I SA/Łd 221/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Cudak, Sędziowie NSA Świderska, Z. Kmieciak (spr.), Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005r. skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 26 listopada 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1453-1456/02 w sprawie ze skargi J. J. na decyzje Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997 r. oraz za okres od stycznia do grudnia 1998 r. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Decyzjami z dnia [...] Urząd Skarbowy w T. określił J. J. zaległość podatkową powstałą w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1997r. oraz za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 1998r. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że podatnik osiągnął przychód z tytułu wynajmu lokali mieszkalnych i użytkowych nie odprowadzając należnego podatku od towarów i usług. Na podstawie zeznań świadków – najemców poszczególnych lokali oraz analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ podatkowy ustalił wysokość osiąganych przez podatnika przychodów wskazując datę powstania obowiązku podatkowego oraz moment, w którym podatnik utracił prawo do zwolnienia z zapłaty należnego podatku. W odwołaniu od powyższych decyzji podatnik zakwestionował moment, w którym przekroczył obrót stanowiący kwotę 80.000 zł wskazując, że nastąpiło to później niż ustalił organ podatkowy pierwszej instancji. Podniósł, że nie prowadzi działalności gospodarczej co oznacza, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Decyzjami z dnia [...] Izba Skarbowa w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w P. utrzymała w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż podatnikiem podatku od towarów i usług można stać się niezależnie od tego czy podmiot prowadzi działalność gospodarczą. Zgodnie bowiem z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne: mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te podlegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług świadczonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2 powołanej ustawy), a więc i usług najmu, które świadczył skarżący. W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący podniósł, iż będące przedmiotem najmu nieruchomości w znacznej części uległy zniszczeniu i uszkodzeniu. Skarżący wskazał, że wysokość osiągniętego przez niego obrotu została przez organy podatkowe niesłusznie zawyżona, a obowiązek podatkowy powstał dopiero w styczniu 1998 roku. Zaakcentował, że nie prowadzi działalności gospodarczej i nie powinien być traktowany jako podatnik podatku od towarów i usług. Podkreślił, iż jest osobą schorowaną w podeszłym wieku. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 1453-1465/02 oddalił skargę podnosząc w uzasadnieniu, że zgodnie z treścią art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podlega między innymi odpłatne świadczenie usług. Pod pojęciem usług należy zaś rozumieć usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, w których mieszczą się także usługi wynajmu lokali mieszkalnych i innych. Powołując się na przepisy ustawy o podatku od towarów i usług (art. 13 i art.5) Sąd podkreślił, że powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług jest niezależne od prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej. W dniu 31 marca 2004r. skarżący działając na podstawie art. 403 § 2 kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 26 listopada 2003r., wnosząc jednocześnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uchylenie zaskarżonych decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu 15 lutego 2004r. odnalazł poświadczony notarialnie dokument wydany przez Dowództwo Wojska Polskiego, z którego wynika, iż skarżący jest zwolniony od wszelkich świadczeń na rzecz Skarbu Państwa. Mimo skierowanego do niego wezwania, nie okazał on oryginału dokumentu, na który powołał się w skardze o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Do skargi tej dołączona została jedynie kserokopia notarialnego potwierdzenia dokumentu określonego jako "zaświadczenie". W skardze o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jako dowód wskazani "dokument (poświadczenie notarialne) Dowództwa Wojska Polskiego". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarżący powołał się na podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wskazaną w art. 273 § 2 P.p.s.a., tj. wykrycie środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Przedłożona kopia dokumentu, określonego jako poświadczenie notarialne zaświadczenia wystawionego przez władze wojskowe, jak też jego treść, w żadnym wypadku nie dają podstawy do twierdzenia, iż chodzi tu o dowód w rozumieniu powołanego wcześniej przepisu prawa. Jest on całkowicie niewiarygodny i nosi ślady przerobienia. Należy jednocześnie podkreślić, iż mimo wezwania sądu, skarżący nie okazał oryginału owego dokumentu. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, kserokopia wspomnianego dokumentu była okazana organowi prowadzącemu postępowanie podatkowe wraz z pismem z 26 lipca 1999 r. Ocenił on jego wiarygodność i znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, więc nie istniała tym samym przesłanka do wznowienia postępowania. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 281 P.p.s.a., odrzucono skargę o wznowienie postępowania.