I SA/Łd 2/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 listopada 2025 r. nr 1001-IOD-1.4102.30.2025.9/368000/RŁ/ w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także jako: DIAS) decyzją z dnia 12 listopada 2025 r., po rozpatrzeniu odwołania W. S. (dalej także jako: Strona lub Skarżąca) uchylił decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi (dalej także jako: NŁUC-S) z dnia 9 czerwca 2025 r. i określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok w wysokości 631 831,00 zł. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że Strona w 2019 r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą "A.". Głównym przedmiotem tej działalności było fryzjerstwo oraz pozostałe zabiegi kosmetyczne (PKD: 96.02.Z). W złożonym do Naczelnika Urzędu Skarbowego Warszawa-Bemowo zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 w roku 2019 Skarżąca wykazała następujące wartości: przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej 4 087 626,02 zł, koszty uzyskania przychodów 4 031 391,81 zł, dochód 56 234,21 zł, podatek 9 433,24 zł, odliczone składki zdrowotne 3 518,09 zł, odliczenia wykazane w PIT/0 2 224,08 zł, podatek należny 3 691,00 zł. Na podstawie upoważnienia Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 22 lutego 2024 r., przeprowadzono u Strony kontrolę celno-skarbową w zakresie wywiązywania się z obowiązków podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 rok. W jej toku organ I instancji stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu Skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej związane z ujęciem po stronie kosztów uzyskania przychodów wartości wynikających z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych. W toku kontroli ustalono również, że Strona nie wykazała znacznej części przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej. Wynik kontroli z dnia 13 września 2024 r. zawierający informacje o stwierdzonych nieprawidłowościach został doręczony pełnomocnikowi Strony w dniu 27 września 2024 r. Z uwagi na brak skorygowania zeznania PIT-36 w zakresie objętym kontrolą, postanowieniem z dnia 29 stycznia 2025 r. przekształcono kontrolę celno-skarbową w postępowanie podatkowe. Zakończyło się ono decyzją z dnia 9 czerwca 2025 r. określającą Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok w kwocie 632 780,00 zł. Nie zgadzając się z ustaleniami przyjętymi w decyzji, Strona pismem z dnia 7 lipca 2025 r. złożyła za pośrednictwem organu I instancji odwołanie. Wskazaną na wstępie decyzją DIAS uchylił decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2025 r. i określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 rok w wysokości 631 831,00 zł. Organ II instancji stwierdził m.in. nieprawidłowości w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. polegające na zawyżeniu przez Stronę kosztów uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do nich kwot wynikających z faktur za usługi wykonane przez B. oraz C. s.c., J. G., A. Ł., D., E.sp. z o.o. DIAS w ślad za organem I instancji uznał, że faktury wystawione przez te podmioty nie potwierdzają nabycia usług w nich wskazanych, a tym samym nie stanowią dowodu poniesienia tych kosztów, przez co nie powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 z późn. zm., dalej także jako: u.p.d.o.f.). Ponadto, organ odwoławczy uznał, że Strona nie zaewidencjonowała przychodu z tytułu dostaw towarów za pośrednictwem sklepu internetowego oraz z tytułu świadczeń usług szkoleniowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Strony decyzji DIAS z dnia 12 listopada 2025 r. zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm., dalej także jako: O.p.) poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji zebranie materiału dowodowego w sposób niepełny i wybiórczy; b) art. 122, art. 180, art. 188 oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez uchylanie się przez organ od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. nieprzesłuchanie wszystkich podmiotów, które posiadały istotną wiedzę z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (tj. D. S., M. W.), przez co niemożliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, a tym samym prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy; c) art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęciu, że faktury wystawione na rzecz Strony przez B., C. s.c. J. G., A. Ł., D., E. sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; d) art. 121 § 1 O.p., poprzez rażąco nieobiektywne i stronnicze prowadzenie postępowania oraz rozstrzyganie wszelkich wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na niekorzyść Strony (in dubio pro fisco); e) art. 210 § 4, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 124 O.p. poprzez zaniechanie sporządzenia odpowiedniego uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozbawieniu Strony możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w 2019 r. do kosztów uzyskania przychodu. Mając na względzie wskazane zarzuty, Skarżąca wniosła o: 1) rozpoznanie sprawy na rozprawie; 2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; 3) w przypadku nieuwzględnienia żądania z pkt 1) - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy; 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do zasadności przyjęcia przez organy obu instancji, że niżej wymienione kwoty nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, gdyż wynikają one z faktur niedokumentujących rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych: 1. 114 745,17 zł wynikająca z 62 faktur wystawionych przez C. s.c. J. G., A. Ł., Al. [...], [...] S.; 2. 156 531,51 zł wynikająca z 15 faktur wystawionych przez B., ul. [...], [...] W.; 3. 122 439,01 zł wynikająca z 14 faktur wystawionych przez E. sp. z o.o., ul. [...], [...] W.; 4. 122 277,28 zł wynikająca z 11 faktur wystawionych przez D., ul. [...], [...] W.. W tym zakresie, Sąd rozpoznający sprawę podzielił ustalenia i wnioski organu odwoławczego, zgodnie z którymi zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawnia do stwierdzenia braku rzeczywistego charakteru transakcji opisanych na zakwestionowanych fakturach. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko samo zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru, usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i udokumentowanie tej operacji w sposób niebudzący wątpliwości (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 3194/16, z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2490/16, z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 2712/17, z dnia 8 października 2019 r. sygn. akt II FSK 906/19, z dnia 18 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3407/17). Sąd zauważa, że w dokumentach księgowych za 2019 r. Skarżąca zaewidencjonowała faktury, których przedmiotem miały być "naprawy + części". Według ich treści wystawcą była firma C. s.c. Wszystkie faktury są datowane na miesiące od lutego do listopada 2019 roku, a ich łączna wartość netto wynosi 114 745,17 zł. Zgodnie z adnotacją zamieszczoną na fakturach, wszystkie płatności miały mieć postać gotówkową. Analizując zebrany materiał dowodowy Sąd uznał, że prawidłowe są ustalenia DIAS, zgodnie z którymi brak jest dowodów pozwalających na uznanie, iż kwoty wynikające z wyżej wymienionych faktur mogą stanowić koszty uzyskania przychodów działalności. Sąd zgadza się z DIAS, że Skarżąca w sposób wiarygodny nie wykazała, że C. s.c. wykonała na jej rzecz jakiekolwiek usługi. Odpowiadając na zapytanie organu, przy piśmie z dnia 28 lutego 2023 r. Strona potrafiła wyjaśnić jedynie, że Spółka C. wykonywała pojedyńcze naprawy oraz wymianę części w samochodach będących w posiadaniu Strony. Było to kilkanaście drobnych napraw, których Strona nie chciała wykonywać w ASO ze względu na wysokie koszty. Umowa pisemna nie była zawarta. Ze względu na upływ czasu Skarżąca nie była w stanie wskazać żadnych szczegółów odnośnie współpracy oraz nie posiada żadnych dokumentów dotyczących transakcji zawartych ze Spółką C.. Strona wskazała również, że osoby odpowiedzialne za kontakt z tym kontrahentem nie są już zatrudnione w jej firmie. W kolejnym piśmie z dnia 29 marca 2023 r., odpowiadając na zapytanie organu, Skarżąca nie była w stanie określić, który z byłych pracowników miał kontakt z firmą C.. Wskazała D. S. jako osobę mogącą mieć wiedzę na temat kontaktów z tą firmą. Rację ma zatem organ odwoławczy twierdząc, że nie istnieje żadna dokumentacja techniczna sprzed naprawy i po naprawie pojazdów, a z faktur nie wynika nawet jakie pojazdy były przedmiotem napraw. Zwrócić należy również uwagę na okoliczność, że pismem z 9 września 2022 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wystąpił do tej firmy z prośbą o potwierdzenie transakcji oraz o przekazanie stosownych dokumentów. J. G. poinformował, że w latach 2018-2019 Spółka C. nie przeprowadzała żadnych transakcji z firmą Skarżącej. Tych samych informacji udzielił A. Ł.(figurujący jako wystawca faktur) przy piśmie z dnia 17 października 2022 r. Dodatkowo w załączeniu do pisma przekazał zanonimizowany wzór faktury VAT sprzedaży stosowanej od 2011 r. w Spółce C., która wyraźnie różni się od tych, które znajdują się w dokumentacji firmy A. W. S.. Faktura ta zawiera szczegółowe określenie zakresu napraw, wskazanie części zamiennych, numeru rejestracyjnego pojazdu podlegającego naprawie i jego przebieg. Co więcej, wskazaną na tej fakturze VAT formą płatności jest przelew na podany rachunek bankowy. Sąd podnosi też, że ustalenia organu podatkowego jednoznacznie wskazują, że Skarżąca nie była uprawniona do naprawy leasingowanych pojazdów w dowolnym punkcie napraw. Zasadnie również zwrócono w zaskarżonej decyzji uwagę na fakt, że na fakturach wskazano gotówkową formę płatności. Nie bez znaczenia również na wynik rozpoznawanej sprawy ma okoliczność, iż miesięczne podsumowanie faktur na których widnieje firma C., daje równe okrągłe kwoty (pełne tysiące zł) netto lub brutto, kształtujące się w poszczególnych miesiącach od 15 000,00 zł do 17 000,00 zł. Zgodzić się zatem należy z DIAS, że może to wskazywać na możliwość ustalania z góry sumy kwot, na jakie mają być wystawione faktury VAT w danym miesięcznym okresie rozliczeniowym. Powyższa okoliczność odpowiada przebiegowi procederu opisanego przez innych podatników korzystających z faktur VAT, w których jako wystawca widnieje Spółka C. i wobec których przeprowadzone zostały kontrole celno-skarbowe. Sąd stwierdza, że na ocenę spornych faktur wystawionych przez B., E. sp. z o.o. oraz D. miały wpływ powiązania i wspólne elementy łączące wszystkie te podmioty, tj.: - firma E. sp. z o.o. została zakupiona de facto przez M. W., jako kontynuacja wcześniej prowadzonej działalności pod szyldem B. (z fikcyjnym prezesem w osobie żony M. W.), - faktury pochodzące od ww. podmiotów były wystawiane ze wspólnych urządzeń oraz każdorazowo, pomimo różnego zakresu świadczonych usług, opiewały na niemal identyczne kwoty nieprzekraczające 15 000,00 zł, - faktury były antydatowane, wystawiane w tych samych dniach "zbiorczo", - wszystkie te podmioty miały ustalać szczegóły współpracy wyłącznie z D. S., - usługi transportowe dokonywane przez te podmioty miały mieć ten sam przedmiot, tj. obsługa planów filmowych, - firma D. miała naprawić silnik tego samego pojazdu, co firma B., - z żadnym z tych podmiotów Skarżąca nie miała w 2019 r. podpisanej umowy, a przy tym brak jest w istocie jakichkolwiek dokumentów źródłowych, które można by poddać weryfikacji, - faktury VAT wystawiane przez firmę B., Spółkę E. i firmę D. Strona rozliczała zamiennie kolejno, tj. ewidencjonowanie faktur wystawionych przez każdy z tych podmiotów co do zasady następowało po zakończeniu okresu, w którym ewidencjonowane byty faktury VAT wystawione przez poprzedni podmiot. Współpraca z każdym z tych podmiotów była krótkotrwała, a po jej zakończeniu pojawiał się kolejny podmiot. Wskazuje to na takie układanie (pozorowanie) transakcji, by ujmowane w plikach JPK_VAT faktury wystawiane były przez różne podmioty. Dywersyfikacja nierzetelnych podmiotów ułatwia ukrywanie procederów podatkowych, stosowanie których ma na celu bezpodstawne obniżenie należności podatkowych, - firma D. nieskładająca żadnych deklaracji podatkowych wystawiała faktury opiewające na znaczne kwoty na rzecz również firm B. i E. sp. z o.o., umożliwiając im przy tym podwyższenie kosztów uzyskania przychodów. Udział procentowy kwot zakupów firmy B. od K. J. wynosił 81%, a udział procentowy kwot zakupów firmy E. sp. z o.o. od K. J. wynosił już 95 %. W kontekście usług transportowych, które miały zostać wykonane przez firmy B., E. sp. z o.o. oraz D. organ słusznie zauważył również, że Skarżąca dysponowała zarówno flotą pojazdów jak i pracownikami, za pomocą których możliwe było samodzielne zrealizowanie usług transportowych przez firmę Strony bez konieczności korzystania z usług podwykonawców w tak dużej skali. Jedną z gałęzi działalności Skarżącej było świadczenie usług transportowych (w tym pod marką [...]). W piśmie z dnia 2 lutego 2023 r. Skarżąca poinformowała, że świadczyła luksusowe usługi transportowe polegające na m.in. przewozie osób w ramach eventów, nagrywania reklam i filmów, transfery lotniskowe, usługi szoferskie dla VIP-ów, czy przewozy ślubne. Był to zakres działalności pokrywający się z zakresem usług, jakie miały świadczyć podmioty mające być kontrahentami Skarżącej. W ocenie Sądu w pełni uprawniona jest ocena okoliczności sprawy, wedle której posłużenie się przy realizacji zleceń podwykonawcami w tak dużym zakresie poddaje w zasadną wątpliwość dysponowanie przez Stronę 16 pojazdami, ponoszeniem z tego tytułu kosztów leasingu oraz zatrudnianie przez Skarżącą kierowców. Jest to tym bardziej wątpliwe w świetle faktu, że wartości wynikające z faktur wystawionych przez te cztery firmy (łączna kwota 268 598,35 zł) są niewspółmiernie wysokie w stosunku do wykazanej przez Stronę sprzedaży usług transportowych wynoszącej 362 596,31 zł. Pomimo posiadania przez Skarżącą własnych pojazdów oraz kierowców ww. podwykonawcy, z których każdy nierzetelnie rozlicza się z obowiązków podatkowych wykonać mieli usługi stanowiące 70% wartości sprzedaży. Na uwagę zasługuje również fakt, że Skarżąca nie była w stanie wskazać podmiotów, na rzecz których świadczyła usługi transportowe z pomocą podwykonawców. Firmy D., E. sp. z o.o. oraz B. miały rozwozić również towar, natomiast warto zauważyć, że w tym zakresie korzystała Strona z firmy kurierskiej, więc nie ma przestrzeni do korzystania przez Skarżącą z usług transportowych w tak dużej skali. Co więcej, firmy te jak sama Skarżąca powoływali się na rozwożenie towarów m.in. do magazynów Strony zlokalizowanych w W. K., natomiast w 2019 r. Skarżąca nie wykazywała już faktur związanych z wynajmowaniem takich pomieszczeń. Na gruncie rozpatrywanej sprawy, brak jest dowodów potwierdzających fakt wykonania usług przez te firmy. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że organy obu instancji nie ograniczyły się jedynie do próby pozyskania dokumentacji od Strony. Podjęto bowiem szereg działań, które doprowadziły do pozyskania dowodów świadczących wprost o tym, że wystawieniu faktur nie towarzyszyło żadne zdarzenie gospodarcze. Przedstawiciele firmy C. wprost zaprzeczyli wykonaniu usług napraw pojazdów, a M. W. prowadzący działalność B. oraz K.J., podobnie jak Skarżąca, nie posiadali żadnych dowodów świadczących o wykonaniu usług za które mieli pobrać znaczne środki pieniężne. Dodać należy, że K. J. nie przejawiał żadnej aktywności świadczącej o możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a M. W. po zakończeniu formalnej współpracy ze Stroną, pod przykrywką innego podmiotu miał ją kontynuować, co jednoznacznie świadczy o celowym zorganizowaniu działalności nakierowanej na unikanie opodatkowania. Sąd rozpoznający skargę uznał, że przeprowadzone przez organy postępowanie wykazało, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości gospodarczej, a zatem organy słusznie odmówiły Stronie prawa do zaliczenia kwot wynikających z tych faktur do kosztów uzyskania przychodów. Okoliczności wykazane w tym zakresie przez organy w postępowaniu oraz brak jakichkolwiek dowodów wskazanych przez podatnika nie pozostawiają wątpliwości, iż zakwestionowanym fakturom nie towarzyszyło żadne realne świadczenie. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie przez organ odwoławczy w powtórnie prowadzonym postępowaniu i opisany szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji materiał dowodowy jest zatem wystarczający do stwierdzenia, że zakwestionowane faktury wystawione przez: C. s.c. J. G., A. Ł., B., E. sp. z o.o., D. w rzeczywistości nie dokumentują zdarzeń gospodarczej w nich opisanych, a tym samym kwoty wynikające z tych faktur nie stanowią kosztów podatkowych, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Sąd podziela stanowisko organów, że Skarżąca posłużyła się do zwiększenia kosztów uzyskania przychodów dokumentami, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych a dokonywane przez Stronę w tym zakresie zapisy w księdze przychodów i rozchodów są nierzetelne. Konsekwencją nierzetelności księgi podatkowej jest zgodnie z art. 193 § 4 O.p. odmowa uznania jej za dowód ze skutkiem dla określenia podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 22 ust. 1, 24 ust. 2, i art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. oraz § 11, 12-16 i 26 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 152, poz. 1475 z późn. zm.), a taką księgę prowadziła Skarżąca, warunkiem zaliczenia konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów było faktyczne poniesienie tego wydatku w określonym celu, to jest w celu uzyskania przychodu, niewymienienie takiego wydatku w katalogu wydatków niestanowiących kosztów oraz właściwe udokumentowanie w sposób przewidziany odrębnymi przepisami. W przypadku podmiotów prowadzących księgę przychodów i rozchodów zapisy w księdze powinny umożliwiać ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a więc księga powinna być prowadzona rzetelnie i niewadliwie, co przede wszystkim oznacza, że zapisy w niej powinny być dokonywane na podstawie rzetelnych dowodów księgowych, czyli m. in. na podstawie rzetelnych faktur. Rzetelna faktura, to faktura odpowiadająca rzeczywistości zarówno podmiotowo, jak i przedmiotowo. Rzetelność lub nierzetelność ksiąg, to kategoria obiektywna, a zatem nie ma znaczenia, czy podatnik celowo posłużył się nierzetelnymi dowodami źródłowymi, czy przez brak staranności, a nawet czy został celowo wprowadzony w błąd przez kontrahenta. Te kwestie zostały dokładnie, obszernie i prawidłowo omówione w zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe prawidłowo zinterpretowały powyższe przepisy prawa dotyczące zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów i właściwie te przepisy zastosowały, co oznacza, że zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Sąd uznał za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że Strona kwestionuje ustalenia DIAS nie przedstawiając jednocześnie argumentów oraz nowych okoliczności i dowodów, mogących mieć wpływ na zmianę stanowiska tutejszego organu w tej sprawie. Znaczną część argumentacji Skarżąca opiera na nieprzesłuchaniu świadków przez nią wskazanych. Sąd jednakże zauważa, że w toku postępowania podatkowego zgromadzono już obszerny materiał dowodowy wprost potwierdzający nierzetelność ww. faktur. Co prawda organy podatkowe mają obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny. Natomiast dokonanie przez organ podatkowy w sprawie odmiennej od oczekiwań strony oceny niektórych z dowodów, czy też nieprzeprowadzenie pewnych dowodów nie oznacza, że doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Organ może odstąpić od dalszego procedowania, o ile zgromadzony w sprawie materiał jest kompletny w tym znaczeniu, że pozwala na podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia. Motywy stojące za odmową przesłuchania świadków zostały natomiast szczegółowo omówione na stronach 36-38 zaskarżonej decyzji. Dodatkowo nadmienić należy, że organ I instancji przesłuchał M. W. na okoliczność jego działalności w ramach firmy B. i zeznania te okazały się sprzeczne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, co opisano na stronach 17-19 zaskarżonej decyzji. M. W. zatajał również swój udział w kolejnym podmiocie wystawiającym faktury dla Skarżącej (firma E.Sp. z o.o.). Twierdzenie zatem Strony, że organ zdyskredytował wiarygodność świadka wyłącznie w oparciu o tę jedną okoliczność świadczyć może jedynie o niedostatecznym zaznajomieniu się z uzasadnieniem decyzji, gdyż wyszczególniono w niej znacznie więcej okoliczności świadczących o mijaniu się M. W. z prawdą. Nierzetelność firm B. oraz E.Sp. z o.o. prowadzonych przez M. W. szczegółowo opisano w treści zaskarżonej decyzji, a ponowne przesłuchanie tego świadka stanowiłoby bezcelowe "brnięcie" w przeprowadzanie dowodów, które nie doprowadziłyby do żadnych konstruktywnych ustaleń. Jest to tym bardziej uzasadnione, że Strona nie przedstawiła żadnych materialnych dowodów potwierdzających fakt wykonania spornych usług. Należy odnieść się również do wielokrotnie formułowanych wniosków o stronniczym prowadzeniu postępowania oraz rozstrzyganiu wszelkich wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na niekorzyść Strony. Dostrzec należy, że przyczyną wszczęcia postępowania były przede wszystkim działania i zaniechania Strony w zakresie niewykazywania przychodów z działalności oraz posługiwania się nierzetelnymi fakturami. Wskazać należy, że zaniżony przez Skarżącą przychód jest związany z niewykazaniem kilku tysięcy transakcji sprzedaży. Trudno w tym aspekcie wyprowadzić inny wniosek niż taki, że działanie to było zamierzone. Strona (pomimo ciążącego na niej obowiązku) nie prowadziła i nie okazała również żadnej dokumentacji potwierdzającej zaistnienie zdarzeń gospodarczych, a zgromadzone w sprawie dowody wprost potwierdzają, że okazane fakturami nie dokumentowały żadnych usług. Wbrew twierdzeniom Strony, w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, gdy każda wątpliwość, co do stanu faktycznego została rozstrzygnięta na niekorzyść strony, gdyż zgromadzony materiał dowodowy na istnienie takich wątpliwości nie wskazuje. Nie można zatem zgodzić ze stanowiskiem Skarżącej, że organ podatkowy powinien uznać sporne kwoty za koszty uzyskania przychodów wyłącznie w oparciu o gołosłowne wyjaśnienia niepoparte stosowną dokumentacją. Na uwagę zwraca również fakt, że nieprawidłowości w działalności firmy Skarżącej dostrzeżono również w roku poprzedzającym 2019 r. Świadczy to o powtarzalnym na przestrzeni lat procederze, obejmującym również inne podmioty niż te, które widnieją w nierzetelnych fakturach w roku podatkowym objętym niniejszym postępowaniem. Prawidłowość ustaleń i wniosków poczynionych w tym zakresie przez organy podatkowe potwierdził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 15 października 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 415/25, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 30 maja 2025 r., dotyczącą zobowiązania podatkowego za rok 2018. Oznacza to, że podnoszone w skardze zarzuty w tym zakresie, dotyczące naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez nieprzesłuchanie wszystkich istotnych świadków i błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonanie dowolnej oceny dowodów skutkującej stwierdzeniem, że zakwestionowane w sprawie faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez C. s.c. J. G., A. Ł., B. M. W., E. sp. z o.o., D. - nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, Sąd w składzie rozpoznającym skargę uznaje je za nieuzasadnione. W opinii Sądu, zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się zatem w istocie do prób kwestionowania ustaleń dokonanych przez organy podatkowe w toku postępowania oraz wywiedzionych z nich wniosków, tymczasem struktura podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie wskazywanych przez podatnika kosztów uzyskania przychodu wymaga przede wszystkim tego, aby to podatnik był w stanie udowodnić, że wyszczególnione na fakturach "kosztowych" transakcje rzeczywiście miały miejsce. Skarżąca w postępowaniu, ani w skardze nie przedstawiła żadnych okoliczności ani dowodów potwierdzających rzeczywiste zaistnienie okoliczności i usług opisanych na zakwestionowanych przez organy fakturach, zaś w opinii Sądu, przeprowadzone przez organy postępowanie i zgromadzone dowody doprowadziły do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia nierzeczywistego charakteru zakwestionowanych faktur i posługiwania się przez Stronę tymi nierzetelnymi fakturami. Prowadzone przez organy postępowanie było szeroko zakrojone i nie wykazało, poza fakturami żadnych, innych dowodów, które mogłyby wskazywać na rzeczywisty charakter transakcji opisanych w zakwestionowanych fakturach. Skarżąca ani jej pełnomocnicy także nie potrafili wskazać żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających rzeczywisty charakter czynności i usług opisanych na zakwestionowanych fakturach. Zakwestionowane przez organy faktury były płacone gotówką, Skarżąca nie dysponuje umowami, potwierdzeniami, pokwitowaniami, ani żadnymi innymi dokumentami potwierdzającymi czynności i usługi opisane na zakwestionowanych fakturach. W tym świetle, nieuzasadniony jest w szczególności zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 121 § 1 O.p., poprzez nieobiektywne prowadzenie postępowania. Organy prowadziły szeroko zakrojone postępowanie, weryfikowały twierdzenia Strony u domniemanych kontrahentów, jednak wynik tej weryfikacji był najczęściej niekorzystny dla Strony, co nie oznacza stronniczości. Organy nie miały zatem nawet możliwości (poza słuszną odmową uznania wiarygodności zeznań ., W. i to w ograniczonym zakresie) rozstrzygać wątpliwości na niekorzyść strony, bo takich wątpliwości w zdecydowanej większości przypadków w ogóle nie było. Zarówno ustalenia, jak i wnioski organów podatkowych dotyczące zawyżenia kosztów uzyskania przychodów na skutek zaewidencjonowania przez Skarżącą faktur, które nie miały odzwierciedlania w realnym obrocie, jak również niekwestionowane w skardze ustalenia organów dotyczące zaniżenia przychodu, są dla Sądu w pełni przekonujące i obrazują szerokie nieprawidłowości działalności firmy Strony, dotyczące faktur tzw. kosztowych i niewykazanie transakcji sprzedaży. Zdaniem Sądu, uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia zawiera dostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej. W treści uzasadnienia zawarto obszerną argumentację dotyczącą ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz powodów wydania decyzji kasatoryjnej dla Strony. Rozstrzygając sprawę organ odwoławczy uczynił zadość swoim obowiązkom, dokonując logicznej oceny zebranego materiału dowodowego, zgodnej z przepisami prawa oraz doświadczenia życiowego. Wynik dokonanej oceny został przedstawiony w sposób czytelny i pełny. Strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i z tego uprawnienia skorzystała. Z uwagi na powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej także jako: p.p.s.a.). Organy podatkowe bowiem nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego postępowania w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie zostały naruszone przepisy prawa wskazane w zarzutach skargi. AKE.