I SA/Łd 206/14

Dnia 28 maja 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. oddala skargę. I SA/Łd 206/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., w oparciu o przepisy art. 233 § 1 pkt 1 i art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz, 749 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z [...] r. odmawiającą A. Sp. z o.o. uchylenia decyzji ostatecznej z [...] r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. w wysokości 3.950.167 zł. Organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem z [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. wszczął wobec Spółki z o.o. A. postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od października 2008 r. do stycznia 2009 r., w wyniku którego wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. w kwocie 3.950.167 zł. Spółka A. dokonała dostawy towarów na rzecz czeskiej firmy B. s.r.o. udokumentowane fakturami z dnia [...] r. nr [...] na kwotę 11.086.000 zł oraz z dnia [...] r. nr [...] na kwotę 10.825.650 zł. Dostawy te zakwalifikowała jako dostawy wewnątrzwspólnotowe opodatkowane stawką podatku 0%. W ocenie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. strona nie spełniła warunku do opodatkowania ww. dostaw stawką podatku 0%, ponieważ nie posiadała dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W związku z powyższym w decyzji z dnia [...] r. organ I instancji uznał ww. dostawy towarów za dokonane na terytorium kraju, opodatkowane stawką podatku 22% oraz określił kwotę należnego podatku w wysokości 3.951.281 zł. Decyzja ta została doręczona stronie w trybie art. 151a ustawy Ordynacja podatkowa. Spółka nie wniosła odwołania od wymienionego rozstrzygnięcia i stało się ono ostateczne. Wnioskiem z dnia 8 listopada 2011 r. pełnomocnik Spółki, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 241 § 1 oraz art. 244 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] r. nr [...]. Strona wskazała, iż uzyskała od przewoźnika dokumenty transportowe CMR o numerach [...] i [...] wraz ze specyfikacjami załadunkowymi nr [...] i nr [...]. Z dokumentów wynika, że towar określony na fakturach z [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] został dostarczony do czeskiego kontrahenta, odpowiednio w dniach 26 lutego 2009 r. oraz 28 lutego 2009 r. W ocenie pełnomocnika Spółka A. posiada dokumenty uprawniające, na podstawie art. 42 ust. 3 w związku z art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług, do zastosowania stawki podatku 0% z tytułu ww. dostaw towarów. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. wznowił postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2009 r., zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] r., a następnie decyzją z dnia [...] na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 § 1 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy wskazał, iż Spółka z o.o. A w ramach prowadzonej kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres: październik 2008 r. - styczeń 2009 r. nie przedłożyła żadnych dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, tj. umowy Spółki, odpisu z KRS, zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON, potwierdzenia zarejestrowania Spółki jako podatnika VAT UE, umów zawartych z bankami na prowadzenie rachunków bankowych, umów o pracę, ewidencji środków trwałych, dokumentów źródłowych dotyczących zakupu i sprzedaży towarów i usług, rejestrów VAT zakupu i sprzedaży. K. N. - prezes zarządu Spółki A. - wyjaśnił, że przyczyną nieprzedłożenia ww. dokumentów jest ich kradzież. Na potwierdzenie tej okoliczności przedstawiono pismo Komendy Rejonowej Policji W. [...] z dnia 30 kwietnia 2009 r., z którego wynika, że w dniu 30 kwietnia 2009 r. do Komendy Rejonowej Policji zgłosił się R. C., który poinformował o kradzieży torby czarnej, sportowej, w której znajdowały się m.in. dokumenty Spółki z o.o. A.. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w Spółce z o.o. A. oraz w dwóch firmach: polskiej C. i czeskiej B. występują powiązania osobowe, które dotyczą R. C. oraz A. W.. A. W. był prezesem oraz wspólnikiem Spółki z o.o. C. w okresie od 12 września 2006 r. do 19 lipca 2007 r. oraz prezesem i wspólnikiem czeskiej firmy B. s.r.o. w okresie od 23 listopada 2007 r. do 21 kwietnia 2009 r. Natomiast R. C. był prezesem zarządu i wspólnikiem Spółki z o.o. C. w okresie od 20 lipca 2007 r. do 2 lutego 2009 r., dyrektorem zarządzającym i wspólnikiem czeskiej B. s.r.o. w okresie od 22 czerwca 2006 r. do 23 listopada 2007 r. a także dyrektorem handlowym w Spółce z o.o. A. w okresie od połowy roku 2008 r. do kwietnia - maja 2009r. Dane te wynikają z polskiego i czeskiego rejestru sądowego oraz z treści protokołu przesłuchania R. C. z 17 marca 2010 r. i K. N. z dnia 22 marca 2010 r. Panowie C. i W. doskonale się znali, gdyż w 2007 r. niejako "zamienili się" swoimi udziałami w ww. firmach. Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje żadnego racjonalnego (ekonomicznego) uzasadnienia działanie przedsiębiorcy - czeskiej firmy B.. polegające na zakupie towaru od pośrednika, tj. od Spółki z o.o. A., zamiast bezpośrednio od pierwszego dostawcy towarów Spółki z o.o. C., która to firma jest dobrze znana ówczesnemu prezesowi zarządu czeskiej Spółki B. A. W., będącego wcześniej prezesem Spółki z o.o. C.. Dyrektor Izby Skarbowej uznał również, że przedstawione rzez stronę dokumenty nie potwierdzają, iż towar został dostarczony do czeskiej firmy B. s.r.o. na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Na specyfikacjach załadunkowych nr [...] i nr [...] oraz na dokumentach transportowych CMR nr [...] i nr [...], mających potwierdzać transport towarów do czeskiej firmy B. s.r.o.", w miejscu przeznaczonym na podpis nabywcy i odbiorcy towarów znajduje się nieczytelny podpis, brak również pieczątki nabywcy. Z faktury nr [...] i nr [...], specyfikacji załadunkowych nr [...] i nr [...], dokumentów transportowych CMR nr [...] i nr [...] oraz z treści zeznań pana S. B. z dnia 14 grudnia 2011 r. wynika, że transport towarów wykazanych na fakturach z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] wykonała polska firma: D. oraz że towar został dostarczony do P.. Powyższe dane różnią się jednak od tych wynikających z treści zeznań A. W., K. N. i R. C.. Okoliczność, że towary udokumentowane fakturami z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] nie zostały dostarczone do czeskiego podatnika firmy B. s.r.o., wynika także z informacji otrzymanych od czeskich władz podatkowych na podstawie obowiązującego do dnia 31 grudnia 2011 r. art. 5 rozporządzenia Rady nr 1798/2003 z dnia 7 października 2003 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 218/92 (Dz.U.UE z 15 października 2003 r., L 264, str. 1) oraz obowiązującego od dnia 1 stycznia 2012 r. art. 7 rozporządzenia z dnia 7 października 2010 r. nr 904/2010 w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od towarów i usług (Dz.U.UE L 268 z dnia 2 października 2010 r., str. 1). Organ odwoławczy skierował wniosek do czeskich władz podatkowych w celu wyjaśnienia kwestii dostaw towarów zadeklarowanych przez Spółkę z o.o. A., jako dokonanych na rzecz czeskiej firmy B. s.r.o., udokumentowanych fakturami o ww. numerach. Do wniosku organu odwoławczego załączono dokumenty przedłożone przez Spółkę z o.o A. w ramach wznowieniowego postępowania na potwierdzenie dostaw dokonanych na rzecz czeskiego podatnika, tj. w szczególności umowę z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...]r. nr [...] wraz z cesjami wierzytelności, dokumenty transportowe. Czeskie władze podatkowe poinformowały, że podmiot B. s.r.o. nie kontaktuje się z organem podatkowym, zatem możliwe jest jedynie przekazanie danych wynikających z deklaracji podatkowej VAT. Kolejną okolicznością – w ocenie organu odwoławczego - świadczącą o tym, że towary udokumentowane fakturami z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. nie zostały dostarczone do czeskiego podatnika B. s.r.o. na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, jest brak wiarygodnego dokumentu potwierdzającego zapłatę za dostarczone towary. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł. – B. pismami z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. wezwał stronę do przedłożenia dokumentów potwierdzających otrzymanie zapłaty za ww. faktury. Przedłożone przez stronę umowy o cesji wierzytelności nr [...] z dnia [...]r. oraz nr [...]z dnia [...]r. wraz z cesjami z dnia [...] r. nie są dokumentami – jak wskazał organ - potwierdzającymi, że czeska firma B. s.r.o. dokonała zapłaty za towary określone na fakturach z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...]. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na niespójność zeznań A. W. złożonych w dniu [...] r. odnośnie płatności dokonywanych przez czeską firmę B. s.r.o. z tytułu transakcji udokumentowanych ww. fakturami. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż przedstawione przez stronę dowody nie wypełniają warunku odnośnie ich istotności, co powoduje, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W takim przypadku stosownie do art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej należało orzec o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie w całości wymienionej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; - art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik skarżącej Spółki uważa, iż zaskarżona decyzja narusza podstawowe zasady rządzące postępowaniem podatkowym, w szczególności w części dotyczącej zebrania i oceny dowodów. Spółka przedstawiła wszystkie możliwe dokumenty potwierdzające dostarczenie towarów do czeskiego kontrahenta. Dyrektor Izby Skarbowej kierując się tylko pewnymi niespójnościami w zeznaniach świadków kwestionuje fakt dokonania usług transportowych sprzedanych towarów, abstrahując od tego, w jakich terminach owe zeznania były składane; nie dysponuje też żadnym dowodem potwierdzające, że przedmiotowe dostawy nie zostały dokonane. Bezsprzecznie towar został odebrany z magazynu w K. przez firmę transportową i został dostarczony do nabywcy. Wszyscy świadkowie zgodnie twierdzą, że transportu nie dokonywała Spółka (nie była zleceniodawcą), a ekonomiczny koszt tej usług został przeniesiony na nabywcę. W ocenie skarżącej powodem, dla jakiego można by uznać, że przedmiotowe usługi transportowe nie miały miejsca, w żadnym przypadku nie może być fakt, iż na specyfikacjach załadunkowych i listach przewozowych nie ma pieczęci nabywcy. Żaden przepis prawa nie zobowiązuje do umieszczania pieczęci na tych dokumentach, a jej brak nie może być postawą do stwierdzenia, że dany dokument z tego powodu jest niewiarygodny. Skarżąca uważa też, że nie jest ograniczona czasowo do składania wniosków dowodowych i nie można odmówić przeprowadzenia dowodu tylko i wyłącznie z tego powodu, że wcześniej nie zażądano jego przeprowadzenia. W postepowaniu podatkowym nie ma terminów zawitych, czy ograniczeń czasowych na składanie wniosków dowodowych. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. popełnił szereg błędów przejawiających się w nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Nie zebrano całego niezbędnego, wymaganego i dostępnego materiału dowodowego, o przeprowadzenie którego Spółka wnosiła. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe ustalenia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Wskazać przede wszystkim należy, iż nadzwyczajne tryby wzruszania decyzji ostatecznych, tj. wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stanowią wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowych i nie są trybami w stosunku do siebie konkurencyjnymi. Każdy z wyżej wymienionych trybów wszczynany jest na podstawie odmiennych przesłanek, ściśle określonych w przepisach ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż tryb wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, w sytuacji gdy w danej sprawie wystąpi chociażby jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Ponadto wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie wad samej decyzji (wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Pełnomocnik podatnika uważa, iż była podstawa do wznowienia postępowania podatkowego, zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z [...] r. nr [...], na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję). Przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów, zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądowym i doktryną, jest spełniona gdy: - ujawnią się nowe okoliczności lub nowe dowody; - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego; - powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub części (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt III SA 2923/01, publ. Biul.Skarb. 2004/3/22). Użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej łącznik "lub" – "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" – wskazuje, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki tego przepisu (por. wyrok SN z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt III RN 75/01, publ. OSNAPiUS 2002/17/401). Problemem prawnym wymagającym oceny jest w tym przypadku wykładnia przytoczonego przepisu w części dotyczącej pojęcia "okoliczności faktyczne". Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia, zatem należy rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Przykładowo może to być zapłata podatku czy złożenie deklaracji podatkowej, bądź brak tych zdarzeń. "Okolicznością faktyczną" nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 1800/93, ONSA z 1995 r. Nr 3, poz. 114). Aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji w chwili orzekania, bądź też nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. III SA 1454/00, OSP z 2001 r., Nr 2, poz. 21 - t. 1). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym (glosowanym) wyroku (opubl. w ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Ostateczną decyzją z [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B. określił skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. w wysokości 3.950.167 zł uznając, że w związku z brakiem dokumentacji, która jednoznacznie potwierdzałaby wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz B. s.r.o., sprzedaż towarów należy opodatkować stawką 22%. Pełnomocnik Spółki, powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 241 § 1 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ze względu na odzyskaną w części dokumentację podatkową – dokumenty transportowe CMR o numerach [...] i [...] wraz ze specyfikacjami załadunkowymi nr [...] i nr [...]. Niewątpliwie ww. dokumenty nie były znane organowi podatkowemu w momencie wydawania decyzji. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego i Dyrektor Izby Skarbowej w postępowaniu wznowieniowym powinni zbadać czy istniały one w dniu wydawania decyzji, a ich charakter (istotność) potwierdza wewnątrzwspólnotową dostawę. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, m.in. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi, spedytorowi (art. 42 ust. 3 ustawy o VAT). Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 11 października 2010 r. podjął uchwałę, I FPS 1/10, że "w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju" (ONSAiWSA 2011/1/4, LEX nr 603396, Dor.Podat. 2010/11/3, PP 2010/11/48-49, POP 2011/1/72-79). NSA w cytowanej wyżej uchwale wskazał też, że "należy przy tym zwrócić uwagę na brak spójności pomiędzy unormowaniami art. 42 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 4 a normą art. 42 ust. 11 p.t.u. Skoro bowiem w art. 42 ust. 3 pkt 1 wskazano, że z określonego w nim dokumentu przewozowego otrzymanego od przewoźnika (spedytora) ma "jednoznacznie wynikać, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju", a w art. 42 ust. 4 pkt 4 postanowiono, że na wskazanym w tym przepisie dokumencie powinno znajdować się "potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju", to dysponowanie dowodami z tymi danymi musi stanowić jednoznaczne potwierdzenie spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, "że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju". Sytuacja taka wyklucza normę art. 42 ust. 11, która powinna znaleźć zastosowanie jedynie wtedy, "gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów". Jeżeli zatem posiadane przez podatnika dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie powyższej okoliczności, oznacza to, że nie spełniają one warunków wymaganych od dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 4, ponieważ dokumenty sporządzone zgodnie z wymaganiami tych przepisów okoliczność taką muszą jednoznacznie potwierdzać". Słusznie zatem w niniejszej sprawie organy podatkowe wskazały, iż przedstawione przez stronę dokumenty nie potwierdzały jednoznacznie, iż towar został dostarczony do czeskiej firmy B. s.r.o., a więc na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Na specyfikacjach załadunkowych nr [...] i nr [...] oraz na dokumentach transportowych CMR nr [...] i nr [...], mających potwierdzać transport towarów do czeskiej firmy B. s.r.o., w miejscu przeznaczonym na podpis nabywcy i odbiorcy towarów znajduje się nieczytelny podpis, brak również pieczątki nabywcy. Trudno zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej Spółki, że brak na specyfikacjach załadunkowych i listach przewozowych pieczęci nabywcy nie może być postawą do stwierdzenia, iż dany dokument z tego powodu jest niewiarygodny. Druki listów przewozowych i specyfikacji wymuszają taki obowiązek, a w tym przypadku brak takiej pieczęci i czytelnego podpisu powodują, że dokumenty te nie potwierdzają jednoznacznie wewnątrzwspólnotowej dostawy – nie można zidentyfikować na podstawie tych dokumentów odbiorcy towarów. Podatnik żądając wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją nie wskazał na inne dowody (dokumenty), które by ten fakt potwierdzały. Powołana przez stronę podstawa wznowienia postępowania podatkowego i zarzuty skargi, zmierzają raczej do uzupełnienia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, co nie rzutuje na wydane dotychczas rozstrzygnięcie. Pełnomocnik podatnika w toku całego postępowania wznowieniowego dążył raczej do ustalenia od nowa już ustalonych faktów – a mianowicie, że kontrahent podatnika odebrał sprzedany towar w styczniu 2009 r., co potwierdzałoby wewnątrzwspólnotową dostawę. Merytoryczne zarzuty strony skarżącej i ich uzasadnienie odnoszą się do pierwotnej decyzji wymiarowej. Należy jednak wyraźnie podkreślić, iż tryb wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny i ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w trybie zwykłym (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 1974/00, niepubl.). W związku z tym zbędnym było (wykraczającym poza ramy postępowania wznowieniowego) prowadzenie w sprawie dodatkowego postępowania dowodowego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego Ł.-B., jak i Dyrektora Izby Skarbowej, w zakresie sprawdzania powiązań osobowych w Spółkach A., C., B.; sprawdzania Spółki B. u czeskich władz podatkowych; wzywanie podatnika do przedłożenia dowodów potwierdzających zapłatę za dostarczony towar; przesłuchiwanie S. B., R. C. i K. N.. Sąd nie podzielił zatem zarzutów pełnomocnika skarżącego co do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania podatkowego i z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. J.B.