I SA/Łd 254/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Adamczyk /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. określił W. M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 2006 r. w wysokości 2.967 zł. Organ ten ustalił, że podatnik w kwietniu 2006 r. dokonał dostawy numizmatyków (banknotów polskich) na rzecz kontrahenta z Niemiec – M. K. Transakcję udokumentował w dniu [...] r. fakturą VAT, wystawioną na kwotę 6.965 euro (27.412,15 zł) i potraktował jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu według stawki 0%. W ocenie organu nie było podstaw do zastosowania ww. stawki, gdyż kontrahent podatnika, na dzień dokonania przedmiotowej transakcji, nie posiadał ważnego numeru NIP do dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych. Nie został zatem spełniony warunek, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o VAT"). W tej sytuacji dostawa towarów podlegała, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu według stawki 22 %. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wyjaśnił, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, jest dokonanie przez podatnika dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy oraz podanie tego numeru i własnego numeru na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Ponadto każdy podatnik, który zamierza dokonywać wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, ma obowiązek zarejestrować się jako podatnik VAT UE, a numer identyfikacji podatkowej nadany w powyższym trybie każdorazowo wskazywać na fakturze dokumentującej wewnątrzwspólnotowa dostawę towarów (art. 97 ust. 1, 2 i 10 ustawy o VAT). Z powyższych regulacji organ odwoławczy wysnuł wniosek, że dla zastosowania stawki 0% istotne było przede wszystkim spełnienie szczególnych obowiązków rejestracyjnych i to zarówno po stronie nabywcy, jak i dostawcy. W niniejszej sprawie podatnik dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz kontrahenta z Niemiec, który na dzień dokonania transakcji nie posiadał ważnego numeru identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Numer identyfikacyjny dla M. K. nadany został w dniu 17 lutego 2007 r., a więc po dokonaniu dostawy, a ponadto podatnik, w wystawionej fakturze, wykazał inny numer identyfikacyjny, nadany w rzeczywistości firmie A GmbH z F. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1, art. 41 ust. 3 oraz art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Zdaniem skarżącego organ podatkowy dokonał nieprawidłowej, zawężającej wykładni warunków zastosowania stawki 0%, stojącej w sprzeczności z zasadą neutralności podatku od wartości dodanej. Skarżący argumentował, że nabywca był podatnikiem VAT w momencie dokonywania transakcji, ponieważ prowadził działalność gospodarczą na terenie Niemiec i posiadał tam status podatnika tego podatku. W skardze wskazano też na uchybienie przepisom postępowania: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p."). W tym zakresie podniesiono, że organ nie podjął wszechstronnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przekroczył granice swobodnej oceny dowodów. W szczególności nie ustalił, czy kontrahent podatnika był podatnikiem podatku VAT oraz czy i od kiedy prowadził działalność gospodarczą. W ocenie skarżącego również uzasadnienie zaskarżonej decyzji było wadliwe, gdyż miało charakter sprawozdawczy i nie pozwalało zrozumieć dlaczego podatnik nie mógł skorzystać z opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką 0%. Uzasadnienie nie zawierało rozważań w kontekście regulacji VI Dyrektywa 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L Nr 145, poz. 1 ze zm.; dalej "VI Dyrektywa"). Błędy te doprowadziły do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W konkluzji pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. (I SA/Łd 1426/07), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu ustawodawca polski nieprawidłowo implementował przepisy wspólnotowe, gdyż unormowania VI Dyrektywy, odmiennie niż art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, nie uzależniają opodatkowania dostawy stawką 0% od dokonania transakcji na rzecz osoby posiadającej właściwy i ważny numer identyfikacji dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy oraz od podania tego numeru na fakturze stwierdzającej dostawę. W zaistniałej sytuacji podatnik miał prawo skutecznie powołać się na jednoznaczny i precyzyjny przepis VI Dyrektywy (art. 4 i art. 28C), z pominięciem ustawodawstwa wewnętrznego. Odnosząc się natomiast do kwestii statusu nabywcy, Sąd I instancji wskazał, że z pisma urzędu gminy, stanowiącego poświadczenie wpisu niemieckiego kontrahenta do ewidencji działalności gospodarczej wynikało, że kontrahenta skarżącego należało traktować jako podatnika VAT. Powyższy wyrok Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżył w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnoszą o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; w skrócie "p.p.s.a.") przez nieuprawnioną ocenę stanu faktycznego i prawnego i uznanie, że organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 153 p.p.s.a., w zw. z art. 120 O.p. i art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, poprzez przyjęcie, że regulacja powyższa nie ma zastosowania w tej sprawie, a także art. 28C(A) VI Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r.), przez zastosowanie tego przepisu w sprawie; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 153 i 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 28C(A) VI Dyrektywy 2006/112/WE, przez zastosowanie tego przepisu z pominięciem jego części wstępnej, zgodnie z którą "na warunkach określonych przez państwa członkowskie", państwa te zastosują zwolnienie dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, pominięcie art. 22 ust. 3 lit. b VI Dyrektywy, który reguluje dane, jakie powinny znaleźć się na fakturze - z 4 tiretu wynika, że na fakturze w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów powinien znaleźć się numer identyfikacyjny VAT nabywcy, o którym mowa w art. 22 ust. 1(c) Dyrektywy, niezastosowanie art. 22 ust. 1(d) Dyrektywy, zgodnie z którym każdy indywidualny numer identyfikacyjny powinien być poprzedzony elementem umożliwiającym identyfikację państwa członkowskiego nadającego dany numer, niezastosowanie art. 22 ust. 1(e) Dyrektywy, który stanowi, że państwa członkowskie podejmują działania niezbędne do zapewnienia, że wprowadzone przez nie systemy identyfikacji umożliwią rozróżnienie podatników, o których mowa w punkcie (c) art. 22 ust. 1, pominięcie treści art. 22 ust. 6(b) Dyrektywy, z którego wynika, że każdy podatnik jest zobowiązany złożyć zestawienie zbiorcze nabywców zarejestrowanych dla potrzeb podatku od towarów i usług, na rzecz których dokonał on wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Zestawienie zbiorcze powinno zawierać m.in. numer, pod którym nabywca jest zarejestrowany na potrzeby VAT w innym państwie członkowskim, przy użyciu którego (numeru) dokonano dostawy, naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT przez jego niezastosowanie z powodu rzekomego wykraczania poza delegację przewidzianą dla państw członkowskich. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie i wyrokiem z dnia 26 listopada 2009 r. (I FSK 1449/08) uchylił zaskarżony wyrok w całości, przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. W pierwszej kolejności Sąd odwoławczy zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu, jako podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku, powołano nie tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., lecz także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) tej ustawy, podczas gdy nie wskazano jakie przepisy procedury podatkowej zostały naruszone przez organ, jak i nie sformułowano wskazań co do dalszego postępowania. Jednak przede wszystkim NSA zaznaczył, że Sąd I instancji dokonując wykładni art. 42 ust. 1 ustawy o VAT w świetle art. 28C(A)(a) VI Dyrektywy, nie wziął pod uwagę innych przepisów wspólnotowych, zwłaszcza art. 22 ust. 3 lit. b), ust. 1d, ust. 1e i ust. 6b VI Dyrektywy, które wyraźnie wskazują na obowiązek podawania na fakturze stwierdzającej dostawę towarów numerów identyfikacji podatkowej nabywcy i sprzedawcy. Zaakcentował, że model opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych rodzi niebezpieczeństwo deklarowania transakcji jako wewnątrzwspólnotowej, gdy faktycznie dokonywana jest dostawa krajowa. Dlatego też poszczególne państwa członkowskie wprowadzają określone warunki formalne, m.in. wymóg bycia podatnikiem zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. W zakresie oceny zgodności przepisów wewnętrznych z prawem wspólnotowym NSA stwierdził, że art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jest skorelowany z przepisami VI Dyrektywy. Podkreślił nadto, że warunkiem zastosowania art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT jest spełnienie wszystkich przesłanek wymienionych w tym przepisie, a zatem niedopuszczalne było przyjęcie przez Sąd I instancji, że nie jest istotne, czy na fakturze podano ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nabywcy, jeśli nabywca jest rzeczywiście czynnym podatnikiem VAT. W konkluzji NSA stwierdził, że dla uznania, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, niezbędne jest w świetle art. 42 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w zw. z art. 28C(A) i art. 22 ust. 3(b) VI Dyrektywy zarówno posiadanie przez nabywcę właściwego i ważnego (w dacie dostawy) numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych (nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy i zawierającego dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej), jak i podanie tego numeru na fakturze stwierdzającej dostawę towarów przez podatnika dokonującego dostawy. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje niemożność opodatkowania dostawy według stawki 0%. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 190 zd. 1 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpatrywanej sprawie kontrowersje budzi między innymi sposób rozumienia art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. W wyroku z dnia 26 listopada 2009 r. (I FSK 1449/08) Sąd II instancji dokonał wykładni tego przepisu w kontekście art. 28C(A) i art. 22 VI Dyrektywy. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. wykładnia ta jest dla tutejszego Sądu wiążąca. Art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT stanowił w czasie dokonania spornej dostawy, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem że (...) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Zgodnie zaś z art. 28C(A) lit. a) VI Dyrektywy, bez uszczerbku dla innych przepisów prawa wspólnotowego oraz na warunkach ustanowionych w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania zwolnień przewidzianych poniżej, a także aby zapobiec oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania i nadużyciom, Państwa Członkowskie zwalniają z podatku dostawy towarów określone w art. 5, wysyłane lub transportowane przez sprzedawcę bądź nabywcę towarów lub na jego rachunek, do miejsca poza terytorium, określone w art. 3, lecz znajdującego się na obszarze Wspólnoty, dokonane dla podatnika lub osoby prawnej niepodlegającej opodatkowaniu, która działa w takim charakterze w Państwie Członkowskim innym, niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów. Przepis ten należy interpretować w zestawieniu z art. 22 ust. 3 lit. b) VI Dyrektywy. Stosownie do tego ostatniego, jeśli klient obowiązany jest do zapłaty podatku od towarów dostarczonych lub usług wyświadczonych lub dostarczono mu towary, o których mowa w art. 28C(A), to jednym z elementów faktury jest numer identyfikacyjny VAT, o którym mowa w ustępie 1(c), przy użyciu którego towary zostały dostarczone lub usługi zostały wyświadczone na jego rzecz (tiret 4). Natomiast art. 22 ust. 1(d) stanowi, że każdy indywidualny numer identyfikacyjny powinien być poprzedzony elementem umożliwiającym identyfikację Państwa Członkowskiego nadającego ten numer. W art. 22 ust. 1(e) zobowiązano Państwa Członkowskie do podjęcia działań niezbędnych do zapewnienia, iż wprowadzone przez nie systemy identyfikacji umożliwią rozróżnienie podatników, o których mowa w punkcie (c). Zaś z art. 22 ust. 6(b) wynika m.in., iż każdy podatnik zarejestrowany dla potrzeb VAT zobowiązany jest również złożyć zestawienie zbiorcze nabywców zarejestrowanych dla potrzeb VAT, którym dostarczył towary na warunkach określonych w art. 28C(A)(a) i (d), przy czym zestawienie to powinno m.in. zawierać numer, pod którym nabywca towarów jest zarejestrowany dla potrzeb VAT w innym Państwie Członkowskim, przy użyciu którego dostarczono mu towary. Ponieważ przy opodatkowaniu transakcji wewnątrzwspólnotowych istnieje ryzyko deklarowania transakcji jako wewnątrzwspólnotowej, gdy faktycznie dokonana została dostawa krajowa, w związku z tym poszczególne państwa członkowskie wprowadzają określone warunki formalne, których spełnienie pozwala na objęcie danej dostawy stawką 0%, jako dostawy wewnątrzwspólnotowej. W świetle polskich przepisów krajowych dostawy wewnątrzwspólnotowe mogą być dokonywane wyłącznie przez podatników oraz osoby prawne, które są zarejestrowane i zidentyfikowane na potrzeby tych transakcji. Tylko te podmioty mogą rozpoznawać i rozliczać dostawy wewnątrzwspólnotowe. Wymóg bycia podatnikiem zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych dotyczy obu stron transakcji. Podatnicy, o których mowa, posługują się specjalnymi numerami identyfikacyjnymi, mającymi format: "dwuliterowy przedrostek z kodem kraju" + "krajowy numer identyfikacyjny podatnika". Posłużenie się tym numerem przez obie strony transakcji uprawdopodabnia w znacznym stopniu faktyczne opodatkowanie czynności w państwie przeznaczenia jako wewnątrzwspólnotowe nabycie. Stąd też ustawa przyjmuje, że okolicznością potwierdzającą wewnątrzwspólnotowy charakter transakcji jest posłużenie się przez obie strony dostawy swoimi międzynarodowymi numerami identyfikacyjnymi i udokumentowanie tego na fakturze dostawy. Niewątpliwie podatnicy dokonujący dostawy na rzecz podmiotu z innego państwa członkowskiego, która ma być potraktowana jako czynność wewnątrzwspólnotowa i objęta w kraju stawką 0%, ponoszą pewne ryzyko związane z tym, że nabywca nie jest podatnikiem zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, a jedynie się pod takiego podszywał. Przed takimi sytuacjami chronić ma, stworzone w ramach całej Unii Europejskiej, Biuro Informacji o VAT działające w ramach systemu VIES, które prowadzi bazę danych o podatnikach z państw członkowskich zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przepisy nie uzależniają prawa do zastosowania stawki 0% z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od tego, czy dostawca przed dokonaniem pierwszej dostawy na rzecz danego nabywcy zweryfikował ważność numeru identyfikacyjnego, istotne jest jednak, by dostawa została dokonana w czasie, gdy nabywca posiadał ważny numer VAT UE, którym posłużył się na potrzeby rozliczenia tej dostawy. Określony w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT obowiązek podawania na fakturze stwierdzającej dostawę towarów numerów identyfikacji podatkowej nabywcy i sprzedawcy jest zgodny z cytowanymi wyżej przepisami VI Dyrektywy, a zwłaszcza z art. 22 ust. 3(b). Wymóg ten służy zapewnieniu prawidłowego i jednoznacznego stosowania zwolnień oraz zapobieganiu uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania lub nadużyciu prawa. Powyższy warunek formalny jest konieczny do szybkiego i rzetelnego ustalenia podatkowego statusu obu stron wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i umożliwia zweryfikowanie zasadności zastosowania stawki 0% już w momencie wystawiania faktury, a następnie w toku ewentualnej kontroli. Podkreślić też należy, że art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, stosownie do dyspozycji zawartej w art. 22 ust. 3(b) VI Dyrektywy, statuuje warunki, jakie muszą być spełnione, aby do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów można było zastosować stawkę 0%. Sposób sformułowania art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i zastosowana w nim koniunkcja nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zastosowanie preferencyjnej stawki podatkowej jest możliwe jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wymienione w tym przepisie warunki. Oznacza to, że dokonana przez skarżącego dostawa towarów podlegała opodatkowaniu według stawki podatku 0%, jeżeli kontrahent skarżącego posiadał w dacie dostawy właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych oraz jeżeli skarżący podał ten numer, jak i swój numer na fakturze stwierdzającej dostawę towarów. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków wykluczało opodatkowanie dostawy według stawki 0%. Organy podatkowe trafnie uznały, że dostawa, której dokonał podatnik nie podlegała opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Z ustaleń organów wynikało bowiem, że w dacie transakcji, tj. w kwietniu 2006 r. kontrahent skarżącego nie posiadał ważnego numeru VAT UE. Numer identyfikacyjny uzyskał dopiero 17 lutego 2007 r., natomiast numer podany na fakturze dotyczył innego podmiotu i obowiązywał w okresie od 14 maja 1993 r. do 5 marca 2005 r. Okoliczności tych skarżący nie kwestionował. Tym samym nie został spełniony jeden z wymogów pozwalających na zastosowanie stawki podatku 0%, gdyż jak już wyżej wyjaśniono, tylko kumulatywne spełnienie przesłanek z art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT daje podstawę do preferencyjnego opodatkowania dostawy. To, czy nabywca towarów był podatnikiem VAT, jak i to od kiedy prowadził działalność gospodarczą, nie ma znaczenia w sytuacji, gdy na dzień dostawy nie legitymował się ważnym numerem identyfikacyjnym dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Nie potwierdziły się też zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania. Wydając zaskarżoną decyzję organ podatkowy dysponował kompletnym materiałem dowodowym. Z podanych już wyżej względów nie zachodziła potrzeba podejmowania działań zmierzających do ustalenia statusu podatkowego nabywcy numizmatyków. Stwierdzenie przez organ, że kontrahent był podatnikiem VAT nie zmieniłoby faktu, że nie posiadał on ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Dokonana przez organ ocena dowodów nie przekraczała granic określonych w Ordynacji podatkowej, była logiczna i przekonująca. Również uzasadnienie decyzji odpowiadało wymogom określonym w art. 210 § 4 O.p. Organ przedstawił w nim stan faktyczny sprawy, wskazał dowody w oparciu, o które zostały poczynione ustalenia, a następnie powołał odpowiednie przepisy prawa materialnego krajowego oraz wspólnotowego. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, z treści uzasadnienia jednoznacznie wynika, że powodem zakwestionowania opodatkowania dostawy stawką 0% było nieposiadanie przez nabywcę towarów, w dniu dostawy, ważnego numeru VAT EU w sytuacji, gdy jest to niezbędny warunek zastosowania art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, z tych też względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. J.Z.