I SA/Łd 208/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. i wrzesień 2006 r. oddala skargę. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił J. T. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r i wrzesień 2006 r. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. w kwocie 274.410 zł i za wrzesień 2006 r. w kwocie 18.494 zł. Decyzja ta została wysłana do Podatnika w dniu 17 listopada 2011 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji załączonym do akt sprawy figuruje pieczęć "Adresata nie zastałem, awizowano dnia 22.11.2011r.'" oraz widnieje adnotacja, że z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 29.11.2011 r. Na kopercie załączonej do akt sprawy figurują pieczęcie "Adresata nie zastałem, awizowano dnia 22.11.2011 r." oraz "Awizo powtórne dnia 29.11.2011 r.". Jednocześnie Podatnik pismem z dnia 28 listopada 2011 r. ustanowił pełnomocnika do działania w imieniu Podatnika w sprawach postępowań kontrolnych prowadzonych przez Urząd Kontroli Skarbowej w Ł.. Pismo to wpłynęło do Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w dniu 29 listopada 2011 r. W związku z ustanowionym w dniu 28 listopada 2011 r. pełnomocnictwem organ kontrolny (po dacie jego ustanowienia) wysłał za pośrednictwem poczty (data umieszczona na stemplu przez placówkę nadawczą – 14 grudnia 2011 r.) decyzję z dnia [...] r. na adres ustanowionego pełnomocnika. Decyzję tę pełnomocnik odebrał w dniu 27 grudnia 2011 r. Niezależnie od powyższego ustanowiony Pełnomocnik odebrał osobiście egzemplarz przedmiotowej decyzji w dniu 14 grudnia 2011 r. (powyższe poświadcza podpis Pełnomocnika umieszczony na egzemplarzu decyzji występującym w aktach sprawy). Wobec powyższego, w niniejszym postępowaniu administracyjnym doszło do trzykrotnego przekazaniem tej samej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy miało wyłącznie doręczenie dokonane J. T.. W momencie wysyłania decyzji Strona nie była bowiem jeszcze reprezentowana przez pełnomocnika. Od dnia 22 listopada 2011 r. (pierwsze awizo) rozpoczął bieg 14 dniowy termin, a jego upływ wywołał skutek prawny doręczenia decyzji z dnia [...] r. Decyzja została doręczona Podatnikowi w trybie art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 6 grudnia 2011 r. Wobec powyższego organ postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził, że ww. odwołanie zostało złożone z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W dniu 28 lutego 2012 r. Podatnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., załączając do tego wniosku odwołanie od decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zawiesił postępowanie w sprawie wniosku o przywrócenie terminu, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawy dotyczącej stwierdzenia, iż odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Po otrzymaniu prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 363/12 Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, postanowieniem z dnia [...] r., podjął zawieszone postępowanie. Przechodząc do meritum sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że dla przywrócenia terminu konieczne jest zatem kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, tj. w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi, 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Jako przyczynę uchybienia terminu złożenia odwołania Podatnik podał fakt wprowadzenia go w błąd przez organ pierwszej instancji, który po otrzymaniu pełnomocnictwa potraktował wysłanie decyzji stronie jako bezskuteczne, doręczył ją ponownie pełnomocnikowi i uznał, że wniósł odwołanie w terminie. Złamane więc zostały ogólne zasady postępowania administracyjnego cyt.: "art.6 -9 kpa co zgodnie z treścią art 112 kpa nie może szkodzić stronie." Podatnik twierdzi, że gdyby organ pierwszej instancji nie wprowadził strony w błąd miałaby ona szansę w okresie od 14 grudnia 2011 r. do 20 grudnia 2011 r. (od odebrania decyzji do upływu terminu wniesienia odwołania) wnieść odwołanie. Okoliczność powyższa uzasadnia zdaniem Podatnika wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku Podatnik podniósł również, iż w związku ze swą nieobecnością i niemożliwością działania w sprawie ustanowił pełnomocnika, który złożył w dniu 29 listopada 2011 r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. pełnomocnictwo. Urząd wysłał ww. decyzję, którą Pełnomocnik Strony odebrał 27 grudnia 2011 r. Wskazując na treść wyroku wydanego w sprawie dotyczącej stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. została skutecznie doręczona J. T., w trybie art. 150 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w dniu 6 grudnia 2011 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie miały znaczenia prawnego okoliczności odebrania decyzji przez Pełnomocnika Strony w dniu 14 grudnia 2011 r. oraz w dniu 27 grudnia 2011 r. Trudno zatem mówić o wprowadzeniu Podatnika w błąd przez organ pierwszej instancji i - zdaniem organu - okoliczność ta nie uzasadnia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Podkreślić należy, iż pełnomocnictwa Podatnik udzielił w dniu 28 listopada 2011 r. tj. w przedostatnim dniu upływu terminu pierwszego awizo co świadczy o tym, iż wiedział o istniejącym awizo. W żaden sposób podatnik nie uprawdopodobnił przy tym czym spowodowana była nieobecność i niemożność działania w sprawie oraz w jakim konkretnie okresie nieobecność ta miała miejsce. Ponadto podatnik mając na względzie toczące się wobec niego postępowanie, powinien liczyć się z wydaniem decyzji wymiarowej w przedmiotowej sprawie. Zatem stwierdzić należy, że J. T. wykazał się co najmniej dużą niefrasobliwością nie reagując na przedmiotowe zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo). Unikanie przez podatnika odbioru przedmiotowej decyzji spowodowane mogło być faktem przedawnienia się z dniem 31 grudnia 2011 r zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. - grudzień 2006 r Mając na względzie, że w dacie wydania decyzji [...] r. oraz w dacie jej wysłania tj. w dniu 17 listopada 2011 r. Podatnik nie był reprezentowany przez pełnomocnika organ pierwszej instancji postąpił prawidłowo dokonując ekspedycji przesyłki na adres J. T.. Przekazanie kolejnych egzemplarzy decyzji przez organ pierwszej instancji, chociaż bez znaczenia prawnego nie można uznać za działanie na niekorzyść strony. Reasumując w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podatnik nie dołożył należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a podana przez Podatnika przyczyna niedotrzymania terminu nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając zakwestionowanej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 187 § 1 w związku z art. 121, 122, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa - przez błędną ich interpretację, oraz uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia nie budzący wątpliwości stanu faktycznego, co spowodowało wydanie w/w postanowienia 2. art. 191 w związku z art. art. 122, 187 §1, 199a§ 1 Ordynacji podatkowej przez błędną ich interpretację, przez co wydano postanowienie z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. 3. art. 144 Ordynacji podatkowej gdyż przepisy Ordynacji podatkowej nie dopuszczają możliwości równoczesnego doręczenia tej samej decyzji za pośrednictwem trzech różnych podmiotów wymienionych w art. 144 powoływanej ustawy - doręczenia trzykrotnie tego samego oryginału decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że po otrzymaniu decyzji przez pełnomocnika przed napisaniem odwołania, Skarżący wystosował do UKS pismo o przygotowanie z akt sprawy kart od nr 660 wzwyż. Otrzymał ksero kart od nr 635 do nr 672 jako ostatniego numeru, zaś aktach nie znajdowała się żadna decyzja jako 3-ci egzemplarz do akt sprawy, nie znajdowało się również potwierdzenie nadania decyzji , nie było też 3-ciego egzemplarza decyzji która została wysłana ani 3-ciego egzemplarza dostarczonego do pełnomocnika. W aktach sprawy znajdował się tylko jeden trzeci egzemplarz oryginalnej decyzji, nawet koperta w której rzekomo była wysłana decyzja była pusta, a w aktach brak oryginału wysyłanej decyzji. Brak również 3-go egzemplarza DUPLIKATU , który też powinien być w aktach sprawy , nie ma również kolejnego 3-go egzemplarza decyzji. Skoro dostarczono trzy oryginały, bo tak wynika z rozdzielnika, to w aktach powinny znajdować się trzy 3-cie egzemplarze. Mając na uwadze powyższe, podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej dodatkowo wniósł o stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia z uwagi na okoliczność, że władnym do jego wydania był Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., a nie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przypomnieć należy ,że sąd I instancji rozstrzyga skargę w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, w niej zawartymi ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm. , dalej w skrócie "p.p.s.a."). Ponadto, jak wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...) . Spór jaki zawisł pomiędzy stronami dotyczy zagadnienia przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudnie 2005 r. i wrzesień 2006 r., w związku z inicjatywą strony oraz jego skuteczności. Nie dzieli natomiast stron to, że doszło do jego uchybienia . Okoliczność ta jest przyznana przez stronę na str. 5 in fine uzasadnienia skargi. Odmiennie oceniane jest jednak zachowanie strony z punktu widzenia zawinienia na gruncie art. 162 § 1 Op. . Istotne dla dalszych rozważań jest to , że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 września 2013 r. sygn. akt I FSK 1340/12 w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania przesądził ,że organ podatkowy prawidłowo w dniu 17 listopada 2011 r. dokonał ekspedycji wskazanej wyżej decyzji na adres podatnika, która skutecznie została doręczona w trybie art. 150 § 2 Op. , będąc wysłaną pod właściwy adres , i podatnik został w sposób prawidłowy zawiadomiony o nadejściu pisma i miejscu , gdzie może je odebrać ( dwukrotnie awizowana 22.11. oraz 29. 11 2011 r. ). Oznaczało to ,ze decyzja podatkowa doręczona została skutecznie w dniu 6 grudnia 2011 r. wyznaczając początek biegu terminu do złożenia odwołania. W świetle ustaleń organu termin do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej upłynął 20.12.2011 r., podczas gdy odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej dopiero 28.12.2011 r. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem złożono 28 lutego 2012 r. . Instytucja przywrócenia terminu uregulowana została w art. 162 § 1 i § 2 Op. Z treści tych norm wynika, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić ten termin na wniosek zainteresowanego , jeżeli uprawdopodobni ,że uchybienie nastąpiło bez jego winy oraz gdy podanie o przywrócenie terminu zostanie wniesione w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi a także wraz z wniesieniem podania dopełni on czynności , dla której był określony termin. Wszystkie wymienione w tym przepisie przesłanki dla wywołania pozytywnego skutku muszą być spełnione kumulatywnie. Nie rozwijając szerzej tych zagadnień wskazać należy , że jedynym elementem – przesłanką , który dzieli adwersarzy jest uprawdopodobnienie braku winy strony w uchybieniu terminu. Zdanie skarżącego wskazał on na okoliczności – przyczyny naruszenia terminu , które tą przesłankę realizują czyniąc usprawiedliwionym zgłoszony wniosek . O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., III SA 1716/99, LEX nr 45409), a przy ocenie okoliczności sprawy o przywrócenie terminu należy przyjmować obiektywny miernik staranności , jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do upływu ostatniego dnia terminu. Przechodząc do oceny stanowiska skarżącego i przywołanej argumentacji na jego obronę w ocenie sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Najdalej idącym zarzutem skargi podniesionym akcesoryjnie na rozprawie jest żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. gdyż w ocenie autora tego zarzutu właściwym do jego podjęcia był Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej. Zdaniem sądu jest on chybiony. Postępowania w sprawie przywrócenie terminu reguluje art. 163 Op. Z jego treści w odniesieniu o zagadnienia przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ( § 2 ) jednoznacznie wynika , że w sprawie przywrócenia terminu postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości ,że organem I instancji w zakresie wymierzonej daniny był Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. a organem odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w tym mieście. Ustawodawca poprzez sformułowanie " postanawia ostatecznie" daje wyraźną wskazówkę ,że o ile na postanowienie w sprawach przywrócenie terminu przysługuje zażalenie ( § 3 ) , to na postanowienie w sprawach przywrócenie ( nieprzywrócenia ) terminu do złożenia odwołania lub zażalenia , zażalenie nie przysługuje. Konsekwencją tego jest przyjęcie ,że postanowienia takie jako ostateczne mogą być kontestowane jedynie w trybie skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. . Dlatego też pouczenie strony a takiej możliwości zaskarżenia postanowienia o odmowie przywrócenia terminu zostało, w ocenie sądu , prawidłowo podane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Nie sposób zgodzić się z również pozostałymi zarzutami naruszenia prawa formalnego wyspecyfikowanymi w skardze z powołaniem się na odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej. Wbrew ocenie strony organy zgromadziły w sposób kompletny i wyczerpujący niezbędny materiał dowodowy pozwalający na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego , który poddany ocenie z uwzględnieniem zasad wiedzy , logiki oraz doświadczenia życiowego , nie nasuwa żadnych wątpliwości co do przyjętego rozstrzygnięcia w zakresie braku wykazania przyczyn , które usprawiedliwiałyby uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, czyniąc bezzasadnym wniosek strony o jego przywrócenie. Zdaniem sądu strona nie uprawdopodobniła ,że do uchybienie terminowi doszło bez jej winy, przy czym sposób doręczania 3 krotnie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. jakkolwiek wadliwy nie ma żadnego wpływu na dokonaną ocenę prawną przez organ podatkowy. Skuteczność pierwszej ekspedycji decyzji i skutek z tego wypływający mają kluczowe znaczenie w sprawie. Jak wynika z akt sprawy w dniu 29 listopada 2011 r. zgłosił się pełnomocnik podatnika - radca prawny składając do akt dokument pełnomocnictwa. Temu pełnomocnikowi, co wynika z akt sprawy , jako osobie z założenia zajmującą się zawodowo problematyką prawną doręczono w dniu 14 grudnia 2011 r. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej , bez wątpienia bezpodstawnie, przy czym nie ma znaczenia w jakich okolicznościach miało to miejsce – czy w siedzibie organu czy też kancelarii pełnomocnika. W tym miejscu wskazać jednak należy ,że działo się to w tzw. otwartym okresie do wniesienia odwołania od decyzji , którego termin upływał 20 grudnia 2001 r. Jak wynika z treści skargi tenże pełnomocnik był przekonany , że dysponuje terminem 14 dniowym do wniesienia odwołania albowiem został tak poinformowany przez urzędników. Przede wszystkim zauważyć należy ,że profesjonalista jakim jest radca prawny, przy założeniu , że rzeczywiście taką informacje otrzymał od pracowników aparatu skarbowego, powinien ją sprawdzić . Nie budzi wątpliwości , że jedynym miarodajnym źródłem wiedzy takiej osoby o treści przepisów prawa a zatem wynikających z nich uprawnień i obowiązków dla reprezentowanego jest prawidłowo opublikowany akt prawny. W ocenie sądu charakteru tego nie mają przekazywane informacje przez pracowników organu prowadzącego postępowanie. O biegnącym terminie do złożenia odwołania pełnomocnik musiał wiedzieć również z adnotacji zawartej na 1 stronie doręczonej mu decyzji wymiarowej, z której wynikało , że 17 listopada 2011 r. doszło do wysłania stronie decyzji. W owym czasie strona nie była reprezentowaną przez żadnego pełnomocnika . Prawidłowość tego doręczenia, o czym wspomniano na wstępie rozważań, została przesądzona w odrębnym postępowaniu , Nie jest przekonywująca podnoszona argumentacja , że na decyzji brak było adnotacji o nadaniu przesyłki . Przeczy temu złożona do akt sprawy. Sąd jak wspomniano wcześniej wyrokuje na podstawie akt sprawy ( art. 133 p.p.s.a.). Nie jest zatem prawdą twierdzenie ,że strona ani jej pełnomocnik nie mieli żadnej wiedzy o nadaniu przesyłki 17 listopada 2011 r. i podwójnym jej awizowania 22 i 29 listopada tego roku, wobec nie podjęcia przez stronę. Wbrew twierdzeniom skargi z tych samych akt administracyjnych wynika , że pismem z dnia 15 grudnia 2011 r. strona zwróciła się o wydanie kserokopii dokumentów dotyczących przedmiotowej sprawy od numeru 660 wzwyż , i że nie otrzymała kserokopii kart od 635 do 672 jak się powołuje, lecz od numeru 660 do 687 i to w dniu 16 grudnia 2011 r. . Na stronie odwrotnej wskazanego pisma widnieje jednoznaczne i czytelne pokwitowanie otrzymanych kserokopii kart przez pracownika podatnika , którego upoważniono do ich odbioru tj. R. M. - specjalistę ds. administracyjno-technicznych. Jak wynika z numeracji akt administracyjnych w ramach wydanych kserokopii stron znajdowały się także i te , które zaświadczały o dokonanej ekspedycji decyzji wymiarowej ( k- 685, 686 plus odwrót ) oraz jej awizacji. Gołosłowne jest zatem twierdzenie , że stronie wydano kserokopie kart od 635 do 672. Przy czym strona nie powołuje się na to , że wskazany pracownik nie doręczył jej otrzymanych w organie kserokopii dokumentów, uniemożliwiając złożenie odwołania w biegnącym już terminie dla tej czynności procesowej. Z ich treści jasno wynikało ,że doszło do nadania przesyłki , wśród nich znajdowała się także kserokopia przedmiotowej decyzji z informacją o jej wyekspediowaniu ( 17.11.2011 r. ) oraz kolejne dwie karty z awizacją oraz umieszczoną adnotacją pozostawienia w UP w K. przez okres 14 dni. Oznacza to , że strona a także jej pełnomocnik w biegnącym terminie do wniesienia odwołania , który upływał 20 grudnia 2011 r. dysponowali wystarczającym czasem , pozwalającym na założenie odwołania od decyzji wymiarowej, co zresztą sam podatnik deklaruje in fine uzasadnienia skargi pod warunkiem dysponowania stosowną stosowna wiedzą o nadaniu przesyłki , którą jak wynika ze zgromadzonych dowodów w ocenie sądu posiadał. Tym samym zgromadzone w sprawie przez organy dowody w sposób jednoznaczny pokazują , że strona nie wykazała , iż zaistniały przeszkody uniemożliwiające złożenie odwołania od decyzji wymiarowej w terminie , przy założeniu , że rozpoczął on bieg od 6 grudnia 2011 r. . a zatem , że doszło do jego uchybienia bez jej winy. Przeszkody w dochowaniu terminu , na które strona się powołuje świadczą o nie dołożeniu należytej staranności w dbaniu o własne interesy. Akcesoryjnie zauważyć również należy , że nie jest wystarczające gołosłowne powoływanie się na nieobecność z uwagi na podróż służbową. Tezie tej przeczy także i to , że w dniu 15 grudnia 2011 r. strona pisemnie wnioskowała do organu o wspomniane kserokopie kart z akt sprawy , wskazując na Ł. jako miejsce wystawienia tego pisma. Słusznie zauważa organ ,że podatnik nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób czym wywołana była jego nieobecność i niemożność działania w sprawie oraz w jakim faktycznie czasie nieobecność ta miała miejsce. Podnoszona w tym względzie argumentacja jest sprzeczna ze zgromadzonymi dowodami. Mając powyższe na uwadze nie sposób zarzucić organowi , iż wydając zaskarżony akt dopuścił do naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej . Poza oceną sądu pozostaje zarzut oparty na błędnej interpretacji art. 199a Op. albowiem w żaden sposób nie wskazano w czym strona upatruje tego naruszenia. Nie wystarczy tylko wskazać na określony naruszony przepis lecz koniecznym jest wykazanie na czym rzeczone jego naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie , ażeby skutecznie powołać się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. . Zdaniem sądu organ wykazał , że strona dysponowała wystarczającą wiedzą oraz czasem pozwalającym na złożenie odwołania w terminie, a poczynione ustalenia faktyczne oraz ich ocena z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 162 § 1 i § 2 Op. nie budzą żadnych wątpliwości. A contrario nie uprawdopodobniono braku zawinienia w uchybieniu terminu do dokonania czynności złożenia odwołania w przewidzianym czasie. Oznacza to , że wydane postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a .skargę oddalił . J.B.