle art. 65 Kodeksu celnego organ celny przyjmuje niezwłocznie zgłoszenie celne jeżeli odpowiada ono wymogom formalnych określonym w art. 64 i wraz ze zgłoszeniem przedstawiono towar. Podstawę do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym stanowią dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny. Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Organ celny w ciągu trzech lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego może wydać decyzję, w której uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe, bądź nieprawidłowe. Bezdecyzyjny charakter zgłoszenia celnego powoduje, że na stronie spoczywa cały ciężar prawidłowego zgłoszenia celnego. Weryfikacja formalna dokumentów nie wyłącza natomiast możliwości kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów na podstawie art. 83 Kodeksu celnego. Zakres i cel tej kontroli określa § 2 tego artykułu. W szczególności kontrolą objęte mogą być dokumenty i dane handlowe dotyczące przywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym. Celem badania dokumentów jest upewnienie się co do prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W świetle powyższych przepisów organy celne były uprawnione do weryfikacji zgłoszenia celnego i zmiany klasyfikacji taryfowej z uwzględnieniem stanu towaru opisanego w załączonych do zgłoszenia celnego fakturach. Jeżeli w wyniku porozumienia z kontrahentem zagranicznym strona wyraziła zgodę, aby eksporter opisał w fakturze towar niezgodnie z jego stanem (szerokością) to niestety powinna liczyć się z ewentualnymi negatywnymi konsekwencjami takiego postępowania. Tym bardziej, że z dostarczonych przez stronę wyjaśnień kontrahenta zagranicznego wynika tylko tyle, że dostarczał rolki o różnej szerokości, a jego jednostką miary był pasek o szerokości 5, 3cm i długości 10m. Umieszczony w protokole pobrania próbek zapis o reprezentatywności pobranej próbki (o szerokości 5,3cm) dla partii przedmiotowego towaru sprowadzanego w latach 1999-2002 nie jest wbrew twierdzeniom strony tylko stanowiskiem organu celnego. Należy zwrócić uwagę, że próbki zostały pobrane w obecności pracownika firmy i on również potwierdził fakt reprezentatywności próbki składając swój podpis w protokole zawierającym potwierdzenie tej okoliczności. Na uwagę zasługuje również załączone np. do zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] tłumaczenie faktur dokonane najprawdopodobniej przez pracownika firmy A- K. W., z którego wynika jednoznacznie, że produkty zaczynające się od liczb 17 (od takiej liczby zaczyna się produkt o nazwie "deco borders" o szerokości 5,3cm i 10,6 cm i długości 10m) są to paski z folii samoprzylepnej z PCV, w odróżnieniu od towarów zaczynających się od liczb 10,11,12,13,15,19 które zostały opisane jako folia samoprzylepna z PCV. Obydwa produkty zostały jednak zaklasyfikowane przez importera do jednej pozycji taryfy celnej 3919 90 61. W tej sytuacji skoro Taryfa celna różnicuje folię samoprzylepną z uwagi na jej szerokość należy stwierdzić, że organy celne nie naruszyły prawa dokonując klasyfikacji taryfowej uwzględniając ten zasadniczy element importowanego towaru determinujący jego prawidłową klasyfikację. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie klasyfikacji taryfowej mat łazienkowych, jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 cytowanej ustawy . Rozstrzygnięcie dotyczące wykonania zaskarżonej decyzji zostało podjęte przez Sąd na podstawie art. 152 cytowanej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do art. 200 w związku z art. 205§ 2 cytowanej ustawy. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika – radcy prawnego I. S. o zasądzenie kosztów postępowania w niniejszej sprawie w kwocie 1500 złotych. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349 z późń.zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna- stawkę obliczoną na podstawie § 6, w innej sprawie 240 złotych. W przedmiotowej sprawie strona w skardze określiła wartość przedmiotu sporu na kwotę 0,00 PLN. Wnioskowana przez pełnomocnika kwota 1500 złotych przewyższa więc nawet możliwość przyznania przez sąd opłaty w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej (§ 2 ust. 2 cytowanego rozporządzenia). W ocenie Sądu ani stopień zawiłości sprawy, ani nakład pracy radcy prawnego nie uzasadniały takiego wniosku, tym bardziej, że Sąd uwzględnił skargę częściowo.