I SA/Łd 238/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. W. w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. W dniu 15 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2009. W dniu 4 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego, ustanowiony na zasadzie prawa pomocy, wniósł skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku. Postanowieniem z 5 sierpnia 2016 r. referendarz sądowy cofnął skarżącemu prawo pomocy przyznane postanowieniem z 29 grudnia 2015 r. Postanowieniem z 14 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprzeciwu strony skarżącej, utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 20 września 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, w wysokości 142 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. W dniu 8 października 2016 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, natomiast w dniu 10 października 2016 r. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie oznaczonej sygn. akt II FZ 744/16 oddalił zażalenie skarżącego. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu J. W. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu, postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego. W następstwie powyższego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 21 marca 2017 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 20 września 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Równocześnie skarżący został pouczony, że wniesienie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wstrzymuje biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odpis ww. zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2017 r. Wpis od skargi kasacyjnej nie został uiszczony. W dniu 14 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 15 marca 2017 r. wskazując, że w sprawach I SA/Łd 238-240/16 został zwolniony od kosztów sądowych oraz że pełnomocnik z urzędu, który reprezentował skarżącego fałszywie zeznał, że grunty należącego do małżonków W. wraz z budynkiem pozostającym w budowie, mają wartość 600 tys. zł. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie z dnia 15 marca 2017 r. zostało wydane bez podstawy prawnej i nie ma żadnego znaczenia w tych sprawach. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. sąd odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że zażalenie na postanowienie sądu w przedmiocie prawa pomocy, jest niedopuszczalne. Pismem z dnia 26 maja 2017 r. skarżący złożył "zażalenie na postanowienie WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 241/16 do sygn. akt I SA/Łd 244/16 T. W. oraz sygn. akt I SA/Łd 237/16 do sygn. akt I SA/Łd 240/16 J. W., wnosząc o uchylenie w całości." Jednocześnie wniesiono o "uchylenie poprzednich orzeczeń." Zarządzeniem z 13 czerwca 2017 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia 26 maja 2017 r. poprzez wskazanie, które postanowienie WSA w Łodzi jest przez niego kwestionowane – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Zarządzenie zostało doręczone w dniu 26 lipca 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazał, że wnosi o uchylenie wszystkich postanowień wydanych w ww. sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako "p.p.s.a."), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 178 powołanej ustawy sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z powołanych przepisów wynika zatem, że nieusunięcie braków formalnych zażalenia w wyznaczonym terminie, obliguje sąd do odrzucenia zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 cyt. ustawy. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez wskazanie konkretnego postanowienia WSA w Łodzi, na które zażalenie zostało złożone. W odpowiedzi na wezwanie skarżący powtórzył jedynie, że wnosi o uchylenie wszystkich postanowień wydanych w sprawach o sygn. akt I SA/Łd 237/16 – I SA/Łd 240/16 Tym samym nie uczynił zadość wezwaniu Sądu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie. Ake.