I SA/Łd 255/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę. Pismem z 4 lutego 2021 r. G. S. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Z akt sprawy wynika, że 4.11.2019 r. Burmistrz Miasta O. wystawił na podatnika tytuł wykonawczy obejmujący zaległość z tytułu niezapłaconego podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 1507,00 zł, a następnie przekazał go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K., jako organowi egzekucyjnemu, celem realizacji w trybie egzekucji administracyjnej. Zawiadomieniem z 27.11.2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Bank A Zawiadomienie to zostało doręczone zobowiązanemu wraz z odpisem tytułu wykonawczego 10.12.2019 r. Pismem z 17.12.2019 r. pełnomocnik podatnika wniósł następujące zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego nr [...]: niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 156 § 1 pkt 3 i art. 126 ustawy Kpa; nieistnienia obowiązku - w zakresie dotyczącym powstającego z mocy prawa obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę (naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 53 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa); naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czym naruszono art. 33 § 1 pkt 10 tej ustawy, poprzez niewskazanie podstawy prawnej obowiązku w odniesieniu do odsetek za zwłokę. Wierzyciel 17.01.2020r. wydał postanowienie [...], którym stwierdził niezasadność podniesionych zarzutów. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] r. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta O. z [...] r. Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela Naczelnik US w K. postanowieniem z [...] r. na podstawie art. 34 § 1, § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1,6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej "u.p.e.a.") oddalił zarzuty podatnika. We wniesionym zażaleniu pełnomocnik podatnika zarzucił postanowieniu organu I instancji naruszenie art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 oraz art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz w związku z art. 53 § 1 i 4 oraz art. 54 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, a także w związku z art. 156 § 1 pkt 3 i art. 126 ustawy Kpa. Pełnomocnik zobowiązanego wskazał, iż zaskarżone postanowienie, jak i tytuł wykonawczy zasługują na wyeliminowanie z obrotu prawnego, z uwagi na naruszenie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w związku z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej wynikającą z braku możliwości skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne zostało bowiem ponownie wszczęte w sprawie, w której doszło już do prawomocnego umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ postanowieniem z [...] r., Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. umorzył postępowanie egzekucyjne dotyczące tej samej należności, tj. należności w kwocie 1507 zł, objętej uprzednio tytułem wykonawczym [...]. Według pełnomocnika strony, o tożsamości należności świadczy okoliczność, że w obu tytułach wykonawczych w polu "Identyfikacja podstawy prawnej obowiązku" wskazano decyzję [...] utrzymaną w mocy decyzją [...]. Skarżący stwierdził, iż w treści zaskarżonego postanowienia, jako przyczynę umorzenia postępowania egzekucyjnego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wskazał uznanie zasadności zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów formalnych określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 tej ustawy), poprzez niewskazanie w tytułach wykonawczych numerów decyzji będących podstawą wszczęcia egzekucji. Wówczas doszło do pierwszego umorzenia postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu wskazano, iż postanowienie wierzyciela z dnia [...] [...] dotyczy kolejnego tytułu wykonawczego wystawionego w maju 2019r. w odniesieniu do tej samej należności. Zdaniem pełnomocnika zobowiązanego, w postanowieniu tym wierzyciel uznał zasadność zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie dotyczącym powstającego z mocy prawa obowiązku zapłaty odsetek. W zażaleniu podniesiono, iż ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. ma charakter ostateczny. Wobec powyższego, jeżeli w obrocie prawnym istnieje prawomocne i ostateczne postanowienie kończące postępowanie, nie jest możliwe wszczynanie kolejnego postępowania w tej samej sprawie, gdyż sprawa została już rozstrzygnięta. Według pełnomocnika strony w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, a wobec tego istnieje niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, gdyż nie jest możliwe ponowne skuteczne wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji, gdy uprzednio zostało ono umorzone prawomocnym i ostatecznym postanowieniem, na skutek wadliwego działania wierzyciela lub organu egzekucyjnego. Argumentując konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego, pełnomocnik zobowiązanego wskazał także, iż postępowaniem tym został w części objęty obowiązek nieistniejący w zakresie, w jakim dotyczy odsetek od zaległości, czym naruszono art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 53 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Pełnomocnik podniósł, iż w tytule wykonawczym jako datę początkową naliczania odsetek wskazano datę 05.11.2019r. Według pełnomocnika strony nie jest możliwe, by na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, tj. na dzień 04.11.2019r. odsetki wynosiły 99,80 zł skoro wedle treści tytułu wykonawczego naliczane mają być od dnia 05.11.2019r., a zatem na dzień wystawienia tytułu wykonawczego odsetki powinny wynosić 0 zł. Pełnomocnik podatnika podniósł przy tym, iż przy wyliczaniu odsetek za zwłokę nie uwzględniono żadnych przerw w ich naliczaniu, a ponadto wskazał, że w tytule wykonawczym błędnie wskazano również wysokość odsetek za zwłokę oraz nie została podana pełna podstawa prawna egzekwowanego obowiązku, czym naruszono art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Dyrektor, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) wskazał, że wierzyciel w postanowieniu z [...]., utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. wskazał, iż zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Wierzyciel podkreślił, iż termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, czyli w tym przypadku upłynął z 28.11.2017r. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku, czyli od dnia [...] . Decyzja z [....] wydana przez Burmistrza Miasta O. została doręczona zobowiązanemu 14.11.2017r., a przymiot ostateczności uzyskała z dniem wydania decyzji [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r. Według wierzyciela decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie miała jednak wpływu na zmianę terminu płatności zobowiązania podatkowego, a jedynie zmodyfikowała jego wysokość, a zatem termin doręczenia decyzji organu II instancji nie ma znaczenia dla określenia terminu płatności podatku i powstania zaległości podatkowej. Jak wskazał wierzyciel, w związku z tym kwota odsetek podana na dzień wystawienia zaskarżonego tytułu wykonawczego, tj. 99,80 zł jest to kwota powstała od dnia zaistnienia zaległości podatkowej z uwzględnieniem przerwy w naliczaniu odsetek zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto wierzyciel nadmienił, iż data 05.11.2019r., wskazana w tytule wykonawczym, jest terminem, od którego organ egzekucyjny nalicza odsetki po wystawieniu tytułu wykonawczego, a nie wskazaniem daty, od której odsetki są liczone w ogóle. W konsekwencji organ uznał, że Naczelnik US w K. wydając rozstrzygnięcie w sprawie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. prawidłowo oparł się na wiążącym stanowisku wierzyciela wyrażonym w postanowieniu z [...] r., utrzymanym następnie przez SKO w Ł. postanowieniem z [...] r. Mając na uwadze dyspozycję art. 34 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony do badania zasadności ww. zarzutu strony. DIAS wyjaśnił, że z powyższych względów nie może odnieść się merytorycznie do podniesionej w przez stronę kwestii nieistnienia obowiązku w zakresie dotyczącym powstającego z mocy prawa obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę (naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 53 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) organ wyjaśnił, że w treści tego przepisu chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Tymczasem należność objęta tytułem wykonawczym z 4.11.2019 r. wystawionym przez Burmistrza Miasta O. wobec podatnika dotyczy zaległego podatku od nieruchomości, a zatem stanowi należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Należności te wymieniono w art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. jako obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej, a ponadto ww. tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot - Burmistrza Miasta O., a zatem nie wystąpiły przesłanki uznania zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej za uzasadniony. Ustosunkowując się natomiast do argumentu, iż postępowanie nie mogło być wszczęte, ponieważ wcześniej doszło do umorzenia postępowania egzekucyjnego organ wyjaśnił, że Naczelnik US w K. postanowieniem z [...] r. umorzył postępowanie egzekucyjne dotyczące należności 1507 zł wskutek wydania przez Burmistrza Miasta O. postanowienia z [...] r. stwierdzającego zasadność zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie dotyczącym powstającego z mocy prawa obowiązku zapłaty odsetek. Ponowne zatem wszczęcie postępowania było możliwe z powodu wyeliminowania przeszkód formalnoprawnych poprzez uwzględnienie w tytule wykonawczym z 4.11.2019 r. okresu nienaliczania odsetek. W tej sytuacji zarzut niedopuszczalności egzekucji nie zasługiwał w ocenie Dyrektora na uwzględnienie. Natomiast w odniesieniu do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wyjaśnił, że tytuł wykonawczy z 4.11.2019 r. zawiera wszystkie wskazane w art. 27 § 1 u.p.e.a. elementy. Ponadto zastosowany przez wierzyciela druk tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków, stanowiącemu Załącznik Nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 08.08.2016r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. Podkreślono, że błędne wskazanie daty, od której nalicza się odsetki za zwłokę, nie świadczy o braku zawarcia w treści tytułu wykonawczego wszystkich elementów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.. W ramach tego zarzutu nie mieści się również podważanie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu, za jaki odsetki te należy naliczyć. Zdaniem organu brak jest podstaw do uznania, iż wskazanie w tytule wykonawczym innej kwoty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej świadczy, iż tytuł ten nie zawiera wszystkich elementów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.. Nieprawidłowo wskazana w tytule wykonawczym data od której winno się naliczać odsetki (5.11.2019r. zamiast 29.11.2017 r.) nie przesądziła o tym, że w ww. tytule wskazano niewłaściwa kwotę odsetek za zwłokę, ponieważ Burmistrz Miasta O. wyliczył prawidłową kwotę odsetek 99,80 zł, biorąc pod uwagę przerwy w ich naliczaniu, zgodnie z art. 54 § 1 pkt 3 O.p. Ponadto wskazując na akcesoryjny charakter odsetek w stosunku do zaległości głównej organ odwołując się do treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. uznał, że wierzyciel nie był zobowiązany do wskazania w przedmiotowym tytule wykonawczym przepisu art. 53 § 1 O.p. jako podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. W skardze do sądu administracyjnego G. S. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...]r. oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji podnosząc zarzuty naruszenia art. 33 § 1 pkt 1, 6 i pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 oraz art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz w związku z art. 53 § 1 i 4 oraz art. 54 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 tj. ze zm., dalej "O.p."), a także w związku z art. 156 § 1 pkt 3 i art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 t.j. ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podnieść należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Nie ma sporu między stronami co do tego, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., co wprost wynika z art. 13 ust.1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu administracyjnym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 2070). Zgodnie z art. 33 § 1 punkt 6 zdanie pierwsze cytowanej ustawy w brzmieniu obowiązującym w rozpoznawanej sprawie podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogła być niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Błędnie upatruje strona skarżąca naruszenia tego przepisu przez jego niezastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, bądź prowadzenia jej w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011r., sygn. akt II FSK 461/10). Na podstawie art. 29 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej z urzędu. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej może wynikać zarówno z przyczyn podmiotowych (ustawodawca wyłączył dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej wobec osób korzystających z przywilejów lub immunitetów dyplomatycznych i w zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlegających orzecznictwu polskich organów), jak i przedmiotowych (dany rodzaj obowiązku podlega egzekucji sądowej, obowiązek wynika z aktu, który nie podlega wykonaniu, np. decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności). Niedopuszczalność egzekucji w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. nie jest związana natomiast z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2012 r., III SA/Wa 1003/11, LEX nr 1109923). Egzekwowana należność dotyczy zaległości w podatku od nieruchomości, do której stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 2 § 1 punkt 1 u.p.e.a.). Z kolei tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony organ, to jest Burmistrza miasta O., będącego wierzycielem. Nie ma zatem przesłanek do stwierdzenia niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Okoliczność, że dwukrotnie doszło do umorzenia egzekucji prowadzonej na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego nie prowadzi do stanu powagi rzeczy osadzonej. Obowiązek wyartykułowany w treści tytułu wykonawczego nie przestaje ciążyć na zobowiązanym z uwagi na umorzenie postępowania egzekucyjnego. Co do zasady res iudicata oznacza zakaz ponownego prowadzenia ponownego postępowania przeciwko tej samej osobie w tej samej sprawie. W rozpoznawanej sprawie natomiast chodzi o uprawnienie organów do kontynuowania egzekwowania tej samej należności, wynikającej z tego samego tytułu wykonawczego trwające aż do przedawnienia zobowiązania podatkowego w rozumieniu stosownych przepisów obowiązującej Ordynacji podatkowej. Uprawnieniu takiemu nie może stać na przeszkodzie umorzenie, choćby dwukrotne, egzekucji z powodu braków formalnych takich jak niewskazanie numerów decyzji będących podstawą wystawienia tytułu wykonawczego czy nieuwzględnienia w jego treści przerw w naliczaniu odsetek, co miało miejsce sprawie. Nie powodują one bowiem stanu powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu egzekucyjnym. Nie jest również uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie obowiązku zapłaty odsetek z mocy prawa (art. 33 § 1 punkt 1 u.p.e.a.). Poza sporem pozostaje okoliczność, że termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 47 § 1 O.p.) W myśl art. 51 § 1 O.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Na podstawie art. 53 § 1 O.p. od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę. Wprawdzie zatem konstytutywna decyzja organu I instancji doręczona 14 listopada 2017 r. została zmodyfikowana w zakresie wysokości zobowiązania decyzją organu odwoławczego, lecz nie miało to wpływu na początek biegu odsetek od zaległości podatkowej, który nastąpił w dniu 29 listopada 2017 r. Jak wyżej wskazano strony nie toczyły sporu w powyższym zakresie. W tej sytuacji przyjąć należało za organami obu instancji, że data 5 listopada 2019 r. w rubryce daty, od której nalicza się odsetki w przedmiotowym tytule wykonawczym oznacza termin, od którego naliczane są odsetki po wystawieniu tytułu wykonawczego w dniu 4 listopada 2019 r. Z kolei kwota 99,80 zł, to wysokość odsetek naliczonych od dnia wymagalności zobowiązania, to jest 29 listopada 2017 r. do daty wystawienia tytułu wykonawczego po uwzględnieniu przerw w ich naliczaniu. Zatem stanowisko strony skarżącej co do nieistnienia obowiązku w odniesieniu do odsetek za zwłokę w omawianym okresie jest niezasadne. Jedynie na marginesie podnieść należy, że na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. organy podatkowe były w omawianej materii związane stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu wierzyciela z dnia 17 stycznia 2020 r. Nie jest także uzasadnione żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie art. 33 § 1 punkt 10 w związku z art. 27 § 1 punkt 3 u.p.e.a.. Jak wskazano wyżej błędnie wymieniona data 5 listopada 2019 r. nie stanowi istotnego uchybienia i nie powoduje zaistnienia niebezpieczeństwa wyegzekwowania od skarżącego innej, wyższej kwoty na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. Innymi słowy jest to uchybienie niemające wpływu na wynik sprawy. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 27 § 1 punkt 3 u.p.e.a.. Za organem II instancji powtórzyć należy, że zasady naliczania odsetek są zawarte w przepisach powszechnie obowiązujących a brak ich wymienienia w przedmiotowym tytule wykonawczym nie wpływa na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. P.C.