I SA/Łd 252/25

Dnia 30 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant : Asystent sędziego Katarzyna Nadolska-Góra, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 roku sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 lutego 2025 roku nr 1001-IEE.7192.24.2025.2.MOK w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego oddala skargę. , Postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także: DIAS) stwierdził niedopuszczalność zażalenia S. N. (dalej także: Skarżący lub strona skarżąca lub Strona) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 stycznia 2025 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu ww. postanowienia DIAS opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w dniu 9 maja 2022 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wystawił na Skarżącego tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zaległość z tytułu zwrotu kosztów świadczenia, która wynika z decyzji z dnia 21 lutego 2022 r. nr [...]. Ww. tytuł wykonawczy wierzyciel skierował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, w celu jego realizacji na drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim skierował - przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego - zawiadomienia z dnia 20 maja 2022 r. o zajęciu wierzytelności Strony z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiednio w Banku [...] S.A. i [...]Bank [...] S.A. Wydruki ww. zawiadomień wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] zostały doręczone stronie skarżącej w dniu 9 czerwca 2022 r. W dniu 10 czerwca 2022 r. Skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim pismo zatytułowane "Skargi i zarzuty na zajęcie z dnia 20 maja 2022 r." Skarżący powołał w nim art. 54 i art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zażądał uchylenia egzekucji ze względu na nieistnienie zobowiązania. Pismem z dnia 21 czerwca 2022 r. organ egzekucyjny przekazał wystąpienie Skarżącego z dnia 10 czerwca 2022 r. - w części zawierającej zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej zgłoszony na podstawie art. 33 ww. ustawy - Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia, w celu wydania przez wierzyciela postanowienia w zakresie zgłoszonego zarzutu. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 21 czerwca 2022 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], do czasu zawiadomienia organu egzekucyjnego o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutu. Ww. postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 11 lipca 2022 r. W dniu 19 grudnia 2024 r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 5 grudnia 2024 r., którym utrzymano w mocy stanowisko wierzyciela stwierdzające niedopuszczalność wniesionych przez stronę pismem z dnia 10 czerwca 2022 r. zarzutów. Jednocześnie poinformowano, że stanowisko wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów jest ostateczne. W związku z powyższym, w dniu 9 stycznia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Pismem z dnia 23 stycznia 2025 r. Skarżący złożył, za pośrednictwem platformy e-PUAP, zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 stycznia 2025 r., wnosząc o jego uchylenie i zwrócenie "skradzionych" pieniędzy. Zobowiązany podniósł również, że cała sprawa trwa już 15 lat, a mogła być załatwiona w 5 minut. Zarzucił przy tym, że przez tą sprawę nie może zajmować się czymś innym, czy też prowadzić działalności gospodarczej. Ponadto, wycenił swoje straty na 900 bilionów CHF i dodatkowo zażądał drugie tyle zadośćuczynienia. Oprócz tego, za włożoną pracę, zażądał rekompensaty w wyżej określonej wysokości "razy dziesięć". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. W jego uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że podstawą wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim postanowienia z dnia 21 czerwca 2022 r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego był art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 132, dalej także: u.p.e.a.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 marca 2024 r. W myśl tego przepisu, wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, zawieszało postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Z kolei przepis art. 57 § 1 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego po ustaniu przyczyny zawieszenia i zawiadomienia o tym zobowiązanego. W związku zatem z wydaniem przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia ostatecznego postanowienia w sprawie wniesionych przez Skarżącego zarzutów, postanowieniem z dnia 9 stycznia 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec strony skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], z uwagi na ustanie przyczyny jego zawieszenia. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, czemu wyraz dał także organ egzekucyjny, który w zaskarżonym postanowieniu z dnia 9 stycznia 2025 r. zawarł pouczenie, że na to postanowienie nie przysługuje stronie zażalenie. Reasumując, DIAS uznał, że wniesione przez stronę zażalenie z dnia 23 stycznia 2025 r. jest niedopuszczalne i tym samym odstąpił od merytorycznej oceny przedstawionej przez Skarżącego argumentacji. Od ww. postanowienia DIAS, S. N. wywiódł skargę. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia Skarżący podniósł, że "Twierdzenie, że na podjęcie egzekucji a w rzeczywistości kradzieży Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nie przedstawił prawomocnego wyroku stwierdzającego istnienie wierzytelności, czy długu) nie przysługuje żaden środek odwoławczy to tak jakby powiedzieć, że urzędnik może robić to na to ma ochotę". Skarżący zarzucił przy tym, że "Twierdzenie, że po ustaniu przyczyny zawieszenia kradzieży wznowiono kradzież jest pozbawione jakiegokolwiek sensu. Urząd nie przedstawił jakiegokolwiek wyroku, które orzekało by ustanie przyczyny zawieszenia. Na takie twierdzenie urzędu zażalenie przysługuje o czym urząd powinien był poinformować." Skarżący wskazał, że jego zażalenie było nie tylko dopuszczalne ale i obligatoryjne i powinno być uwzględnione w całości. Zarzucił, że "Dyrektor nie odniósł się do moich roszczeń tym samym są prawomocne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest dłużnikiem. Pieniądze do wypłaty bezzwłocznie." Skarżący oświadczył również, że "nie istnieją samozwańcze tytuły wykonawcze. Urzędasy nie wykonują żadnych czynności administracyjnych, dokonują kradzieży, co jest przestępstwem. W związku z powyższym przepisy administracyjne i cywilne nie mają zastosowania. Konstytucja jednoznacznie wskazuje, że wszyscy są równi wobec prawa." Skarżący oświadczył przy tym, że "ma prawo domagać się bezpośrednio odszkodowania od przestępców, jako rzeczy osądzonej, urzędasy usiłują zrobić to samo, twierdzą, że roszczenie to dług i wystawiając sobie tytuł wykonawczy, tym samym urzędasy stały się dłużnikami. To samo w tej chwili tyczy się Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, od którego domagam się takich samych odszkodowań pomnożonych o realną inflację czyli jakieś sto razy." Skarżący wniósł ponadto o usunięcie jego danych z systemu, ponieważ "przestępcy nie mogą kolekcjonować żadnych danych RODO, dotyczy się wszystkich urzędasów. Urzędasom wydaje się, że nie mam nic innego do roboty tylko zajmowanie się hitlerowską służbą zdrowia i urzędasami nierobami. (...) Przez łamanie prawa przez sąd, urzędasów, lekarzy i pielęgniarki nie jestem w stanie prowadzić działalności gospodarczej ani inwestować utraconych pieniędzy." W końcowej części skargi Skarżący wystąpił o "odszkodowanie w wysokości 8 biliardów franków szwajcarskich od każdego urzędnika w Polsce, każdego lekarza i każdej pielęgniarki i tyle samo zadośćuczynienia." W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie jest ona bezzasadna, organy nie dopuściły się bowiem naruszenia prawa w sposób skutkujący uchyleniem zaskarżonego aktu. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, czy Skarżącemu przysługuje zażalenie na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Nie podzielając stanowiska skargi - Sąd zauważa na wstępie, że postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącego zostało wszczęte przed 25 marca 2024 r., zatem stosownie do przepisów przejściowych zawartych w ustawie z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 556), zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzemieniu obowiązującym do dnia 24 marca 2024 r. Zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Zważywszy na przytoczone unormowanie - Sąd stwierdza, że art. 35 § 1 u.p.e.a. określa ramy czasowe tego zawieszenia, które trwa od zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (jest to termin początkowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego) do wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu (jest to termin końcowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego) – tak np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2020 r., I SA/Po 947/19, LEX nr 2798748). Służy on tymczasowej ochronie dłużnika, który wniósł w trybie ustawy egzekucyjnej zarzuty, które mogą okazać się zasadne. Użyty w przepisie zwrot "zawiesza" oznacza, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje z mocy samego prawa. Postanowienie organu egzekucyjnego zostało wydane na podstawie art. 57 § 1 u.p.e.a., który stanowi, iż organ egzekucyjny podejmie zawieszone postępowanie egzekucyjne po ustaniu przyczyny zawieszenia. Artykuł 57 u.p.e.a. reguluje więc zasady podjęcia zawieszonego postępowania. Czynność ta ma charakter obligatoryjny i zasadniczo jest konsekwencją ustania przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślić przy tym należy, że w żadnej z jednostek redakcyjnych tego przepisu nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia na wydane na tej podstawie postanowienie. Zawiadomienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Przepis art. 17 § 1 u.p.e.a. stanowi, że o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Ponadto należy zauważyć, że w myśl ogólnej normy postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 141 k.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego względu analizując kwestię stosowania odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego rozważenia wymagało, czy przepisy ustawy egzekucyjnej stanowią inaczej. Analizując kwestię czy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji "stanowią inaczej" należy przyjąć, że skoro w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uregulowana została kwestia instytucji zawieszenia postępowania, to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w tym zakresie nie mają zastosowania. Jak bowiem wynika z analizy przepisów dotyczących instytucji zawieszenia i umorzenia postępowania egzekucyjnego zawartych Rozdziale 4 Działu I u.p.e.a. ustawodawca przewidział środki zaskarżania poszczególnych czynności związanych z instytucją zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W art. 56 § 3 u.p.e.a. jako formę procesową dla rozpatrzenia sprawy "zawieszenia postępowania" przewidziano wydanie postanowienia. W kolejnych przepisach tej instytucji wskazano konkretne rodzaje postanowień, na które służy zażalenie. W art. 56 § 4 u.p.e.a. przewidziano możliwość złożenia zażalenia na postanowienia o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania. W art. 58 u.p.e.a. przewidziano również możliwość złożenia zażalenia na postanowienie w sprawie uchylenia czynności egzekucyjnych. W odniesieniu do postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania wymienionego w art. 57 § 1 tej ustawy nie wskazano żadnego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o "zawieszeniu postępowania" oraz na postanowienie o "odmowie podjęcia zawieszonego postępowania". Skoro w art. 56 § 4 u.p.e.a. posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to brak jest podstaw do tego, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot. Z powyższego wynika, że ustawodawca w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznał za zasadne poddanie kontroli instancyjnej jedynie tych postanowień, które skutkują wstrzymaniem toku postępowania, a więc postanowień o zawieszeniu postępowania lub o odmowie jego podjęcia. Wobec tej regulacji prawnej Sąd stwierdza, że wniesienie przez stronę skarżącą zarzutów na postępowanie egzekucyjne zawiesiło je do czasu wydania postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Z uwagi na podjęcie przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu 5 grudnia 2024 r. ostatecznego postanowienia w sprawie wniesionych zarzutów, organ egzekucyjny miał zatem obowiązek podjąć zawieszone postępowanie egzekucyjne, co uczynił wydając w dniu 9 stycznia 2025 r. postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec strony skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. A skoro na to ostatnie – zgodnie ze wskazaną regulacją prawną – nie przysługuje zażalenie, to wniesione przez Skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne. Oznacza to, że organ II instancji postąpił prawidłowo stwierdzając, że wniesione przez Skarżącego w dniu 23 stycznia 2025 r. zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 9 stycznia 2025 r. jest niedopuszczalne. W związku z powyższym Sąd uznał skargę S. N. za niezasadną. Rozpoznając sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Jeżeli chodzi o zgłoszone w skardze żądania Strony o przyznanie odszkodowań i zadośćuczynień w wysokości 8 biliardów franków szwajcarskich od każdego urzędnika, lekarza i każdej pielęgniarki, Sąd stwierdza, że wykraczają one poza zakres kognicji sądów administracyjnych. Zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w art.3 § 2 pkt 1-9 p.p.s.a. Kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje natomiast spraw o odszkodowania i zadośćuczynienia dochodzone od urzędników, lekarzy i pielęgniarek. W związku z czym sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznania żądań Skarżącego w tym zakresie. Ake.